Baby Guru «Sunshine Special»

Κάτι σαν διάλειμμα από την ροή της δισκογραφίας των άλμπουμ τους, το «Sunshine Special» σύμφωνα με τον Γιώργο Obi Δημάκη είναι ένα σύνολο από ασκήσεις ύφους που κάπως έδεσαν μεταξύ τους και η μπάντα αποφάσισε να τις κυκλοφορήσει όλες μαζί. Στα δικά μου αυτιά, το «Sunshine Special» πέρα από το πώς το καταχωρούν οι ίδιοι οι Baby Guru, είναι ένα mini lp (27 λεπτά και κάτι) που ακούγεται σαν μια σπουδή πάνω σε πιθανές ηχητικές κατευθύνσεις πέραν της δεδομένης του group – αν υποθέσουμε τέλος πάντων ότι υπάρχει τέτοια. Και φυσικά στέργω την ιδέα τους ότι το «Sunshine Special» αφιερώνεται στις οκτώ αποχρώσεις του καλοκαιριού και ότι οι Baby Guru είναι πλέον τέσσερις μαζί με τον Kon Kon (Κωνσταντίνο Αλιφέρη από τους Weather Underground).

To «Sunshine Special» είναι special και κυριολεκτικό. Πιάνει τις αχτίδες του ήλιου έτσι όπως μπλοκάρονται στην φωτογραφία του εξωφύλλου (πριν πέσουν πάνω στην συγκλονιστική κυρά της λίμνης, απαθανατισμένη στην Τανζανία) και τις μεταβολίζουν σε ήχους και κυρίως διαθέσεις. Μια αχτίδα του ήλιου μπορεί να σε «τυφλώσει», να σε αναζωογονήσει ή να σε μελαγχολήσει, να προκαλέσει ανταρσία στις ορμόνες σου, να σε φωτίσει, να σε ζεστάνει ή να σε κάψει. Ακριβώς η γκάμα αυτή ξετυλίγεται στο «Sunshine Special» από μια μπάντα που ακούγεται μόνιμα ανήσυχη, διερευνητική, περιπετειώδης. Αυτή τη φορά, όμως, η γκάμα των διαθέσεων των Baby Guru δεν μετατρέπεται σε μοτορική περιπέτεια, αλλά σε οκτώ κομμάτια πιο χαλαρής, βουλιαγμένης σε έναν καναπέ ενατένισης των κατευθύνσεων που θα μπορούσαν να έχουν πάρει ως μπάντα.

Μια από αυτές τις κατευθύνσεις είναι αυτή που καταδεικνύει το «Στο Νησί Της Αφροδίτης», το ένα από τα δύο, μαζί με το «Ήθελα Να Σου Πω», ελληνόφωνο τραγούδι του δίσκου. Το «Στο Νησί Της Αφροδίτης» θα μπορούσε να είναι το επόμενο single του Μάικ Ροζάκη και των Playboys το 1971 μετά από το «Όταν Έφυγες / Έτσι Είναι Η Ζωή». Ο Obi ορκίζεται ότι δεν έχει ακούσει Μάικ Ροζάκη στη ζωή του και αυτό πιστοποιεί ακόμα πιο βαθιά μέσα μου ότι η ελληνική «beat pop» τρέχει στο αίμα μας, ερήμην μας, κυτταρικά σαν μια υποδόρεια, υπόγεια και υποσυνείδητη διαδικασία την οποία -ευτυχώς;- δεν ελέγχουμε. Μια έκρηξη αθωότητας το «Στο Νησί Της Αφροδίτης» αποτελεί μια λαμπερή αναπαλαίωση της vintage εποχής του μπράντι, των σπιτικών πάρτι και των γλυστερών μωσαϊκών αλλά χωρίς την εντεχνίλα με την οποία φορτίστηκε αυτή η ανάμνηση, από τους λογής νεόκοπους νοσταλγούς. Είναι αυθεντικό, ερωτικό, αθώο και απολαυστικό σαν εκδρομή με φίλους που αγαπάς. Και το «Ήθελα Να Σου Πω» από κοντά, ένα shake απόλυτα χορευτικής νιρβάνας, τόσο εθιστικό και χτισμένο με τόσο γερή pop ύφανση που είναι να απορεί κανείς -ρητορικά, να απορεί- γιατί οι Baby Guru δεν αποφασίζουν να ανέβουν με έναν απλό περιπατο στην κορυφή οποιουδήποτε chart διαλέξουν.

Οι ιδιαίτερες αχτίδες του «Sunshine Special» μπορούν να γίνουν και σκούρες, υποβλητικές και να φωτίσουν ας πούμε ένα καραβάνι βεδουίνων ή ίσως το στροβίλισμα ενός κουρασμένου δερβίση που έχει ξεπεράσει τη φρενίτιδα και λικνίζεται σε ένα αργόστροφο σπιράλ στο «Bedouin’s Spiral», μία απολαυστική, οργανική περιδίνιση γεμάτη ίσως κρυμμένα μυστικά στις γωνίες και στις στροφές του δρόμου που παίρνει, μία κλιμάκωση σε στιγμές ύπουλη και σε άλλες αισθησιακή, υπομονετική με εκρήξεις εδώ κι εκεί από το όργανο ή την φωνή. Σε αντιδιαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση, το ομότιτλο κομμάτι του lp ακούγεται σαν μια ελαφρή, ευρωπαϊκή βινιέτα γαλλοπρεπούς pop λες και οι Baby Guru καλούνται για τσάι στην ηλιόλουστη βεράντα της Claudine Longet και σε αντάλλαγμα αυτή τούς χαρίζει τα ιαματικά «λα-λα-λα» της. Αντ’ αυτής, τα «λα-λα-λα» παρέχει η Χριστίνα Κοζιράκη για μια ακόμη φορά, όπως και σε άλλες ηχογραφήσεις της ευρύτερης guru παρέας. Ενδιάμεσα οι οκτώ αποχρώσεις του καλοκαιριού παίρνουν αναπάντεχες παραλλαγές, όπως στο «Monday Generation» (πόσο γαμημένα ζοφερός τίτλος) που ακούγεται σαν μια βασανισμένη σύμπραξη των Pigeonhead (θυμηθείτε «Ain’t It So») και των Blur (θυμηθείτε και μην ξεχάσετε ποτέ «Trimm Trabb») σε ένα θολό φαλτσέτο τοπίο και στο «Glance» γίνονται σούρουπο και χαμηλωμένο βλέμμα, ένα θαυμάσιο μελωδικό μαχαιράκι που εγώ θα βάλω σε λίστα για τον player μαζί με το «Two Of Us» των Suede και το «If…» των Divine Comedy – ένα συναισθηματικό ρέκβιεμ από αυτά που πάντα αναρωτιέσαι αν αντέχεις να σηκώσεις το βάρος τους…

Το «Sunshine Special» φανερώνει μια μπάντα ερωτικά ενεργή, καλλιτεχνικά ανοιχτή στους τέσσερις ορίζοντες, γενναιόδωρη, επικοινωνιακά αγωνιώδη – μία μπάντα που θέλει να ρουφήξει την αχτίδα και να την κουβαλήσει μέσα της στην πόλη για να τη δώσει στους φίλους της. Το επόμενο άλμπουμ τους ήδη ετοιμάζεται στο υπόγειο του King Elephant Γιάννη Καρρά στο Μαρούσι, όπως και το solo ντεμπούτο του Sir Kosmiche Άξιου Ζαφειράκου…

★★★★★★★★✩✩

Αν σας άρεσε αυτό, δοκιμάστε και αυτά:
– The Charms – «The Charms«
– Divine Comedy «A Short Album About Love«
– Roxy Music «Stranded«
– Blur «13«
– Anne Dudey & Jaz Coleman «Songs From The Victorious City«

Blogovision 2015 – The Red Edition

The Red Edition – artwork by @1manshowstudio

Well, you know the drill

Ξεκινάει η #blogovision2015 και επίσημα, σε μια χρονιά που καταργήθηκαν τα αυτονόητα, που η κρίση έγινε πασπαρτού για να καταπιεί, να καλύψει ή να γίνει άλλοθι για τα πάντα. Στο μικρό γαλατικό χωριό όμως, μια χούφτα τρελλοί -guess what- ακούγανε μέσα στη χρονιά μουσική. Και για μια ακόμα φορά αποφάσισαν να ανταλλάξουν γούστα και πληροφορίες. Η χρονιά είναι Red για πολλούς λόγους. Το εκπληκτικό εικαστικό που έφτιαξε ο Τάσος Παπαϊωάννου (@1manshowstudio) είναι εύγλωτο: κόκκινο για τα νεύρα, το πάθος, την κάβλα και την ορμή. Κασέτα για το back to basics. Κοιτάξτε όπου θέλετε στο διαδίκτυο τα αυξημένα νούμερα πωλήσεων των βινυλίων….

Αυτό που στο 2015 μέσα στην επεισοδιακή πολιτική και οικονομική κατάσταση μου έκανε εντύπωση είναι ότι -τουλάχιστον στο βαθμό που μπορώ να παρατηρήσω- οι άνθρωποι που ακούνε μουσική, την απολαμβάνουν μοναχικά. Αισθάνομαι ότι αυτά που ενθουσιάζουν, συγκινούν ή συντροφεύουν από μουσικά ακούσματα τους φίλους και γνωστούς μου, «καταναλώνονται» μέσα σε κλειστούς τείχους (δηλαδή με ακουστικά στα αυτιά). Σε μια εποχή που η μαζικότητα έχει πάει περίπατο και την αναζητάει το rock σαν το ιερό δισκοπότηρό του για να μπορέσει να ξανανιώσει. Μαζί με την @athensbynite, τον @ludens και τον @aggelos_kappa ξαναστήνουμε φέτος αυτό το διαδικτυακό φεστιβαλάκι για να σας βοηθήσουμε να βάλετε τα folders στον computer σας σε τάξη, να ιεραρχήσετε τι σας άρεσε περισσότερο από αυτά που ακούσατε και να βρείτε και άλλα που σας διέφυγαν. Φυσικά και θα κάνουμε σύναξη στο τέλος της ψηφοφορίας, φυσικά και θα πιούμε και ποτά και φυσικά θα ανακοινώσουμε τα αποτελέσματα με δωράκια στο χριστουγεννιάτικο κλίμα.

Έλα λοιπόν, δήλωσε τη συμμετοχή σου εδώ, με ένα comment στο τρέχον post, μέχρι τις 30 Νοεμβρίου.

Γράφεις το ψευδώνυμό σου, το περσινό No.1 σου (είτε συμμετείχες είτε όχι πέρσι) και την διεύθυνση του blog ή ό,τι άλλο στο οποίο θα ψηφίζεις.

Ποια albums μπορείτε να ψηφίσετε:
– Albums του 2015 ή του Δεκεμβρίου 2014. (Εμπρόθεσμα όσα ευρωπαϊκά έχουν ημερομηνία κυκλοφορίας σύμφωνα με το Amazon.co.uk την 01.12.2014 και μετά και όσα αμερικανικά σύμφωνα με το Amazon.com ή το Allmusic.com την 01.12.2014 και μετά).  Εδώ πάρε μία γεύση από τι κυκλοφόρησε ανά μήνα μέσα στο 2015, έτσι για να θυμηθείς καλύτερα.

– Albums με πρώτη φορά ηχογραφημένο υλικό από ΤΟΝ ΙΔΙΟ καλλιτέχνη. Μετρούν μεν οι διασκευές και τα tribute albums αρκεί να ανήκουν σε έναν καλλιτέχνη (όχι συλλογές).

– Albums (LPs, mini LPs, EPs) με συνολική διάρκεια τουλάχιστον 30 λεπτών και σύνολο τουλάχιστον 6 κομματιών. Αν το άλμπουμ ξεπερνάει τα 40 λεπτά σε διάρκεια, ο κανόνας των 6 κομματιών αναιρείται. Ένα άλμπουμ π.χ. με 4 τραγούδια των 11 λεπτών μετράει κανονικά.

– Εννοείται ότι όποιος θέλει να ψηφίσει κάτι εκτός των προαναφερθέντων κανονισμών είναι ελεύθερος να το κάνει. Ωστόσο το συγκεκριμένο entry του δεν θα καταμετρηθεί στην γενική βαθμολογία και οι βαθμοί που θα έπαιρνε πάνε χαμένοι.

Ποια διαδικασία θα ακολουθήσουμε:
– Ψηφίζουμε από την 1η Δεκεμβρίου το Νο.20 αγαπημένο άλμπουμ μας για το 2015. Στις 2 Δεκεμβρίου το Νο.19. Ούτω καθ’ εξής μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου όταν και ψηφίζουμε τα Νο.1 μας. Το countdown είναι αξιολογικό και όχι τυχαίο. Και δεν αργούμε να τα αναρτήσουμε.

– Οι 20 δίσκοι είναι το minimum. Δηλαδή δεν επιτρέπεται να ψηφιστούν λιγότεροι. Μόνο οι πρώτοι 20 θα πάρουν πόντους (από 1η Δεκεμβρίου). Όσοι ψηφίσουν λιγότερους από 20 δίσκους, δεν θα συμψηφιστούν στην τελική ψηφοφορία… (αλλοιώνεται το συνολικό αποτέλεσμα του top 20 που βγαίνει με όρους top 20). Όσοι ψηφίσουν περισσότερους από 20, καλό είναι να το έχουν κάνει ως τις 30 Νοεμβρίου.

Οι νικητές:
– Οι πόντοι που θα πάρει το κάθε album από το No.20 ως το Νο.1 για να βγει η τελική κατάταξη κατόπιν αμφισβητήσεων περί της αντιπροσωπευτικότητας των ψηφισάντων, διαμορφώνεται ως εξής:
Νο.01=35
Νο.02=29
Νο.03=24
Νο.04=20
Νο.05=17
Νο.06=15
Νο.07=14
Νο.08=13
Νο.09=12
Νο.10=11
Νο.11=10
Νο.12=09
Νο.13=08
Νο.14=07
Νο.15=06
Νο.16=05
Νο.17=04
Νο.18=03
Νο.19=02
Νο.20=01
– Συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να ψηφίσετε αξιολογικά και όχι τυχαία. Ειδικά η πρώτη πεντάδα σας παίρνει μια “ενισχυμένη αναλογική” και παίζει σημαντικό ρόλο στην γενική βαθμολογία.

Δεν ξεχνάμε το http://blogovision.gr/intro.php όπου καθημερινά μπαίνουμε από 1η Δεκεμβρίου μέχρι και 20 Δεκεμβρίου για να καταχωρούμε τα albums που μας αρέσουν στις αντίστοιχες θέσεις του countdown. Όλοι οι ψηφοφόροι θα έχουν ένα password για να μπουν και να καταχωρίσουν τις ψήφους τους έτσι ώστε να βγουν άμεσα τα τελικά αποτελέσματα. Το καταχωρητικό site, courtesy of @chemicalgoo

Καλό βόλι σε όλους.