All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

  • Follow All Gone on WordPress.com
  • Αρχείο Posts

    Μαρτίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  

15.2.2015 Diggin’ My Scene @poplieradio

Posted by gone4sure στο 22/02/2015

New releases February 2015, Electro pop pioneers, R.I.P. Steve Strange, delayed Valentine

15.02.2015 Diggin' My Scene @poplieradio by Gone4sure on Mixcloud

Posted in Music | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

08.02.2015 Diggin’ My Scene @poplieradio

Posted by gone4sure στο 12/02/2015

New releases February 2015
Sarah Cracknell’s All Time Top 5 songs

08.02.2015 I'm Diggin' My Scene @poplieradio by Gone4sure on Mixcloud

Posted in Music | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

01.02.2015 Diggin’ My Scene @poplieradio

Posted by gone4sure στο 05/02/2015

New releases February 2015
Politics back in music
Natalie Prass’ influences
«Autumn Leaves» mini tribute

01.02.2015 Diggin' My Scene @poplieradio by Gone4sure on Mixcloud

Posted in Music | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Mark Ronson «Uptown Special»

Posted by gone4sure στο 05/02/2015

mark-ronson-uptown-specialMark Ronson
Uptown Special
(RCA / Sony Music)

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια ντουζίνα χρόνια τώρα, ο λονδρέζος παραγωγός, έχει κερδίσει το στέμμα του «τρομερού παιδιού» της pop, οργανώνοντας ρουά ματ κινήσεις στο τερέν των charts, στιλιζάροντας, πλάθοντας με παλιά υλικά και παρατηρώντας τους νόμους που ανεβοκατεβάζουν stars. Αυτό έκανε όχι με τις Amy Winehouse, Adele και Lily Allen αυτού του κόσμου αλλά και στα προσωπικά albums του από το 2003 μέχρι σήμερα που αισίως φτάνει στο τέταρτο στη σειρά.

 Το «Uptown Special» είναι pop μέχρι το μεδούλι του: μιμητικό, συνθετικό, προαποφασισμένο, πολυσυλλεκτικό σε σημείο φρενοβλάβειας (από το synth funk, στο soft rock και από τη λευκή γαλανομάτα soul στο hip hop), ζυγισμένο, μετρημένο, στιλπνό, πλήρως ελεγχόμενο. Είναι ένα πολυπρόσωπο, με το στανιό γιορταστικό παζλ από πιστές απομιμήσεις και αναπαραγωγές αυθεντικών ήχων, εφαρμοσμένων σε μια ευθεία, απαρέγγλιτη παραγωγή. Ο Mark Ronson αυτο-τοποθετείται ως ευφυής αναμοχλευτής της μεγάλης 80’s pop παράδοσης, ένας ξεδιάντροπος στιλίστας χωρίς καμία απολύτως ανάγκη να επικοινωνήσει το παραμικρό και με μοναδική στοχοθεσία του, την ψυχαγωγία. Αυτή, δηλαδή, την επιδερμική, πρωτοεπίπεδη διασκέδαση του δέκτη του που πιθανότατα, στο επόμενο δευτερόλεπτο ξεχνάει τι άκουσε στο προηγούμενο, αλλά περνάει θαυμάσια κατά τη διάρκεια του κάθε τραγουδιού.

Το καταφέρνει καλά αυτό ο Ronson: παίρνει ας πούμε εντελώς θρασύτατα τη γραμμή του «Oops Upside Your Head» των Gap Band και τη βάζει αυτούσια στη μέση του «Uptown Funk», στη γέφυρα (στο 1:05 περίπου της διάρκειας), ενός έξω καρδιά χορευτικού synth funk βγαλμένου κατευθείαν από τα πρώτα boogie 80’s με έναν Bruno Mars στο κέντρο να δίνει τον πιο ιδρωμένο rhythm ‘n blues εαυτό του. Η προσωμοίωση πετυχαίνει διάνα. Το τραγούδι παριστάνει το αυθεντικό αλλά φυσικά δεν είναι. Περνάει όμως επάξια ως καλούδι. Επισήμως, σαμπλάρει το «All Gold Everything» του Trinidad James. Ως καλούδι περνάει και το αγριεμένο «Feel Right» με το Miami rappin’ του macho Mystikal – ένα κομμάτι που παριστάνει το πνεύμα του αμερικανικού νότιου δρόμου, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτόν. Όπως περνάει ως καλούδι και το «I Can’t Lose» με καλεσμένη την φρέσκια Keyone Starr, ένα κομμάτι που παριστάνει την freestyle soul (θυμάστε τις Wee Papa Girl Rappers και την Lorraine των Bomb The Bass) αλλά φυσικά δεν έχει καν μνήμες από τις συνθήκες που τη γέννησαν στα τέλη των 80’s.

Αλλού στη διάρκεια του «Uptown Special» ο Kevin Parker των Tame impala παριστάνει πότε τον δανδή της νυχτερινής L.A. soul («Summer Breaking») και πότε τον φαλτσέτο cool τύπο του disco funk (στο αδιαμφισβήτητο highlight «Daffodils»). Ο Parker φυσικά ούτε κατά διάνοιαν δεν σχετίζεται με τις αντίστοιχες κουλτούρες αλλά τις παριστάνει επαρκώς για τις ανάγκες των κομματιών. Και ο Andrew Wyatt των Miike Snow, παρότι τραγουδάει τις πιο άκυρες και μέτριες στιγμές στο άλμπουμ («Crack In The Pearl», «Heavy And Rolling»), αυτό δεν φαίνεται να έχει και πολύ σημασία γιατί ο Wyatt παριστάνει πολύ πειστικά τον Christopher Cross και τους Doobie Brothers, οπότε ο στόχος πέτυχε. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για την ξενέρωτη pop του «In Case Of Fire» με καλεσμένο τον Jeff Bhasker (συνεργάτη του Kanye West μεταξύ άλλων) αλλά δεν έχει και πολύ σημασία το ότι είναι θεοβάρετο, αφού ο Jeff Bhasker παριστάνει μια χαρά τον Justin Timberlake, όπως ίσως θα ακούγεται μετά από είκοσι χρόνια. Cool ε;

Κι ο Stevie Wonder; Εκτός του ότι μακράν πρέπει να είναι ο πιο καταδεκτικός καλεσμένος σε ηχογραφήσεις άλλων, επιτρέπει στον Ronson να παίξει με τον «ιερό» τίτλο «Fullfillingness First Finale» μετατρέποντάς τον στον πρόλογο του άλμπουμ σε «Uptown’s First Finale». Όχι πολύ σοφή ιδέα. Ούτε αντίστοιχα αρκετά έξυπνη ιδέα για τον Stevie να συμμετάσχει στον ξεχαρβαλωμένο techno rock γιαλαντζί επίλογο του άλμπουμ «Crack In The Pearl II». Τι σημασία έχει όμως αφού ο Stevie, μια χαρά παριστάνει τον χαρούμενο;

6/10

Αν σας άρεσε αυτό, ακούστε και αυτά.

- Robert John «Robert John»
– Brighton Port Authority «I Think We’re Gonna Need A Bigger Boat»
– Mayer Hawthorne «How Do You Do»
Justin Timberlake «Futuresex / Lovesounds»
Zapp «Zapp I«

 

Posted in Music | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Sleater Kinney – No Cities To Love – 18.01.2015 Diggin’ My Scene @poplieradio

Posted by gone4sure στο 24/01/2015

fa887a94Sleater Kinney

No Cities To Love

(Sub Pop)

Με άλμπουμ σαν το «No Cities To Love» αν μη τι άλλο νιώθεις ότι η σπουδαιότητα δεν έχει εξωστρακιστεί για πάντα στο σύγχρονο rock. Ακούγεται σημαντικό, κοφτερό, υπέροχα post punk σαν ένα μυαλωμένο θηλυκό αντίστοιχο των Gang Of Four του «Entertainment» ή σαν ένα μοντέρνο ισάξιο των Banshees πριν μπει ο σπόρος της διχόνοιας στη φωλιά τους. Η Corin Tucker τραγουδάει συνοψίζοντας όλη την κοινωνική, οικονομική και προσωπική φούσκα της κρίσης, στο πρώτο μόλις τραγούδι, «Price Tag»:

We never really checked, we never checked the price tag

The cost comes in, it’s gonna be high

We love the bargains we love the prices so low

The good job’s done, it’s gonna be rough

Απλά και ξάστερα, οι Sleater Kinney εκπέμπουν εκείνη τη σοβαρότητα του rock σχήματος που συστάθηκε και ανασυστάθηκε για κάποιο λόγο της προκοπής: την αυτοέκφραση, την κόντρα και το θυμό. Τόσο μακρινά αιτήματα στο σημερινό smartphone παράδεισο που το πιο θορυβώδες rock των charts εξαντλείται στους 5 Days Of Summer

Μακριά από την αντάρα των riot grrrls και το queercore, τα κορίτσια από την Olympia της Washington ακούγονται στην, μετά από δέκα χρόνια επιστροφή τους στη δισκογραφία, στο όγδοο άλμπουμ τους σαν «μέρος» ενός ρεύματος (που δεν υπάρχει φυσικά). Οι κιθάρες τους είναι κοφτερές σαν λεπίδες – η Corin και η Carrie Brownstein κιθαρίζουν υπέροχα, η δεύτερη μαζί με την drummer Janet Weiss εξασκήθηκαν και πριν τέσσερα χρόνια στις Wild Flag που ντεμπουτάρισαν και διαλύθηκαν με συντομευμένες διαδικασίες. Γράφουν τραγούδια ώριμα, σημερινά, με κλασική all time διάθεση (θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί οποτεδήποτε μεταξύ 1980 και 2015), έχουν κίνδυνο στα πνευμόνια τους κι οι ανάσες τους κόβονται με λαχτάρα στις καταλήξεις των στίχων σαν κάτι τρομακτικό να πρόκειται να συμβεί. Από τις Sleater Kinney λείπει πλήρως το ηχητικό λίπος -σήμερα ίσως πιο πολύ από ποτέ. Γράφουν, παίζουν και τραγουδούν στακάτα, δεν επικοινωνούν τη θηλυκότητά τους σαν δέλεαρ και τα αιτήματά τους ακούγονται απλά, κοφτά, αδρά και ευθεία.

Μεγάλη υπόθεση να έχεις τσακωθεί με το bullshit…

Επιπλέον, νιώθουν ότι απευθύνονται σε ένα κοινό που μοιράζεται τα ίδια χαρακτηριστικά μαζί τους, παίζουν για τις προεκτάσεις των εαυτών τους, νιώθουν ότι εκτός από πομποί είναι και οι ίδιες αποδέκτες αυτού του συχνά «ασπρόμαυρου», νευρικού, αδάμαστου post punk. Έντιμες και αξιοπρεπείς στέκονται στη μέση της σκηνής σαν να κομίζουν μερικές αλήθειες που θέλουν να μοιραστούν. Η έκφρασή τους έχει μια στρατευμένη πειθαρχία και ένα καθήκον που δεν γίνεται ποτέ άχαρο ή καταναγκαστικό. Με άλλα λόγια οι Sleater Kinney δεν αντιμάχονται την ψυχαγωγία. Την αγκαλιάζουν αλλά δεν χαζογελούν.

Μέσα από ένα άλμπουμ που κυλάει σε ένα uptempo rock ύφος χωρίς συγκεκριμένη ηλικία, η μία απολαυστική στιγμή διαδέχεται την άλλη, απομακρύνοντας αποφασιστικά την μετριότητα από τον ορίζοντα και μαζί της, την προδοσία. Τα «Surface Envy» και «Hey Darling» είναι αγαπημένα την πολύ συγκεκριμένη αυτή στιγμή αλλά το σίγουρο είναι ότι θα αλλάξουν με χαρακτηριστική ευκολία την επόμενη στιγμή και θα αντικατασταθούν random από οποιαδήποτε δύο άλλα.

8/10

Αν σας άρεσε αυτό ακούστε κι αυτά:

- L7 «Bricks Are Heavy«

- Runaways «The Runaways«

- Slits «Cut«

- Bangles «All Over The Place«

- Le Tigre «Le Tigre«

18.01.2015 Diggin' My Scene @poplieradio by Gone4sure on Mixcloud

Posted in Music | Με ετικέτα: , , | 3 Comments »

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 117 other followers