All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

  • Tweetin’ All Gone Away

    • Within The Realm Of A Dying Sun. #kati_dika_mou 8 hours ago
    • Εχω πάθει από το πρωί βυζγιάκοτοπουλο. Πεινάω σταθερά. 9 hours ago
    • Αν δεν έχω παραισθήσεις, ένας τεράστιος κεραυνός έπεσε στη γωνία του δρόμου. Έπαθα ταχυπαλμία αλλά κάνω τον αδιάφορο. #hestika_pano_mou 12 hours ago
    • Είναι οργασμικό να σκέφτομαι τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο Rust αναλάμβανε υπόθεση του Ragnar Lothbrok #frenzied_imagination 14 hours ago
    • Πάμε βολτίτσα για καμία μπύρα; 18 hours ago
    • Morons. 1 day ago
    • @gernsback Ναι σκούζι. Μπάμπουρας. 2 days ago
    • Ανακοινώθηκε κανά άλλο TV Celebrity, κανάς πανελίστας σε κάποιο ευρωψηφοδέλτιο σήμερα; Δεν παρακολούθησα. #trash_elections 2 days ago
  • All Gone’s Calendar

    Απριλίου 2014
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  

12.04.2014 Diggin’ My Cine @poplieradio

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στο 13/04/2014

A concept radio show with 70′s music written for or inspired by movies, in the soul, funk, disco genres. Blaxploitation and sweet vocal soul and heavy disco. A show in the cinematic music context of the Poplieradio cine week, 07.14.2014 – 14.14 2014

Δημοσιεύθηκε στο Music | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

05.04.2014 Diggin’ My Scene @popliradio

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στο 10/04/2014

Η εκπομπή μου του Σαββάτου 05 Απριλίου 2014 στον @poplieradio με μερικές νέες κυκλοφορίες και ένα special φόρο τιμής στον R.I.P. Frankie Knuckles με τραγούδια και μουσικές που θεωρώ ότι τον ενέπνευσαν για να δημιουργήσει τα deep house αριστουργήματά του.

Δημοσιεύθηκε στο Music | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

29.03.2014 Diggin’ My Scene @poplieradio

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στο 01/04/2014

Η εκπομπή μου το Σάββατο 29.03.2014 στον @poplieradio με νέες ανοιξιάτικες κυκλοφορίες, μερικά blue eyed soul αριστουργήματα και κάποιες ενδείξεις της κληρονομιάς της Kate Bush

Δημοσιεύθηκε στο Music | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Baby Guru “Marginalia”

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στο 29/03/2014

baby_guruΔέκα λόγοι για τους οποίους αξίζει να έχεις στο repeat το τρίτο album των Baby Guru

1. Εμπνέονται από το progressive rock περισσότερο από τα νεοκυματικά αποκαϊδια. Και μόνο αυτή τη στάση τους αρκεί για να τοποθετήσω τους Baby Guru στην προσωπική ατζέντα μου με τους καλλιτέχνες που έχουν θετικό και δημιουργικό πρόσημο στην ντόπια σκηνή. Σαν το punk να μην υπήρξε ποτέ αλλά να γεννήθηκε ξαφνικά από μόνο του το post punk: στην περίπτωσή τους, η διαπίστωση παίρνει μία συναρπαστική χροια – οι Baby Guru έχουν την μεγαλόσχημη μελωδική στόφα στο αίμα τους λες και βρίσκονταν σε λήθαργο όταν συνέβαιναν οι Clash, λες και είχαν γεννηθεί όταν μεσουρανούσαν οι Genesis. Χωρίς περιττές ψυχαναγκαστικές λακωνικότητες στα riffs τους, χωρίς ενοχικά σύνδρομα για το πού μπορεί να φτάσει ένα σχήμα στα keyboards όταν αναπτυχθεί εκτεταμένα. Στο “Marginalia” το progressive rock πετάει το λίπος με το οποίο το έχουμε ταυτίσει στις συνειδήσεις μας και κρατάει μόνο το εγκεφαλικό, φιλόδοξο όραμά του. Η φρεσκάδα του τρίτου δίσκου τους είναι αναζωογονητική.

2. Βουτάνε μέσα στο kraut rock σαν να το έχουν κερδίσει από χρόνια και λοξοκοιτάζουν και στο ορθόδοξο rock ‘n’ roll μεταξύ beat pop και post punk.
Οι αναφορές του “Marginalia” στην ουσία, ξεκαθαρίζουν το θολό, παρορμητικό σύννεφο που είχε σχηματιστεί με το ομώνυμο album τους (2011) και παίρνουν ακόμα πιο αποφασιστική στάση από αυτή που φαινόταν στο “Pieces” (2012). Χωρίς να έχουν ευτυχώς – ευτυχέστατα την βαλκανοκεντρική κλίση που έχει το ντόπιο rock προς τα μινόρε, οι Baby Guru βουτάνε με τόσο συγκινητική καθαρότητα στις προθέσεις τους, μέσα στο kraut και στο ένοχο glam, που είναι να απορείς: λες και δεν κοινωνικοποιήθηκαν πολιτισμικά στο ίδιο πλαίσιο με τις συνθήκες που γέννησαν το λυγμό και το μαράζι… Στο “Exegesis” μου θύμισαν με κομψή, χίπικη κομψότητα τους Poll και ταυτόχρονα μου θύμισαν το πόσο είχα ανάγκη να ξεφύγω από τη δυναστεία των Cure και των Bunnymen, ως επιρροή πάνω σε οτιδήποτε ντόπιο εμφανίζεται ως εναλλακτικό rock…

3. Γράφουν τραγούδια που πατάνε περισσότερο στα πλήκτρα παρά στις κιθάρες τους.
Και μόνο αυτή η τόλμη τους να προβιβάσουν σε ήρωα τον Keith Emerson και τον Irmin Schmidt παρά τον Joe Strummer ή τον Johnny Marr, αποτελεί το βασικό σπέρμα δημιουργίας συναρπαστικού υλικού. Συχνά μέσα στο ίδιο τραγούδι τους, συμβαίνουν flashes της από την ιστορία του rock μετουσιωμένα σε τραγούδια συνεκτικά και λαχταριστά, αλλόκοσμα και ταυτόχρονα τόσο αγαπητά. Πάρτε για παράδειγμα το ομώνυμο κομμάτι του album, “Marginalia”. Αισθάνεσαι λες και οι Shriekback καταστρώνουν ένα κοφτό νευρικό ρυθμικό σχήμα βασισμένο στα κρουστά μέχρι να μπουν στο στούντιο οι Jefferson Airplane και να επιβάλλουν το όραμά τους κάπου ανάμεσα σε γκαραζιέρικη νιρβάνα και τριπαρισμένους χιπισμούς. Χωρίς να πρωταγωνιστούν πουθενά οι κιθάρες του Sir Kosmiche (του Άξιου Ζαφειράκου). Και όλα αυτά μέχρι να αλλάξει η δεκαετία και να (ξανα)μπουν τα 70’s… Wtf.

4. Ο Prins Obi τραγουδάει τόσο πειθαρχημένα και πιστά προς εξυπηρέτηση του συνόλου που ξεχνάς ότι ακούς έναν τραγουδιστή αλλά ένα ακόμα οργανικό συστατικό τους.
Θέλω να πω, ο Γιώργος (Δημάκης) ακούγεται πλήρως συντεταγμένος με τις επιταγές του ήχου των Baby Guru, δεν ξεφεύγει πουθενά σε δραματικές απολήξεις, δεν διεκδικεί κανέναν επιπλέον προβολέα, δεν παρασύρεται ούτε σε στιγμιαίο έστω, ego trip. Αισθάνεσαι ότι ακούς έναν τραγουδιστή αφομοιωμένο από το “οργανικό” τείχος του σχήματος. Ακούστε ας πούμε το εναρκτήριο “Especially When”, ένα κομμάτι που θα χωρούσε με την ίδια άνεση στο “Easter Everywhere” των 13th Floor Elevators του 1967 αλλά και στο “Close To The Edge” των Yes του 1972: όταν το freakbeat των 60’s απαιτεί τη φωνή του μοντέρνα κι ερεθιστική, αυτός είναι παρών και όταν τα πολυδαίδαλα πλήκτρα αλλάζουν σελίδα στον καμβά, μένει πίσω. Ξέρω τουλάχιστον δέκα περιπτώσεις, που όχι μόνο πίσω δεν θα έμεναν πίσω αλλά θα έβγαιναν μπροστά να συναγωνιστούν τα κρεσέντο.

5. Παρότι ανατρέχουν στο παρελθόν και γεύονται από μυθικά –για την ηλικία τους- βουτήματα, δεν το κάνουν στιλιστικά αλλά δημιουργικά.
Οι Baby Guru αυτο-τοποθετούνται ως ηχοπλάστες στο σήμερα και όχι ως στιλίστες. Δεν μιμούνται μια εποχή αλλά την αναπλάθουν. Δεν αναπαράγουν τις αναφορές τους, τις ζυμώνουν. Ακούστε για παράδειγμα το “Baby You’re So Weird”, την πιο sunshine pop στιγμή του album και εξασφαλισμένη ραδιοφωνική επιτυχία, με καλεσμένη τη φωνή της Χριστίνας εν είδει it girl. Νιώθει κανείς ότι η ανάμνηση της Claudine Longet βρίσκεται εδώ μαζί με την Sarah Cracknell σε έναν αγαστό, γλυκόπιοτο ανασχηματισμό που έκανε κάποτε την αθωότητα να μοιάζει με λύση – απάντηση της pop κουλτούρας στον ταραγμένο κόσμο. Αυτό που θα μπορούσε σε άλλα χέρια να χαρακτηριστεί ως ρετρό γλυκιά pop, στην περίπτωσή τους γίνεται ένα σημερινό κομμάτι που σε αφορά άμεσα διότι δεν ακούς το χάσμα που σε χωρίζει από αυτό.

6. Η παραγωγή του album τους διεκδικεί παράσημο ευρηματικότητας.
Το πώς έχουν καταφέρει στο “Marginalia” να ακούγονται ως ένα αντιληπτό, ξεκάθαρο οργανικό σύνολο, χωρίς να μπερδεύονται οι κλαβινόβες με τα κάζιο και τα χάρπσικορντ με τα μπάσα, το πώς αυτή η δημιουργική τρέλα δεν δημιουργεί εμπλοκές και κόμπους στον ήχο τους είναι πραγματικά να απορεί κανείς. Η ροή του ήχου είναι απρόσκοπτη, οργανωμένη, μεθοδική τη στιγμή που οι συνθετικές ιδέες και οι αναπτύξεις τους είναι τεχνικά ρίσκα. Είτε πρόκειται για τρυφερά συναισθηματικά θέματα όπως το “Explain” είτε για οπτιμιστικά, μεθυστικά βλέμματα σε ένα πιο σταθερό και ασφαλές αύριο, όπως το “We Need Some Space”, η παραγωγή του “Marginalia” είναι κελαριστή και γάργαρη. Στο τελευταίο μάλιστα, θαμπώνεσαι από το πώς Beatles και MGMT μπορούν να χωρέσουν σε ένα δωμάτιο χωρίς να ασφυκτιούν, το πώς η αθωότητα των 60’s μεταμορφώνεται σε παγανιστικό chic.

7. Παρότι οι νέες προτάσεις τους είναι ολοκληρωμένες ως τραγούδια δεν σταματάνε να πειραματίζονται και να σπρώχνουν τις δυνατότητες της φόρμας.
Σε τραγούδια όπως το “Two Days Ago” αισθάνεσαι ότι βρίσκουν ως αφετηρία ένα επίπεδο έντασης και αρχίζουν να χτίζουν αυτοσχεδιαστικά πάνω της με οδηγό τις αντοχές τους απέναντι στην πίεση της μουσικής φόρμας. Στο συγκεκριμένο κομμάτι, αυτό που ξεκινάει σαν ένα τεταμένο παιχνίδι της rhythm section (μου θύμισε τον θυμό των Pop Group και των Gang Of Four) κλιμακώνεται σε ένα μοτορικό τζαμάρισμα που έχει νευρικό ξέσπασμα στην κατεύθυνση ενός ξαναμμένου Brian Eno πίσω από τις κονσόλες των Roxy Music. Κυρίως αισθάνεσαι με έναν διαβολεμένο τρόπο ότι αυτή η διαδρομή τους είναι αυθόρμητη, με ένταση που κοκκινίζει το πρόσωπο από το ζόρι.

8. Το groove και το rock δεν είναι ασύμβατες έννοιες στο “Marginalia”.
Υπάρχουν στιγμές εδώ που πάνε και ανιχνεύουν με ακρίβεια το groove που κρύβεις ως ακροατής μέσα σου, με έναν αισθητήρα αλάνθαστο. Το αναδεικνύουν και σε κινητοποιούν να κινηθείς μαζί του αφού πρώτα έχουν φροντίσει να φτιάξουν μία σκοτεινή, αλλόκωτη ατμόσφαιρα που θα σε φιλοξενήσει. Το “Anticipation” φαντάζει σαν ένα twisted ρυθμούργημα σαν ο Alan Vega των Suicide να τσακώνεται με τον Brett Anderson των Suede για κάτι που μάλλον φαίνεται για παρεξήγηση. Το τραγούδι θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει από τη Ze. Ή από την Harvest, αν γίνομαι αντιληπτός.

9. Κομμάτι της καλλιτεχνικής επιτυχίας των Baby Guru είναι ότι δεν μπορείς εύκολα να περιγράψεις αυτό που παίζουν.
Φαντάζομαι, όταν γράφουν τραγούδια, ο Prins Obi, ο Sir Kosmiche και ο King Elephant, συμβαίνουν πολλές μικρές ταυτόχρονες Χιροσίμες στα κεφάλια τους. Δεν μπορεί κανείς να βάλει σε μία σειρά –σε μια λογικοφανή ακολουθία- τους συνειρμούς αυτούς που μετατρέπουν σε τραγούδια. Όταν η ακρόαση του υλικού τους, ας πούμε, τη μία στιγμή καταδεικνύει kraut, αμέσως μετά αναποδογυρίζεται σε garage ψυχεδέλεια, ή glam pop ή post punk… Συχνά όλα αυτά γίνονται στη διάρκεια ενός και μόνο τραγουδιού που συνήθως είναι το καθένα από αυτά, δύο και τρία τραγούδια, καλομαντρωμένα σε ένα. Ο θρίαμβος της ακύρωσης κάθε επικοινωνιακής δυνατότητας του ακροατή να μιλήσει με νοηματική σαφήνεια για αυτό που ακούει.

10. Οι στίχοι του Prins Obi θα μπορούσαν να είναι στιγμιότυπα από τις σκέψεις σου.
Αυτό που απολαυστικά κυλάει στο album εκτός από τη μουσική του είναι και τα ενατενιστικά λόγια του Obi, στίχοι που ξεκινούν από το προσωπικό και απλώνονται σαν ομπρέλα στο μακροσκοπικό πεδίο. Χωρίς να ανακαλύπτουν κανενός είδους τροχό, εμπεριέχουν ενθουσιασμό και γόνιμη διάθεση και κυλούν σαν να φωτογραφίζουν συγκεκριμένα καρέ από την εσωτερική σκέψη του ακροατή τους. Ψυχεδελίζοντες ή όχι, προσωπικοί ή μη, έχουν εκείνη την ικανότητα να αποκτούν μεγαλύτερη δύναμη όταν σιγοψυθιρίζονται από τους ακροατές τους.

If you like this, try these
- Can “Future Days
- Neu! “Neu! ‘75
- Genesis “Selling England By The Pound
- Alan Parsons Project “Tales Of Mystery And Imagination
- MGMT “Oracular Spectacular

Δημοσιεύθηκε στο Music | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

22.03.2014 I’m Diggin’ My Scene @poplieradio – Radio Show

Αναρτήθηκε από τον/την gone4sure στο 23/03/2014

560-man in white

Εδώ θα βρεις την εκπομπή του Σαββάτου 22 Μαρτίου @poplieradio, με πολλές καινούργιες και μελλοντικές κυκλοφορίες της άνοιξης, μερικά αγαπημένα τραγούδια του Hayden Thorpe των Wild Beasts και ένα mini αφιέρωμα σε όχι και πολύ προφανή ακούσματα του post punk.

Δημοσιεύθηκε στο Music | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 98 other followers