Το άλας της γης

Τα καλύτερα albums που άκουσα μέσα στο Γενάρη είναι των Yeasayer, των Massive Attack και των Hot Chip. @ Δε μου άρεσε των Vampire Weekend, παρά τις δάφνες του. Τα τραγούδια τους ακούγονται σαν να πάσχουν από μεσογειακή αναιμία. @ Ακούω ξανά φανατικά τα pub rock albums από τα τέλη των 70’s. @ Ξαναγάπησα τον Graham Parker, τον Nick Lowe και τον Wreckless Eric. @ Ακούω κάτι γνωστούς μου, που στέλνουν twits από τα i-phones στις γωνίες των δρόμων του κέντρου. @ Σαν ενέσεις ασφάλειας μοιάζουν αυτά. @ Όπως και το ότι ξαναγάπησα το pub rock. @ Μάλλον χρειάζεται να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μου. @ Υπάρχει ένας γραφιάς που με έχει εντυπωσιάσει απίστευτα. @ Γράφει όμορφα, αποκομμένα κείμενα που δεν ασχολούνται καθόλου με τα κοινά. @ Γράφει για συναισθήματα που τον στοιχειώνουν με έναν μοναδικό τρόπο. @ Δεν έγραφε ποτέ του. @ Ξεκίνησε να γράφει πριν από κανά τρίμηνο. @ Μυρίζει παρθένο ενθουσιασμό και ασθμαίνουσα αυτοέκφραση. @ Χαίρομαι πολύ που προς το παρών εγώ μόνο έχω την πολυτέλεια να τον διαβάζω. @ Κατά δική μου βούληση μάλιστα. @ Ακούω κάτι άλλους φίλους μου που αισθάνονται ως “το άλας της γης“. @ Σε μια εποχή στην οποία συνίσταται η μείωση πρόσληψης αλατιού. @ Σκέφτομαι όλο και πιο πολύ τον Στρούντελ μου. @ Τελευταία φορά τον είδα να δημιουργεί έναστρα σχήματα στον κήπο του, χρησιμοποιώντας πανσέδες. @ Δημιουργικό design με φυτά. @ Η τέχνη τού να σκαρώνεις στο χώμα τον αστερισμό της Ανδρομέδας με πανσεδάκια. @ Ο Στρούντελ άκουγε το “Madder Red” εκείνη την ώρα. @ Όση ώρα ήταν στον κήπο, η Σαβαρέν κοπανιόταν στο squash. @ Μετά γύρισε στο σπίτι και αποφάσισε να φτιάξει cookies. @ Νομίζω αγαπώ τον Στρούντελ. @ Όπως και την Σαβαρέν και τον παράξενο φίλο μου ταξιδιώτη Ν. που βρίσκεται στην Ινδία και ρουφάει την εμπειρία της σαν σφουγγάρι. @ Αν έκλαιγαν πιο πολύ οι άνθρωποι δεν θα πάθαιναν καρκίνους. @ Αισθάνομαι κάπως να συνδέομαι με μερικούς τύπους χωρίς λογικά σχήματα. @ Αυτό με κάνει να χαίρομαι. @ Το Λονδίνο τον Ιανουάριο μοιάζει με την Gattaca. @ Η πάχνη στη Russell Square μοιάζει με απαγορευτικό. @ Όπως και το κουρνιαχτό των ψίθυρων στην πλατεία Καρύτση στο αθηναϊκό κέντρο. @ Η κοινωνική δικτύωση είναι το πιο αστείο πράγμα που έχω ακούσει, ως χαρακτηριστικό της εποχής μας. @ Στο Λονδίνο έχουν φτιάξει ένα πράγμα που λέγεται lovestruck.com. @ Μπαίνεις μέσα από το pc της δουλειάς σου και βλέπεις ποιοι άλλοι βρίσκονται στην ακτίνα σου για να πας να κάνεις lunch μαζί τους. @ Στα τυφλά. @ Mε κατέθλιψε οριακά αυτό. @ Ψευδαίσθηση παρέας. @ “Ξέρεις μωρέ, να πεις καμία σαχλαμάρα…” @ Σαν εκείνο το απερίγραπτα γελοίο που ακούω από κάτι μπρούτες βλαχάρες “το θέμα είναι να περνάς καλά!” @ Προ πάντων, ναι. Φυσικά. @

Οι Κάννες είναι μια ανθεκτική πουτάνα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes we Cannes.

Κοίτα τι θυμήθηκα σήμερα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τους Blue Rondo A La Turk @ Και τον Chris Sullivan @ Και τα zoot suits. @ Τα έζησα τότε. @ Μέσα σε πασίφαρδα παντελόνια. @ Τότε χωρούσαν εμένα επί τρεις. @ Και τις τιράντες τους. @ Είχα εμμονή μαζί τους. @ Μετά ήρθε ο Jack Penate. @ Και τις ξεσκόνισα ξανά. @ Με ελαφρώς ξεχαρβαλωμένα τα clips τους. @ Ονειρεύτηκα την Carnaby Street ότι ήταν χωμένη σε ένα πέρασμα της Ερμού. @ Και τινάχτηκα στον ύπνο μου. @ Στυφές επαφές τρύπιου τύπου. @ Και μετά θυμήθηκα τον Leonardo. @ ‘Ενα αρσενικό πουτανάκι που χαμογελούσε όταν έλεγε  “σήμερα έχυσα πέντε φορές“. @ Μάζευε λεφτά από απεγνωσμένους φορτόγκες και πήγαινε με λαχτάρα σε πριαπισμό και τα έκανε γραβάτες βελούδινες και πουκάμισα με φιούμπες και σταυρωτή λαιμόκοψη. @ Αφού τους έχυνε πρώτα. @ Τους φορτόγκες. @ Έβγαινε και γινόταν ένα με το πλήθος στη Φωκίωνος. @ Αυτό που έσκαγε μύτη από την Ίμβρου και ανηφόριζε το πλακόστρωτο αφότου και η τελευταία λουλακί γριά είχε ήδη μαζευτεί στα μαρμάρινα μπαλκόνια της για την καθημερινή αναίσθητη μπιρίμπα. @ Γινόμασταν ένα στην Quinta. @ Και χορεύαμε το “Change“. @ Παίρναμε το πρωί την L’ Uomo Vogue και το Blitz. @ Οι ίδιοι που παίρνουμε σήμερα αγχωμένοι στο τρέξιμο το Word και το στιβάζουμε στην τσάντα. @ Τότε δεν το στιβάζαμε σε καμία γαμημένη τσάντα. @ Το κρατούσαμε στα χέρια. @ Μαζί με το eye liner. @ Kαι μια mini Palette. @ Κοίτα τι θυμήθηκα σήμερα. @ Τον Μαρτίκ με μποά στα μέσα του Μάρτη. @ Την Τζέλα και τη Τζούλη να παριστάνουν τις λιωμένες από έρωτα μεταξύ τους. @ Τον Βέρνερ με ραμμένο έναν βαλσαμωμένο -ναι, αληθινό!- αετό στην πλάτη της ρεντιγκότας του. @ Την Έρικα να φυσάει τη βαριά κουίφ της και να την μεριάζει νευρικά με τα κομψά δάχτυλά της. @ Ντυμένα σε ζαχαρί belle epoque δαντέλες. @ Την Ντίντα να καμαρώνει με θλίψη για τον μωβ μώλωπα στο αριστερό μάτι της. @ Από τη γροθιά του Έιντζελ επειδή ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά δεν μπορούσε να κάνει sex μαζί της. @ Τρώγαμε σιωπηλοί όλοι τρίχρωμες μακαρονάδες στον Paesano. @ Γυρνούσαμε στις γιάφκες – σπίτια – αρχηγεία – μπουντουάρ μας. @ Για να ξεκινήσει το χτίσιμο της επόμενης performance. @ Της επόμενης βραδυάς. @ Κοίτα τι θυμήθηκα σήμερα. @ Τους Blue Rondo A La Turk. @ Τους έγραψα από το βινύλιό μου. @ Τιμής ένεκεν. @ Στα χτεσινά “σούργελα” – σημερινά φαντάσματα. @ Οικογένεια είναι αυτό που φτιάχνεις. @ Για να σε τυρανάει και να σε λυτρώνει. @ Το είπε και ο “Κυνόδοντας” της “Στρέλλας“.

Αμπάριζα

Ντάξει, δεν υπάρχει παρθενογέννεση και λοιπά. Όμως, μερικές φορές είναι τόσο εξώφθαλμα τα δάνεια, τόσο μονοκόμματα τα καπελώματα, που ακούγονται περίπου εξοργιστικά ή περίπου υπαρξιακά, στην περίπτωση που και το πρωτότυπο και το δευτερογενές ηχούν εξίσου σημαντικά στα αυτιά σου. Δεν πρόκειται για απλό sampling εδώ. Πρόκειται για την απόλυτη χρησικτησία. Και μάλιστα αδήλωτη…

Ωστόσο είναι και τα δύο… εξαιρετικά. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος πώς γίνεται ακριβώς αυτό, να είναι δηλαδή και τα δύο εξαιρετικά… Γίνεται όμως. Μπερδεύομαι καμία φορά, επειδή ως φανατικός οπαδός του “αυθεντικού” πιάνω τον εαυτό μου να διολισθαίνει και στο patchwork, τις συρραφές και να γουστάρει τα ανίερα. Δεν έχω ενοχή. Έχω μπέρδεμα.

Οι Archie Bell & The Drells, ένα από τα μεγάλα καμάρια της Philly soul, έβγαζαν το 1976, το “Don’t Let Love Get You Down“. Glamorous ήχος, χλιδή, αρχοντικές ερμηνείες στο πλαίσιο των φωνητικών ερμηνειών της εποχής, φωταγωγημένη, πληθωρική disco soul, πάνω σε γερή μελωδία που έχτισε συνολικά ένα υπέροχο τραγούδι, σε παραγωγή McFadden & Whitehead, σύνθεση McFadden & Whitehead, Victor Carstarphen και Leon Huff,  από το album τους “Where Will You Go When The Party’s Over” στην Philadelphia International. Υπέροχο και φρέσκο σαν σημερινό.

 

 

Το 1997, κάτι πολύ cool τυπάκια της Bungalow -οι Spring Vesrus Pez- πήραν ολόκληρο το classic των Archie Bell & The Drells και το μετέτρεψαν σε ένα ανεξερεύνητο, απολαυστικό trip hop κουκλί. Το ονόμασαν “Chuck It Up“. Αφαίρεση, ηδυπάθεια, στιλ και diy. Όλα θαυμάσια. Στα credits του album των Spring δεν υπάρχει πουθενά, αναφορά στα ονόματα των αυθεντικών συνθετών του τραγουδιού. Αντίθετα, αναγράφονται κάτω από τον τίτλο, τα ονόματα της -ημέτερης- Αλεξάνδρας Παύλου, του γάλλου Jean Baptiste Garnero και του ισπανού Javier Vicente Calderon (Pez)…

Τσίπα;

2010: The Year We Make Contact (ναι, καλά…)

Μετά το “2001 A Space Odyssey“, οι γήινοι, δεν το έβαλαν κάτω και αποφάσισαν να μάθουν γιατί απέτυχε το Discovery. Ξανά αποστολή στο Δία, ο Haywood Floyd… Το 1984 ο David Shire έγραψε ένα βελουδένιο score (μεταξύ των θεμάτων και το εξαιρετικό “New Worlds – Also Sprach Zarathustra“) που έχει πλήρη αντίληψη της σκοτεινιάς του συμπαντος αλλά και της παράνοιας του Hal, για τη μελλοντολογική παραβολή του Peter Hyams, βασισμένος πάλι στο βιβλίο του Arthur C. Clarke που έμοιαζε με ευχή για το μέλλον. Η ευχή δεν έπιασε, το 2010 ήρθε και δεν έμελλε να είναι η χρονιά “που κάναμε επαφή“. Παρηγοριά στους απαισιόδοξους, ψευδαίσθηση για τους οραματιστές, τιμής ένεκεν για μια χρονιά που μπαίνει κροταλίζοντας.

Ο Τελευταίος Κύκνος και το Πρωταρχικό Τραύμα

 

Ο ”Τελευταίος Κύκνος” του Στέφανου Δάνδολου είναι το πρώτο σπουδαίο συναίσθημα του 2010 ή μάλλον η πανηγυρική επίγευση της προηγούμενης δεκαετίας. Η τελευταία σελίδα του βιβλίου του έκλεισε το 2009 και τα zeroes μέσα σε μια αχλύ από τον τσάτρα πάτρα χαβαλέ των Animal Collective (mel, πραγματικά ορίζεις ως pop αυτό το μπαράζ από ηχητικές κακοραμμένες κουρτίνες πάνω σε ατροφικές μελωδίες και τίγκα ζωική ενέργεια που βαράει στα κουτουρού; Μα pop; Αν οι Animal Collective είναι pop, οι Shangri Las, οι Squeeze και η La Roux τι είναι;), ποτά στα σετάκια του Δαβίδ (μείον τις ζωικές κολλεκτίβες ξανά που πρώτευσαν και στις δικές του προτιμήσεις στην blogovision), κτηνώδη κατανάλωση και ριπές από αναμνήσεις αισθημάτων που προκαλούν διαμπερή τραύματα και εξαφανίζονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Α ναι: και new year’s resolutions που είναι καταδικασμένα να προδοθούν. Όπως και μετανοημένες αλλαγές γνώμης για ανθρώπους που είναι καταδικασμένες να εκθέτουν πάντα την αφέλειά μου.

Ο Στέφανος Δάνδολος στο καινούριο βιβλίο του, “Ο Τελευταίος Κύκνος“ έφτιαξε μια Ιόλη που αφηγείται την εποποιία μιας παρέας δεκαπεντάρηδων στη Γλυφάδα των 80’s, των οποίων η πορεία μέχρι να βγουν από την εφηβεία είχε ήδη πνιγεί στα άχτια, τις απώλειες και την θλιβερή εκείνη διαπίστωση ότι, όχι, η αλήθεια “δεν είναι το ποτάμι”. Τοποθέτησε τους ήρωές του σαν φαντάσματα μέσα στο σπίτι μου και τους έβαλε να ξετυλίγουν το άγριο εσωτερικό δράμα τους ως “παιδιά του μεσονυχτίου“, με μια δράση που στοίχειωσε τις ζωές τους/μου στα κατοπινά χρόνια. Αυτά που έπονται της τρομακτικής εφηβείας. Ως Nick Hornby ή ως Jonathan Coe στήριξε την άγουρη, παθιασμένη καθημερινότητά τους πάνω σε ένα pop soundtrack με αιχμή του δόρατος το “Boys Are Back In Town” των Thin Lizzy που κορυφώνει το δράμα αποφασιστικά, το δράμα της Ιόλης και το δράμα της Μάγκυς και κείνο της Σου. 

Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα στην εξέλιξη του βιβλίου ότι υπήρξα μια τραγική Ιόλη και γω κάποτε. Μόνο που εμένα δεν με φώναζαν Φτερό. Αλλά και ένας Σμαρ υπήρξα και μια Σου για κάτι φεγγάρια. Άβολη αίσθηση. Μόνο Μάγκυ δεν υπήρξα. Αλλά “την γνώριζα καλά”. Με λόγια που για μια ακόμα φορά μου μούδιαζαν το κεφάλι -όπως κάνει σχεδόν πάντα στα βιβλία του, ο Δάνδολος- ένιωσα την οικειότητα που αισθάνεται κάποιος που του μιλάνε μια κωδική, πάτρια γλώσσα. Νεορομαντικός και ανελέητος στη διεισδυτικότητά του, ξετύλιξε ξανά με θαυμάσια λόγια, ψυχές που είναι ικανές να κολαστούν στο βωμό ενός συναισθήματος και να κουβαλάνε μετά το φορτίο του δηλητηρίου εσαεί, βαραίνοντας τα βήματά τους. Μέσα στην εφηβική μη-αθωότητα του βιβλίου ξεστομίζονται βλασφημείες – κατάρες, όπως εκείνο το “εύχομαι να πεθάνει το αγαπημένο σου τραγούδι” που μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο από ανθρώπους που έχουν αισθανθεί το συγκεκριμένο δηλητήριο: είτε εξακοντίζοντάς το, είτε καταπίνοντάς το.

Στην παρουσίαση του βιβλίου στον Ιανό στις αρχές του Δεκέμβρη, τόνισε ότι το βιβλίο είναι μυθοπλασία, δεν έχει να κάνει με πραγματική καταγραφή γεγονότων, σαν να θέλει να ξεκαθαρίσει ότι ο ίδιος δεν έζησε αυτόν τον μοιραίο καταιγισμό τότε στα μέσα των 80’s. Ok, δεν πειράζει, τον έζησα εγώ. Τελειώνοντας το βιβλίο αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεπενθήσω την λύπη μου για τα δικά μου άγουρα πάθη που κείτονταν κάπου κάτω από το υπογάστριο, αλλά δεν τα κατάφερα. Ανακάλυψα τους Hurts στο Electronically Yours και αφιερώνω σε αυτόν και στην πένα του, το “Wonderful Life“, το πρώτο σπουδαίο τραγούδι του 2010 που σημαίνει την επιστροφή στην μεγάλη καθαρή παραγωγή του 1985 -τότε που η Ιόλη και η Μάγκυ οργάνωναν την μακιαβελική ίντριγκά τους, για να σκορπίσουν την τρομοκρατία σε δύο άπιαστα όνειρά τους, μία τζιχάντ που προκαλεί ολοκαύτωμα στα στερεότυπα της εφηβικής τρυφερότητας- αλλά και στο αφηγηματικό pop σχήμα. Από ένα group στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Σμαρ αν δεν είχε συντριβεί από τον ορυμαγδό των αποφασισμένων θηλυκών predators γύρω του.

Babel Calling

O Πύργος της Βαβέλ

Τέσσερις άνθρωποι την παραμονή των Χριστουγέννων στην εκπομπή των laternative στο ραδιόφωνο του Σκαϊ, αναρωτηθήκαμε τι “ένζυμο μας λείπει” (δια στόματος homo ludens) και δεν αντιληφθήκαμε την -κατά τα άλλα, σεβαστή- υπεροχή των Animal Collective. Ok, στα “θέλω” δεν υπάρχει “πρέπει” αλλά μήπως θέτουμε την συννενόηση και την επικοινωνία σε κίνδυνο; Pop κουλτούρα δεν είναι μόνο η ακρόαση αλλά και ο λόγος περί αυτής. Μήπως λοιπόν η pop κουλτούρα κινδυνεύει να γίνει μια παλιά ανάμνηση με τα επικοινωνιακά χάσματα που δημιουργούνται ανάμεσα σε αυτούς που ορίζουν ως “pop” το “Merriweather Post Pavillion” και σε αυτούς που δεν ακούνε παρά μόνο μια άσκηση ύφους πάνω σε μια μουσική φόρμα; Μήπως λέω…
Εδώ θα βρεις την πλήρη κατάταξη όλων των ψηφισμένων albums στη φετινή τελετή. Το πρώτο sheet είναι του 2009, το δεύτερο της δεκαετίας. Η προτελευταία στήλη είναι το συγκεντρωτικό αποτέλεσμα κάθε album και η τελευταία, ο αριθμός των bloggers που το ψήφισαν.

H ετυμηγορία: Greek Bloggers For the Best Albums of the Zeroes Part 4

H τελική λίστα από το Νο.20 ως το Νο.01 από την ψηφοφορία των αγαπημένων albums των bloggers για τη δεκαετία των 00’s έχει ως εξής:

No.20. Last Shadow Puppers – The Age Of Understatement (160 points – 12 bloggers)

No.19. P.J. Harvey – Stories From The City, Stories From The Sea (175 points – 15 bloggers)

No.18. Daft Punk – Discovery (181 points – 14 bloggers)

No.17. Sufjan Stevens – Illinoise (200 points – 16 bloggers)

No.16. Κόρε Ύδρο – Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ (216 points – 13 bloggers)

No.15. White Stripes – Elephant (210 points – 12 bloggers)

No.14. Primal Scream – XTRMNTR (226 points – 18 bloggers)

No.13. Flaming Lips – Yoshimi battles Pink Robot (229 points – 13 bloggers)

No.12. Portishead – Third (256 points – 15 bloggers)

No.11. Radiohead – In rainbows (258 points – 15 bloggers)

No.10. Godspeed You Black Emperor – Lift Your Skinny Fists (268 points – 17 bloggers)

No.09. Burial – Untrue (324 points – 20 bloggers)

No.08. LCD Soundsystem – Sound Of Silver (341 points – 21 bloggers)

No.07. Antony & The Johnsons – I Am A Bird Now (358 points – 15 bloggers)

No.06. Franz Ferdinand – Franz Ferdinand (365 points – 27 bloggers)

No.05. Sigur Ros – Agaetis Bujurn (366 points – 19 bloggers)

No.04. Interpol – Turn On The Bright Lights (479 points – 18 bloggers)

No.03. Radiohead – Kid A (524 points – 25 bloggers)

No.02. Strokes – Is This It (669 points – 37 bloggers)

No.01. Arcade Fire – Funeral (987 points – 38 bloggers)

Τhat’s all folks

Ξανά ευχαριστώ: ήταν pure, άϋπνο fun!

Το excel με τα αποτελέσματα, θα αναρτηθεί σε επόμενο post.

Ξαναθυμίζω να τα πούμε σύντομα πάνω από πολλά και καθαρά ποτά.

Θα ανακοινωθεί σύντομα το πού και το πώς.

Και του χρόνου.
Μέχρι τότε ας ακούσουμε όσα δεν έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα, ή να ξανακούσουμε τα ηδη γνωστά με πιο ζωντανή διάθεση…

H ετυμηγορία: Greek Bloggers For the Best Albums of the Zeroes Part 3

Για την ανάδειξη των αγαπημένων albums της δεκαετίας των 00’s ψήφισαν 77 bloggers

Συνολικά ψηφίστηκαν 629 albums.

Από αυτά, τα 464 ψηφίστηκαν σε μία μόνο λίστα.

Από τα 629 albums τα 19 είναι από έλληνες καλλιτέχνες (ελληνόφωνα ή αγγλόφωνα)

Οι θέσεις από το Νο.40 ως το Νο.21 έχουν ως εξής:

40. Damien Rice – O (96 points - 4 bloggers)

39. Gorillaz – Demon Days (96 points – 9 bloggers)

38. Lambchop – Nixon (98 points – 7 bloggers)

37. Panda Bear – Person Pitch (100 points – 8 bloggers)

36. Rapture – Echoes (101 points – 12 bloggers)

35. Muse – Absolution (102 points – 5 bloggers)

34. Arctic Monkeys – Wheterver People Say I Am (104 points – 8 bloggers)

33. Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Βραχνός Προφήτης (105 points – 7 bloggers)

32. Editors – The Back Room (105 points – 6 bloggers)

31. Nick Cave & The Bad Seeds – Abbatoir Blues (107 points – 8 bloggers)

=. Queens Of The Stone Age – Songs For The Deaf (108 points – 8 bloggers)

29. Bright Eyes – Lifted (108 points – 8 bloggers)

28. Field – From Here We Go Sublime (111 points – 10 bloggers)

27. Tool – Lateralus (112 points – 9 bloggers)

26. Amy Winehouse – Back To Black (116 points – 11 bloggers)

25. National – Boxer (117 points – 11 bloggers)

24. Animal Collective – Merriweather Post Pavillion (123 points – 10 bloggers)

23. National – Alligator (125 points – 9 bloggers)

22. Killers – Hot Fuss (127 points – 9 bloggers)

21. Bjork – Vespertine (155 points – 13 bloggers)

Η ετυμηγορία: Greek Bloggers for the best albums of 2009 Part 2

Congatulations! You have created a monster!!!

20. Florence & The Machine – Lungs (176 points – 15 bloggers)

19. Antony & The Johnsons – The Crying Light (177 points – 13 bloggers)

18. Fever Ray – Fever Ray (177 p[oints – 15 bloggers)

17. Jack Penate – Everything Is New (184 points – 15 bloggers)

16. Antlers – Hospice (191 points – 12 bloggers)

15. White Lies – To Lose Myself (191 points – 16 bloggers)

14. Wild Beasts – Two Dancers (232 points – 15 bloggers)

13. Girls – Album (245 points – 21 bloggers)

=. Fuck Buttons – Tarrot Spot (253 points – 17 bloggers)

11. Arctic Monkeys – Humbug (253 points – 17 bloggers)

10. Boy – Please Make Me Dance (281 points – 16 bloggers)

09. Bat For Lashes – Two Suns (305 points – 28 bloggers)

08. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz (320 points – 24 bloggers)

07. A Place To Bury Strangers – Exploding Head (337 points – 23 bloggers)

06. Flaming Lips – Embryonic (408 points – 27 bloggers)

05. Grizzly Bear – Veckatimest (414 points – 25 bloggers)

04. The Pains Of Being Pure At Heart – S/T (421 points – 30 bloggers)

03. The Horrors – Primary Colours (432 points – 30 bloggers)

02. The XX’s – XX (611 points – 34 bloggers)

01. Animal Collective – Merriweather Post Pavillion (784 points – 37 bloggers)

Ευχαριστώ και πάλι όλους για τη συμμετοχή!

Παρότι το Νο.1 της χρονιάς με βρίσκει βαθιά απορημένο και εντελώς αντίθετο (αντιδιαμετρικά, απέναντι και σταθερά εκεί) η διαδικασία ήταν θαυμάσια. Θα επανέλθω σε αυτό το αλλόκοτο, αποπροσανατολιστικό φαινόμενο των unlistenable albums (με μηδενική ψυχαγωγική αξία, αν και μεγάλη αξία πρωτοπορίας και συμβολής στην εξέλιξη της μουσικής…) που με κάποιο ακατανόητο τρόπο σε μένα, τα βαφτίζετε ως αγαπημένα… Unlistenable όπως η avant garde του Captain Beefheart με το “Trout Mask Replica” ή του Lou Reed με το “Metal Machine Music” (ένα από τα φρικτότερα όλων των εποχών…)

Και του χρόνου εύχομαι σε όλους, με την πάγια ευχή και τον καημό να μη βγάλουμε στην κορυφή κάτι που να συνάδει με Uncut, Mojo, Pitchfork και λοιπούς leaders και ταυτόχρονα κάτι που να πλησιάζει πιο πολύ στην έννοια του τραγουδιού.

Cheers guys! Θα τα πούμε πάνω από ποτά… Σύντομα ελπίζω.

Stay tuned for the battle of the decade…