All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Posts Tagged ‘electronica’

Lip Forensics «Fo(u)r» EP

Posted by gone4sure στο 9 Ιουνίου 2018

Lip Forensics
Fo(u)r EP
(Amour Records)

Lip Forensics

Lip Forensics: Ζήσης (Zade) και Έκελον

Ο Ζήσης και ο Έκελον (ευχαριστώ Μαριλένα) είναι οι δύο Lip Forensics και σε αυτό το ep που ονομάζουν «Fo(u)r» θερμαίνουν το έδαφος για το ντεμπούτο album τους «Cheiloscopy«: καταρχήν λανσάρονται με αυτή την θαυμάσια εμμονή με τα χείλη που είναι και ενδιαφέρουσα και υποσχόμενη. «A careful glimpse of the lips instantly tells the mood of the individual» γράφουν στη σελίδα τους στο fb. Κατά δεύτερον έχουν στο πλευρό τους τον Σεραφείμ Τσοτσώνη που δεσπόζει ως αύρα και επιπλέον κάνει και ένα remix στο ομότιτλο τραγούδι του ep τους. Καθόλου άσχημα.

Οι Lip Forensics παίζουν electronica, συγκεκριμένα, κρίνοντας από τα δύο τραγούδια του ep τους, παίζουν chillwave, δηλαδή είναι πιο κοντά στον Washed Out και στα balearic ξημερώματα παρά σε τίποτα κοφτερά phat beats και breaks. Διατηρούν και μία χαλαρή, μακρυνή σχέση με την μοντέρνα teutonica σε κάποιες φωτοσκιάσεις της μουσικής τους που προδίδει indie υπόβαθρο. Ο ήχος τους είναι καλαίσθητος και κελαριστός, κλιμακούμενος με ευγένεια και με στόχο την αίσθηση. Και αυτό ίσως και να γίνει η παγίδα τους: η αισθητική αφετηρία των κινήτρων τους και η αισθητική στόχευση στο κοινό τους. Όσο όμορφη και αν είναι η αντίληψή τους, η κίνησή τους πάνω στο ρυθμό, η σχεδόν φυσική σχέση τους με τη μελωδία, ο κίνδυνος να παραμείνουν μόνο στο στιλ της μουσικής τους είναι ορατός. Το στυλ χωρίς την συναισθηματική κινητοποίηση είναι καταδικασμένο σε αναλωσιμότητα, πιστεύω – όσο όμορφο και αν είναι κάτι, αν δεν σε συγκινεί, δεν το αναζητάς. Το στιλ σε περιορίζει στην διακοσμητικότητα. Ένα δυνατό συναισθηματικό κίνητρο σε δένει με τον αποδέκτη της μουσικής σου.

Style over matter? Discuss…

Το «Fo(u)r» και το «Lucid» που ακούγονται εδώ σε δύο διαφορετικές εκδοχές το καθένα (το πρώτο σε ένα επιπλέον Melorman Retroland Remix και το δεύτερο σε ένα Serafeim Tsotsonis Rework, είναι δύο όμορφες συλλήψεις αλλά νομίζω γεννήθηκαν περισσότερο εγκεφαλικά από όσο εγώ ως ακροατής, θα είχα ανάγκη. Το «Fo(u)r» είναι πολύ όμορφο αλλά ακούγοντάς το νιώθω ότι δεν ακούω την ιδέα που το γέννησε, ή μάλλον την ανάγκη που το γέννησε και επίσης θα ήθελα να ακούσω μια φωνή που βγαίνει μπροστά για να πάρει την ευθύνη της ερμηνείας, να δώσει ένα ευπρόσωπο στίγμα και να πει τα λίγα ή πολλά -δεν έχει σημασία- λόγια που ακούγονται αλλά δεν «ακούγονται».

Το «Fo(u)r» των Lip Forensics:

Στο «Lucid» μέσα σε στρώσεις υποφωτισμένων, βραδυνών παραπετασμάτων, μπλέκουν μια θολή γυναικεία φωνή η οποία ψελλίζει κάποια, μάλλον εκούσια ακατάληπτα λόγια που θροϊζουν μέσα στην ατμόσφαιρα σαν μνήμες ή σαν υπενθυμίσεις διάφορων ευχάριστων ή όχι καταστάσεων. Έχει μια σκοτεινιά το τραγούδι που ωστόσο -εγώ πάντα- ακούγοντάς το θα είχα ανάγκη να νιώσω το γιατί.

Το «Lucid» των Lip Forensics:

Είναι ευχάριστοι οι Lip Forensics και με στρογγυλό, απλωμένο ήχο. Θα είχα την ανάγκη όμως να είναι συναρπαστικοί και να ξεδιπλώσουν συγκλονιστικά forensics για τα χείλια, καταρχήν.
★★★★★★☆☆☆☆


Also listen:
Kleerup «Thank You For Nothing«
Washed Out «Echoes«
Röyksopp «Monument«
Com Truise «Chemical Legs»
Trentemøller «Shades Of Marble»

 

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , , , , | 2 Σχόλια »

Roisin Murphy «Hairless Toys»

Posted by gone4sure στο 24 Ιουνίου 2015

bf9cb1abΟκτώ χρόνια δεν είναι και λίγα για μια ντίβα για να σχεδιάσει την επιστροφή της στα εγκόσμια. Πόσο μάλλον όταν αυτή η επιστροφή σηματοδοτεί μόλις το τρίτο προσωπικό άλμπουμ της και τον ανανεωμένο εαυτό της μετά την εμπειρία της γέννας των δύο παιδιών της στο ενδιάμεσο. Η Roisin Murphy, disco ντίβα της νέας εποχής, φανατική φιγούρα – φιγουρίνι για ένα κοινό που ζει σε παροξυσμικό παραλήρημα μεταξύ ντεφιλέ μόδας και clubbing και εκφραστική τραγουδίστρια της electronica, στο τρίτο δισκάκι της, που ονομάζει «Άτριχα Παιχνίδια» (ό,τι θέλει κανείς, ας βάλει με το νου του) κάνει τα πάντα για να τσαλακώσει την λάμψη της πίστας που την έστεψε βασίλισσα με τα ποικιλώνυμα «Sing It Back» και τα «Overpowered» του παρελθόντος.

Το «Hairless Toys» είναι ένας δίσκος «πειραγμένος», «βασανισμένος» που κλωτσάει μονίμως την καρδάρα με το γάλα. Η Murphy δεν θέλει «ίσια» τραγούδια, βαριέται τις αστραφτερές παραγωγές και επίσης, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει τη χάρη σε κανέναν που θέλει να την ακούσει να ερμηνεύει καθαρά και ξάστερα. Μαζί με τον συνεργάτη της, Eddie Stevens τον οποίο ταλαιπωρεί από την εποχή των Moloko, κάθονται και στήνουν στο στούντιο ένα ηλεκτρονικό δίσκο γεμάτο υπόκωφα πονάκια, στριμμένους ρυθμούς, μικρά εσωτερικά σασπένς, πετσικαρισμένους ήχους βινυλίου («Exploitation»), άδειους ανοιχτούς χώρους – μια αραιή παραγωγή που στήνει στον τοίχο κάθε προσδοκία εύκολης ή προσβάσιμης pop. Η Roisin Murphy στο «Hairless Toys» παρουσιάζει ξάφνου μια αλλεργία στην αμεσότητα και την οικειότητα. Θέλει να τη βλέπεις μέσα από καπνούς, κουρτίνες, παραπετάσματα, εμπόδια και θολούρες. Δεν αποκαλύπτεται ποτέ ξάστερα, δεν βγαίνει στο φως ποτέ ολόκληρη.

Άλμπουμ φωτοσκιάσεων λοιπόν το «Hairless Toys» διαπνέεται από την αγωνία να μην το βρεις εύκολο. Σε κάποια σημεία μάλιστα, γίνεται τόσο θολό και νευρωτικούλι που αισθάνεσαι ότι μεριάζει τα τραγούδια για να παίξει μόνο με τις ατμόσφαιρες («Uninvited Guest») ή με κάτι blues μεταξύ νύστας και καταστολής («Exile»). Υπό άλλες συνθήκες αυτή η αντιδραστικότητα της Murphy να βγει ως κανονική ερμηνεύτρια και να πει τα τραγούδια της θα έχριζε το σύνολο μέτριο. Ωστόσο όλη η φάση εδώ παραμένει ενδιαφέρουσα ακόμα και όταν η αφεντιά της συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένη πριγκίπισσα που φεύγει από το δικό της πάρτι για να εξερευνήσει το δάσος μέσα στη νύχτα.

Πειραματικό και με ένα σοβαρό πρόβλημα στη συνοχή του, το άλμπουμ δεν είναι αυτό που θα περίμενε ο fan της αστραφτερής ντίβας. Σκοντάφτει, πλατιάζει, παραμένει στην κατατονία για κρίσιμο διάστημα (το ομότιτλο κομμάτι είναι μια ματαιότητα) αλλά έχει και δύο πολύ όμορφα καλούδια – το «Gone Fishing», εμπνευσμένο από το ντοκιμαντέρ «Paris Is Burning» περί των μειονοτήτων της χορευτικής κουλτούρας που αναγκάστηκαν να φτιάξουν το δικό τους κουκούλι για να προστατευτούν από τον έξω κόσμο, είναι απολαυστικό και το «Evil Eyes» ό,τι κοντινότερο στο φως έχει να παρουσιάσει το άλμπουμ της. Το «Unputdownable» που κλείνει το δίσκο θα μπορούσε να φέρει θετικό πρόσημο αν δεν ήταν τόσο κυκλοθυμικό.

Αν τα βρει με την εσωτερική ταραχή της η Roisin θα αποκαλύψει κάτι που έχουν όλοι ανάγκη από αυτήν. Μέχρι τότε θα βασανίζει μελωδίες που γκρινιάζουν άσκοπα.

★★★★★✩✩✩✩✩

Αν σας άρεσε αυτό ακούστε και αυτά:

Tracey Thorn «Out Of The Woods»

Beth Orton «Trailer Park«

Feist «The Reminder»

Emiliana Torrini «Me And Armini»

Keren Ann «101»

Posted in Music | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »