All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Posts Tagged ‘Dream Warriors’

Prins Obi & The Dream Warriors «Prins Obi & The Dream Warriors»

Posted by gone4sure στο 11 Ιανουαρίου 2019

Έχω πειστεί πλέον ότι ο λόγος που η μουσική του Prins Obi ακούγεται πάντα σημαίνουσα είναι επειδή… εμ… ο ίδιος ακούει μουσική, πέρα από το να παίζει. Νομίζω η πάντα καλή παρουσία των δίσκων του έχει να κάνει πολύ πιο σημαντικά με το τι ακούει και πώς διαμορφώνεται παρά με το τι παίζει με τους Dream Warriors (δηλαδή τον Σέργιο Βούδρη από τους Voyage Limpid Sound, τον Παντελή Καρασεβδά από A Victim Of Society, τον Χρήστο Μπεκίρη από Chickn, Devamp Javu και Callas και τον Κώστα Στεργίου από Voyage Limpid Sound και Montero Band).

prins obi

Για παράδειγμα, αν ακούσει κανείς με καθαρά αυτιά το «Concentration» (το μόνο τραγούδι που συνυπογράφει συνθετικά ο Σέργιος Βούδρης μαζί με τον Obi) που ξεκινάει το νέο album τους, μετά το «Age Of Tourlou» του 2017, μπορεί να διακρίνει, το τέμπο της Motown, το glam boogie των Sparks στο ξεκίνημά τους, το art rock του Bryan Ferry, το pub rock που γινόταν new wave στα μέσα των 70s με τους Be Bop Deluxe και τους Rumour του Graham Parker… Το πολιτιστικό σύμπαν του Γιώργου Δημάκη (ως δημιουργού και συμπαραγωγού μαζί με τον Σέργιο Βούδρη) είναι σαν ένα στρόβιλος που περιέχει όλη την εκλεκτικότητα του ντουνιά αυτού και λίγη ακόμα, με αναφορές που ακούγονται τόσο βαθιά αγαπητές διότι έχουν «φορεθεί» με την τρομερή αγάπη της ακρόασης ενός fan. Ο Γιώργος Δημάκης δηλαδή και στην μετα-Baby Guru εποχή, παραμένει ένας πολύ γερός δημιουργός γιατί είναι ένας πολύ γερός ακροατής, ποιότητα σπάνια σήμερα.

Γερός δημιουργός σημαίνει και ικανός rocker, χρόνια τώρα, το «τραγούδι» κάνει τη διαφορά. Στην περίπτωση του ομότιτλου album των Prins Obi & The Dream Warriors όμως σημαίνει και κάτι παραπάνω: μία διαολεμένη διάθεση για χορό και χαρά λες και τους την είχαν στερήσει για κάποιο λόγο. Στην πορεία προς την δημιουργική διασκέδαση του Γιώργου, ο δρόμος είναι στρωμένος με λαχουράτα uptempos, με paisley underground με hippie ενθουσιασμούς και μυρωδιές και επιπλέον με μια γλώσσα που σχεδόν εξασκείται μόνο από τον ίδιο στη σημερινή ντόπια σκηνή. Δηλαδή ποιος άλλος θα τολμούσε να ξεστομίσει άμεσα, στη γλώσσα του, λόγια όπως «στερνό φυλακτό«, «χρυσοκέντητα πουλιά«, «χρυσοκέντητη κοιλάδα«, «αλαβάστρινα φτερά» (από την δίγλωσση «Δίνη» και τα «Αδαμάντινα Φτερά«) λες και είμαστε στο ελληνικό νέο κύμα των μέσων των 60s; Το εντυπωσιακό πραγματικά είναι ότι όταν ο Δημάκης τραγουδάει στα ελληνικά στη «Δίνη» αλλάζει στιλιστική τοποθέτηση εντελώς και ακούγεται με μια γλυκύτερη χροιά που θυμίζει ασπρόμαυρο yé-yé με φαβορίτες σε πλάνο της Φίνος Φιλμ, γίνεται αθωότερος και καθαρότερος σαν μονόκερως. Όταν επιστρέφει στον αγγλικό στίχο σαν να μεταμορφώνεται σε έναν δραματικότερο τραγουδιστή γεμάτο φωτοσκιάσεις που ωριμάζει μέσα στα χρόνια προσθέτοντας θεατρικότητα στην ερμηνεία του και τόνους πιο τελετουργικούς. Στον επόμενο ή στον παρεπόμενο, έστω, δίσκο του Prins Obi, ίσως χωρέσει και ένα tour de force σαν το «A Song For Europe» με αντίστοιχη τελεολογική ερμηνεία, όπως εκείνη του Ferry.

Και πράγματι ο δίσκος αυτός πέρα από τους συνειρμούς που δημιουργεί με τη γλώσσα του, δεν ανασαίνει στο ελληνικό νέο κύμα των 60s αλλά πιο κοντά στην χρονική γκάμα του 1965 – 1975 των αμερικανοαγγλικών μητροπόλεων, όταν το rock ‘n’ roll γιόρταζε τον διονυσιασμό και την μετεφηβική χαρά του, χορεύοντας σε εξοχές και ταράτσες σαν να μην υπάρχει αύριο που μοιάζει με χτες, λες και οι hippies πράγματι άλλαξαν τον κόσμο με τα λαχουρένια γιλέκα τους: «τρύγησε τα αμπέλια, σκαρφάλωσε το φράχτη, χρυσοκέντητη κοιλάδα δείξε μου στο χάρτη» τραγουδάει στ’ «Αδαμάντινα Φτερά» και αν αυτό δε λέγεται παστοραλισμός και βουκολικότητα, τότε μόνο οι Incredible String Band και οι Traffic ξέρουν τι λέγεται…

priins obi & the dream warriors

Στη δεκαετία 1965 – 1975, σφιχτή, μεγαλοπρεπή και γεμάτη αριστουργήματα ανατρέχει επίσης και ο αφηγηματικός μπητλικός Γιώργος Δημάκης («Sally Jupinero«), ο bluesman Γιώργος Δημάκης με το βιβλίο οδηγιών που χρησιμοποίησαν και οι Savoy Brown («Guilty Pleasure Theme«), o τραγουδοποιός από το Laurel Canyon Γιώργος Δημάκης που κάνει τον Randy Newman να έρχεται λίγο πιο κοντά στο κοινό του Father John MistyWide Open«), o proto punk Γιώργος Δημάκης που χαιρετίζει τους ? & The Mysterians επίσης σε ένα γαμάτο ξέφρενο party στο MichiganFlower Child (Reprise)«), ο kraut rocker Γιώργος Δημάκης που αγαπάει τους Neu! και το Düsseldorf (στο δίγλωσσο «Negative People / Άμοιρε Άνθρωπε«), o mod Γιώργος Δημάκης με τους Who σε κονκάρδα που σπιντάρει τόσο με τα rhythm’n’ blues και το καταπληκτικό όργανο που φτάνει μέχρι τους Strokes στην κούρσα («Astral Lady Blues«), o αναβιωτικός power popster Γιώργος Δημάκης που κάνει τους Cheap Trick να φαίνονται σαν έφηβοι («Fingers«)…

To «Prins Obi & The Dream Warriors» έρχεται σε ένα εξώφυλλο μαύρο (της Ιφιγένειας Βασιλείου) με μοναδικό γραφιστικό σχήμα (του Κώστα Στεργίου) μόνο το λογότυπο της μπάντας με την ανισόπαχη 70s γραμματοσειρά, που αισθητικά παραπέμπει επίσης στην εποχή που το logo των σχημάτων έμοιαζαν με σφραγίδες εγγύησης και κύρους. Το κατακτημένο κύρος (βουτηγμένο στην πραγματική αρέσκεια των ακουσμάτων του δημιουργού) και ο πλούτος ενός δίσκου, η πολυπρισματική ταυτότητά του είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Για μια ακόμα φορά.

★★★★★★★★☆☆

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »