All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Posts Tagged ‘Chickn’

Chickn «Bel Esprit»

Posted by gone4sure στο 7 Οκτωβρίου 2019

Chickn - Bel Esprit

Chickn
Bel Esprit
(Inner Ear)

Όσο δύσκολη και επίπονα περιφραστική είναι μια απόπειρα εξήγησης του όρου Jetztzeit άλλο τόσο περίπλοκη θα ήταν μια επαρκής περιγραφή του μουσικού στίγματος των Chickn. Ως jetztzeit rock αυτοπροσδιορίζουν τη μουσική τους οι Chickn και σύμφωνα με το “Λεξικό Της Θεωρίας Της Κριτικής” του Ian Buchanan, ως jetztzeit ορίζει ο Walter Benjamin στη θέση του για την φιλοσοφία της ιστορίας, την χρονική στιγμή που είναι ώριμη για επαναστατική δράση, μία στιγμή που παραμένει αναλλοίωτη από την ιστορική συνέχεια, μία στιγμή στην οποία είναι ικανές οι συνθήκες για την πραγματοποίηση ενός σάλτου στο μέλλον. Φιλόδοξη ή όχι, η επιλογή του όρου από τους ίδιους τους Chickn παραμένει σίγουρα προκλητική και όχι μακριά από την πραγματικότητά τους. Διότι πλέον στο τρίτο album τους πράγματι ακούγονται ωριμότεροι και με τακτοποιημένη την αδρεναλίνη τους για να διαμορφώσουν μια ταυτότητα που δυσκολεύεται να βρει καθαρές ρίζες στο χτες και λαχταράει να βρει θέση στο αύριο.

Οι Chickn είναι μια μπάντα σχεδόν εστέτ που μοιάζει να παίρνει τις αμπάριζές της -σε ντόπιους όρους- από τους Baby Guru και να φεύγει μπροστά: Άγγελος Κράλλης (φωνή, κιθάρα, synthesizer), Παντελής Καρασεβδάς (τύμπανα, κρουστά), Χρήστος Μπεκίρης (κιθάρα, string machine), Άξιος Ζαφειράκος (μπάσο), Ντον Σταυρινός (τρομπέτα, κρουστά) οργανώνουν αυτή τη φορά το εγκεφαλικό σχέδιό τους να συνταιριάξουν την πλούσια κληρονομιά της avant ψυχεδέλειας με τις φόρμες που ανιχνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο το rock για να συνεχίσει να έχει σημασία. Στο πρώτο ομότιτλο album τους (2016) και στο “Wowsers” (2018), οι Mothers του Frank Zappa ή ίσως οι Soft Machine είχαν μία έμμεση παρουσία στο πνεύμα τους, σήμερα περισσότερο οι Tame Impala και οι Atlas Sound φαίνονται ως -πάντα έμμεσες- αντιστοιχίες. Αυτή τη φορά, ακούγονται πιο απογαλακτισμένοι από τους λώρους του παρελθόντος και πιο σταθεροί στην προσπάθειά τους να βρουν διόδους προς το αύριο. Το παιχνίδι της ανίχνευσης των ηχητικών μονοπατιών που οδηγούν σε πιο διεξοδικά ξέφωτα είναι ένα αδιαμφισβήτητο ζητούμενο και τους τιμάει. Οι Chickn έτσι κι αλλιώς ακούγονται αξιότιμοι εν γένει. Και μεθυσμένοι όσο πρέπει.

CHICKN-by-George-Adamos-2-for-digital-

Οι αξιότιμοι Chickn. Φωτο: © Γιώργος Αδάμος

Η σχέση τους με τη φαντασία παραμένει στα κόκκινα, το διονυσιακό πνεύμα βρίσκεται ενεργό εδώ, η ψυχεδελικής αφετηρίας τρέλα τους, είναι παρούσα: στο “Evening Primrose” τραγουδούν μεταξύ άλλων «βρήκα ένα τρόπο να ανακουφίσω τον πόνο, τρώγοντας σύννεφα και πίνοντας βροχή». Πόσο πιο οργανική να γίνει άραγε η σχέση τους με τη ζωτικότητα των ερεθισμάτων τους, πόσο πιο κυριολεκτικά να υπηρετηθεί η ετυμολογία της ψυχεδέλειας… Και όχι μόνο. Στο “Sweet Geneva” ακούγονται σαν να έχουν ξεπεταχτεί από το “A Tonic For The Troops” των Boomtown Rats (1978), με ένα περίτεχνο, νεοκυματικό brit roller με πάρα πολύ ανήσυχα πλήκτρα και με έναν χορευτικό ρυθμό που έχει τις ρίζες του στη northern soul και τους Mighty Wah! Στο “Infrared Panda Club” ακούγονται σαν Wall Of Voodoo με μια εμβατηριακή, βαριετέ ηχητική διάθεση, κάπως σαρκαστικοί και με εκφραστική δεινότητα που αναδεικνύεται από τα έτσι κι αλλιώς πρωταγωνιστικά σε όλο το album, keyboards και τη βελούδινη γραμμή της τρομπέτας. Στο “Candle Fly” τολμούν να προσθέσουν auto tune στην ερμηνεία του Κράλλη («πώς κάποιος που έχει γεννηθεί με φτερά να προτιμά να έρπει;») ο οποίος μέσα στο γενικότερο smooth mod στιλ τους ακούγεται γλυκός και ήπιος σε ένα μελωδικό θέμα που θα μπορούσαν να έχουν κυκλοφορήσει σε single οι Style Council ή οι Animal Nightlife στα brit soul 80s. Στο “Moon Underwater” η παραπομπή τους είναι μεταξύ άλλων και στην brit pop -και Kula Shaker και Mansun και Suede– και η διάθεσή τους αγέρωχη και γενναία («Κρατάς το φεγγάρι βυθισμένο κάτω από το νερό και αυτό είναι ένα μόνιμο πρόβλημα, αυτό όμως που ανατριχιάζει τη ραχοκοκαλιά σου είναι η θηριώδης, η θηριώδης, η δική μου φωνή») σε ένα ανεβαστικό rocker απόλαυση προφανώς στις συναυλίες τους. Ως αντίστιξη, το ομότιτλο τραγούδι του album, “Bel Esprit” (καμία σχέση με το “Bel Esprit” των Pixies του 2016 – ευτυχώς) είναι μια υπόγεια, γεμάτη σασπένς μελωδία που κυλάει σε jazzy ύφος και ζεστή θερμοκρασία (λες και o Elvis Costello τραγουδάει lead στους Working Week, ένα πράγμα). Στο τέλος, το “Chickn Tribe” που εμφανίζεται σε όλα τα albums των Chickn ως σήμερα (στο ομότιτλο album ως «Chickn Tribe«, στο “Wowsers” ως “Chickn Tribe (Reprise)”), εδώ ως “Chickn Tribe (Slight Return)” μετατρέπεται σε ένα καλούδι στο οποίο η tropicalia από την βραζιλιάνικη Bahia συναντάει το bluebeat της Καραϊβικής σε oriental μοτίβα – κάτι που ίσως μόνο ο Jerry Dammers των Special A.K.A. θα μπορούσε να δέσει με τόσο νόστιμο γλάσο.

Η εξέλιξη των Chickn μέσα σε τρία μόλις χρόνια είναι κάπως συναρπαστική. Από τις παρυφές του indie rock με τις δύσκολες avant garde αναφορές ως το στιλιστικά διαμορφωμένο ύφος του “Bel Esprit” ο δρόμος που έχουν διανύσει, τους έχει πλουτίσει με εμπειρία βιωμένη και καταχωρημένη μέσα τους – μέρος της πρόσθετης καλλιτεχνικής αξίας τους είναι η πειστική αίσθηση ότι αυτά που παίζουν δεν τα μιμούνται αλλά αναβλύζουν από μέσα τους. Σε μια εποχή που η πρωτογένεια τείνει να εξαφανιστεί -και να ενοχοποιηθεί για κάποιο διεστραμμένο λόγο, ως συντηρητισμός- οι Chickn βγαίνουν τίμια μπροστά με μια φαρέτρα υλικά, μαζεμένα και επεξεργασμένα από τους ίδιους. Παραμένουν αξιότιμοι τύποι.
★★★★★★★★
☆☆

Το “Moon Underwater” των Chickn:

Άκου και αυτά:

  • Tame Impala “Currents
  • Special A.K.A. “In The Studio
  • Prins Obi “The Age Of Tourlou
  • Dury Dava “Dury Dava” ‎
  • Kraak “Kraak

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Chickn «Wowsers»

Posted by gone4sure στο 17 Ιουνίου 2018

Chickn
Wowsers
(Inner Ear)

chickn

Η αλήθεια είναι ότι δεν αντιλαμβάνομαι ακριβώς γιατί υπάρχει μια τάση να αποκαλούν τους Chickn, weirdos ή εκκεντρικούς ή κάτι τέτοια: αντίθετα, μου ακούγονται απόλυτα «κανονισμένοι» και με μέθοδο στην «τρέλλα τους», συνειδητοί και τετραπέρατοι κατά ένα τρόπο στο πληθωρικό, ρυθμικά κολασμένο και πλήρως λειτουργικό rock τους. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το δεύτερο αυτό album τους, «Wowsers«. Και το ομότιτλο ντεμπούτο τους την ίδια οργανωμένη μούρλια πρόδιδε. Έγραφα τότε τον Οκτώβριο του 2016: » είναι αυθεντικά παιδιά του Διόνυσου. Ο θεός της μέθης και της αντάρας θα ήταν πραγματικά περήφανος αν άκουγε (ίσως όντως ακούει) αυτό το εξωτικό, πολυπολιτισμικό, ανοικονόμητο, πληθωρικό, κάργα sexy ηχοστάσιο και θα κινιόταν στο ρυθμό μιας τσαμπούνας ή θα λικνιζόταν (και λίγο πρόστυχα) με κάποια νταραμπούκα που θα έβρισκε πεσμένη στο δάσος που στήνουν οι Chickn γύρω μας.»

Οι Άγγελος Κράλλης (φωνή, κιθάρες, synths), Παντελής Καρασεβδάς (τύμπανα, κρουστά, πιάνο),  Don Σταυρινός (πνευστά, κρουστά), Χάρη Νείλας (ηλεκτρικό sitar, bongos, congas, κρουστά), Χρήστος Μπεκίρης (string machine, ηλεκτρική κιθάρα) και Άξιος Ζαφειράκος (μπάσο) ακούγονται ως μπάντα αυθεντικής προγονικής κοπής. Μπορούν με την ίδια άνεση να αναφέρονται στους Hawkwind («Chicken Tribe (Reprise)» – μία επανεκτέλεση του τραγουδιού που άνοιγε το ντεμπούτο album τους) και αμέσως μετά -εννοούμε ΑΜΕΣΩΣ μετά- να ακούγονται ως τιμητές του country rock της Δυτικής Ακτής, ως πρώιμοι Heartbreakers του Tom Petty και ενός δικού τους paisley underground ταυτόχρονα- («Egg Of Love«) χωρίς να ανοίγει ρουθούνι από το πολιτισμικό άλμα. Νομίζω το «Wowsers» φωνάζει περίτρανα ότι το συγκριτικό πλεονέκτημα της μπάντας αυτής είναι η σφιχτοδεμένη ρυθμική ραχοκοκκαλιά της. Οι Chickn παράγουν πολύ αποτελεσματικούς ρυθμούς: ακούγονται σαν έμπειροι καβαλλάρηδες που εισβάλλουν στην πόλη και της φέρνουν ζωή, την αναστατώνουν με την ενέργειά τους αλλά και με έναν τρόπο που φανερώνει ότι ξέρουν κάθε στιγμή τι κάνουν χωρίς να σπαταλιούνται σε χαζοχαβαλέδες. Στο «Am I Cher» για παράδειγμα -με ηλεκτρική κιθάρα από τον Νώντα Παππά–  παίζουν ένα rhythm ‘n’ blues με σκληρά υλικά, ανεβαστικό, εξώστρεφο, χορευτικά ιδανικό για shakin’. Ακόμα και όταν ρίχνουν το τέμπο τους και προκρίνουν μελωδικότερες βόλτες, σαν το «China Must Win» το κάνουν με ένα νεύρο και μια αυθεντική blues rock ψυχεδέλεια αντλημένη από τους Steppenwolf και ίσως τους Savoy Brown – δεν είμαι σίγουρος. Στο δε τελευταίο τραγούδι του δίσκου τους, «Clouds Over Athens«, η μελωδική διαύγειά τους προδίδει μια μπάντα που όχι μόνο δεν βγάζει φλύκταινες με ονόματα όπως οι Soft Machine και οι Procol Harum, αλλά υπερθεματίζει κιόλας σε λεπτότητα και σε μια υγιη, ακομπλεξάριστη αποδοχή του όρου progressive με την αυθεντική έννοιά του. Οι Chickn γράφουν μελωδίες ζωντανές, βιολογικής κοπής, φτιαγμένες για βινύλιο. Γενικά οι αναφορές, ο πολιτισμός και η μουσική ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι Chickn έχει γραμμένο στο DNA της την γνησιότητα. Και ας μην ξαναρχίσουμε τις απορίες τύπου, «τόσο νέα παιδιά, που τον έμαθαν τον Captain Beefheart» γιατί η απάντηση δεν είναι ούτε σαφής ούτε ικανοποιητική. Απλά τρέχει στο αίμα τους, ίσως; Για παράδειγμα αν οι Mothers Of Invention βρίσκονταν στο διπλανό τους στούντιο όταν έγραφαν το «Elevational Love Of Frank Zappa» -ένα φρενιασμένο highlight με τεράστιο ηχητικό όγκο, σαν ακυβέρνητη υπερταχεία με πλοηγούς τα πνευστά, θα αισθάνονταν ότι προφητεύουν το punk. Σε αυτή τη σουρεαλιστική φαντασίωση οι Chickn μάλλον νιώθουν πολύ άνετα σαν στο σπίτι τους.

Το «Elevational Love Of Frank Zappa» των Chickn:

Αυτό που με ενθουσιάζει με τους Chickn είναι αυτή η εγγενής τους σχέση με τα αρχέτυπά τους, τόσο εγγενής και άρρηκτη που προβιβάζει τη μουσική τους σε διαχρονική, με τεράστια ευκολία. Το rock των Chickn είναι προοδευτικό και κλασικότατο (μην ακούσω καμία αηδία περί indie…), χορταστικό και με εκτόπισμα.
★★★★★★★★☆☆


Also listen:

– Steppenwolf «At Your Birthday Party»
– True West «Drifters»
– Procol Harum «A Salty Dog»
– Mothers «The Grand Wazoo»
– Mountain «Climbing«

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »