All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Posts Tagged ‘Τζίμης Πολιούδης’

Vagina Lips «Outsider Forever»

Posted by gone4sure στο 22 Φεβρουαρίου 2020

Vagina Lips - Photo Effie Nikolaou

Οι φωτοσκιάσεις του Τζίμη Πολιούδη Φωτο: Έφη Νικολάου

Αν το “Outsider Forever” του Τζίμη Πολιούδη ήταν ντεμπούτο του ονόματος Vagina Lips, κανένας δεν θα μπορούσε να στοιχηματίσει ότι ο μουσικός αυτός ανατράφηκε με νεορομαντικούς και synth punk, με electro pop και new pop. Διότι το “Outsider Forever” απλά είναι ένα μοντέρνο yacht rock album με κρυφές ερωτικές ματιές στην anorak pop της Sarah (στους Wake και στους Field Mice). To “Outsider Forever” εμπεριέχει μία κυρίαρχη λατρεία, μία άνευ όρων παράδοση στους μοτορικούς ρυθμούς -έτσι όπως γεννήθηκαν από τους Neue! κι έφτασαν ως τους DIIV και τους War On Drugs με μια ιστιοπλοϊκή ξενάγηση στην ακτογραμμή της Νότιας California από τον Don Henley.

Χαμαιλεοντισμός; Αλλαγή πορείας; Επιφοίτηση στα νερά της κεντροευρωπαϊκής πρωτοπορίας; Όλα αυτά μαζί; Ως Ιανός της ευρω-κεντρικής ρυθμολογίας, ο Πολιούδης συμπεριφέρεται εδώ σαν να μην κυκλοφόρησε ποτέ τα “Athanasia” και “Generation Y”, σαν να μην ξέρει καν ποιος είναι ο Mazoha (ούτε έξι μήνες δεν πέρασαν από το «Μπάσταρδο«). Σε μία υπέροχη στροφή τρολαρίσματος, ο Πολιούδης τιτλοφορεί το album του “Στην Απ’ Έξω Για Πάντα” και περιφέρει με έναν μεγαλοπρεπή τρόπο τον μεστωμένο καλπασμό της ωρίμανσής του στα αυτιά του ακροατή σαν να είναι το πιο σύνηθες πράγμα στον κόσμο να εξελίσσεσαι και να κινείσαι ανοδικά ως καλλιτέχνης. Δεν είναι φυσικά, το πιο σύνηθες πράγμα στον κόσμο. Για αυτό, το “Outsider Forever” αποκτάει ιδιαίτερη αξία: διότι πέρα από το στιλ που επιλέγει να κινηθεί μέσα του (yacht rock και όχι electro pop) διαθέτει μια εξαιρετική, ιδιαίτερη, ακαταμάχητη ικανότητα να προσφέρει τραγούδια τόσο γερά (το έχω ξαναπεί) και άρτια που είναι πραγματικά άξιο απορίας. Το πώς αναπτύσσει τόσο γοργά την δυνατότητά του να γεννάει και να περιποιείται μελωδίες που εντυπώνονται ξεκάθαρα στο νου, νομίζω δεν έχει να κάνει μόνο με τα ακούσματά του (τα οποία ακούγεται να σέβεται δεόντως) αλλά και με μια συνολικότερη εσωτερική καλλιέργεια. Στον Πολιούδη αρέσουν οι στρογγυλές, οι αγέρωχες μελωδίες, οι ευδιάκριτοι σχηματισμοί τους και η επεξεργασία τους προς μία αενάως (νεο)ρομαντική κατεύθυνση. Είναι απολαυστική η δυνατότητα και η πρόθεσή του να δομεί – όχι να διαλύει- τη φόρμα, ακριβώς επειδή ακούγεται να πιστεύει ότι μόνο μέσα σε μια περιποιημένη φόρμα μπορεί να αποδώσει πλήρως τη συναισθηματική ταραχή του, όλα αυτά για τα οποία τραγουδάει με το χαρακτηριστικό ερμηνευτικό τρέμουλο στη φωνή που είναι ταυτόχρονα δείκτης ευάλωτου αλλά και δραματικά αποφασισμένου. Ακριβώς στη μέγγενη ανάμεσα στον Φόβο της Ζωής και στον Τρόμο του Θανάτου (όπως τραγουδάει στο “Scared Of Life, Afraid Of Death”).

Vagina Lips - Outsider Forever

Vagina Lips «Outsider Forever» (Φεβρουάριος 2020, Inner Ear)

Στο “Outsider Forever” δεν ανακαλύπτει φυσικά τον τροχό. Όλες οι αμπάριζες εδώ είναι καθορισμένες και ένδοξα τιμημένες στο παρελθόν από τους θιασώτες του ήχου αυτού. Η δευτερογένεια όμως της φόρμας, αυτό το μοτορικό, κελαριστό yacht rock που έχει στρογγυλοκαθίσει στην επικαιρότητα, αποτελεί ένα πρώτης τάξης όχημα για να εκφράσει συναισθηματικά το “κάψιμό του”, τη διάθεσή του για υπέρβαση πέρα και πάνω από όσα μας κρατούν γειωμένους. Είναι τεράστια η λαχτάρα του να πετάξει και να προσομοιάσει στην πιρουέτα του εξωφύλλου του. Και συντάσσομαι. Διότι ξεκινάει το δίσκο του ευχόμενος “Δεν Θέλω Να Τελειώσει Αυτή Η Μέρα” και τον κλείνει με ένα ανοιχτό “Σήμερα Είμαι Γενναίος”. Ο Πολιούδης συλλαμβάνει το παρών του με μία υπέροχη επιμονή στην ζωντάνια του “τώρα” που θα έβρισκε σύμφωνο τον Stéphane Mallarmé και όλο το ποιητικό πλήθος των Φουτουριστών.

Highlights; Όχι. Όλο το “Outsider Foreverακούγεται μονοκοπανιά και σε επανάληψη, αποκτάει μία όμορφη εσωτερική επιτάχυνση καθώς κυλάει απρόσκοπτα και αγέρωχα, δεν παρουσιάζει καμία τεθλασμένη γραμμή στην ποιότητά του, αφήνεται να τρέξει στο rollercoaster μιας προωθητικής κίνησης που δεν προδίδει πουθενά. Η ευγένειά του είναι τόσο βαθιά χαραγμένη που εκτός ίσως, από το ποιόν του ίδιου του Πολιούδη, χαρακτηρίζει και τη μεταχείρισή του στα θέματά του. Στο “Typical Standards” χαιρετάει στα ίσα τους DIIV, στο δραματικά εικονοπλαστικό “Watered By Our Own Tears” τραγουδάει με ψηλές ανάσες μαζί με το αγλάισμα της AnnaJo, ένα δυνητικό single της Sarah Records με matrix SARAH 408 (κάνετε τον υπολογισμό για τη χρονική τοποθέτησή του περίπου στα μέσα των 90s) και στο “Let It Kill” περνάει με ένα ελαφρύ goth λούστρο τους Can. Στο ομότιτλο “Outsider Forever” βρίσκει τρόπο να καλέσει στο ίδιο δείπνο τους Interpol από την Νέα Υόρκη και τους Anna από το Croydon, στο “Dark Circles Under Blue Eyes” ακούγεται σαν να εξομολογείται στον Adam Granduciel (War On Drugs) πώς κάποτε στην Γερμανία είδε σε μία συναυλία τους Camouflage και τον πήραν τα δάκρυα, στο “I Don’t Want This Day To End” ρολάρει πάνω στις μνήμες των Icicle Works -σε αυτό το κομμάτι θα ήθελα να τον ακούσω σε ντουέτο μαζί με τον Samuel T. Herring– και στο “Today I’m Brave” φέρνει στο νου το “Protector Of Night” των Classix Nouveaux, ένα αργόμπιτο τελετουργικό κλείσιμο, μία επιβλητική αποχώρηση από τη σκηνή.

Είναι απολαυστικό το project των Vagina Lips. Σε όλες τις αποχρώσεις του. Ακόμα και σε μια ενδεχόμενη μελλοντική που θα στραφεί στο μαχητικό post punk ξερωγώ (Bipoplar;).

★★★★★★★★☆☆

Άκουσε και αυτά:

Anna “101-Ism
DIIV “Deceiver
War On Drugs “A Deeper Understanding
Field Mice “Skywriting
Future Islands “The Far Field

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

Mazoha «Μπάσταρδο»

Posted by gone4sure στο 13 Οκτωβρίου 2019

Mazoha
Μπάσταρδο
Inner Ear

Mazoha - Μπασταρδο

Μετά το “Generation Y” ο Τζίμης Πολιούδης, επιστρέφει ως Mazoha για την τρίτη κυκλοφορία του με αυτό το όνομα, μετά από ένα lp το 2017 και ένα ep το 2018, ένα όνομα που χρησιμοποιεί προφανώς για την ελληνόφωνη δραστηριότητά του. Δεν είμαι σίγουρος αν το γεγονός ότι η ελληνόφωνη δημιουργία του είναι ακριβώς αυτή που τον υποβάλλει να εκφραστεί μουσικά με πολύ πιο απλοϊκό τρόπο από αυτόν με τον οποίο εκφράζεται ως Vagina Lips. Το σίγουρο είναι ότι ως Mazoha, ο Πολιούδης μπαίνει σε ένα πολύ πιο απλουστευτικό, ηχητικό ύφος, πολύ πιο αδρό και χαραγμένο μόνο με βασικές, σκελετικές γραμμές: μεταξύ synth punk και electro pop η ατμόσφαιρα εδώ έχει μια ιδρωμένη, club επίστρωση αλλά με σχεδόν άγουρους, εφηβικούς όρους. Μοιάζει, λες και καταλαμβάνεται από ένα σύνδρομο «πίσω στα βασικά».

Η ικανότητά του, βέβαια να συλλαμβάνει στέρεες ιδέες και να τις αποτυπώνει συνθετικά, παραμένει αναλλοίωτη. Όλα τα τραγούδια του “Μπάσταρδου” είναι ευανάγνωστα, καθαρά σε riffs, προσβάσιμα και καλοχωνεμένα. Ωστόσο είναι αρκετές οι στιγμές στις οποίες νοιώθει κανείς ότι είναι αδούλευτα, ή ίσως δουλεμένα μόνο στα βασικά συστατικά τους. Προφανώς σε κάθε τραγούδι που χτίζει ο Πολιούδης φτάνει σε ένα σημείο στο οποίο σταματάει την επεξεργασία του, αφήνοντάς το ημίγυμνο και οριακά ωμό. Κι αν αυτό ακούγεται για μερικούς, ως αρετή επειδή παραμένει πιστός στο πνεύμα των Suicide, σε άλλους ακούγεται ανολοκλήρωτο. Ταυτόχρονα όμως, έχει και μια ικανότητα να παρασύρει τον ακροατή του, να τον κάνει σύμμαχό του και να τον έχει μαζί στο πλευρό του. Ο ακροατής θέλει να ακουμπήσει στα τραγούδια του Mazoha, έστω και αν συχνά νοιώθει ότι αυτά τα τραγούδια είναι άκαμπτα σαν ξύλινο υπόστρωμα όταν ξαπλώνει πάνω τους.

Mazoha

Θυμωμένος ο Τζίμης Mazoha Πολιούδης, με synth punk ριπές και αστική electro pop για ανήσυχους βασανισμένους.

Ο θυμός του στο “Μπάσταρδο” είναι πάντως εξιλεωτικός. Ακούγεται εύλογος και δίκαιος, καθώς εξαπολύει τις εσωτερικές εντάσεις του, τα βάζει με όσα στραβά και ηλίθια μαστίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά γύρω του, φτύνει -πειθαρχημένα και λελογισμένα- την αστική ασφυξία τριγύρω του με μια ταυτόχρονη ανάγκη του να προσδιοριστεί και ο ίδιος ως ταυτότητα. Στο αλά Prodigy rave-punk “Χωρίς Αύριο” με μία συλλογιστική no future του 1976 φτύνει “μού πήρε μια ζωή να βάλω σε τάξη τη ζωή μου, μού πήρε μια στιγμή να μισήσω τη φυλή μου κι είναι ψεύτικο το φιλί μου και το μόνο που είναι σίγουρο είναι η φυγή μου, η σωτηρία μου είναι η καταστροφή μου”. Αμέσως μετά, στο breakbeat “Είμαι Ο Σκλάβος Μου” επιχειρεί μια θορυβώδη ψυχαναλυτική βουτιά αυτοπροσδιορισμού λέγοντας μεταξύ άλλων στην πρόζα του “είμαι απόγονος μα όχι πρόγονος, είμαι ο διάδοχος είμαι ανάδοχος είμαι ο τιμωρός μα είμαι σε λήθαργο, είμαι όλοι οι άνθρωποι μα είναι λάθος μου”. Το πόσο εύκολα γεφυρώνεται στο “Μπάσταρδο”, η ρητορική του Johnny Lydon με την επιθετικότητα του Liam Howlett και την παρακμιακή ρομαντζάδα των Στέρεο Νόβα, είναι καταδεικτικό της τάσης του Πολιούδη να χρησιμοποιεί την εξέλιξη της breaktronica μέσα στα χρόνια για να τη μετουσιώσει μέσα σε ένα δικό του μόρφωμα. Στο “Λίπασμα” παίρνει αμπάριζα από τους Altern8 ενώ λίγο πριν στο “Κυριακή Ξημερώματα” θυμίζει τον Κωνσταντίνο Β. στην μελαγχολία της ενατένισής του όταν κοιτάζει τις τηλεοπτικές κεραίες στις ταράτσες στο Περιστέρι. Αμέσως μετά, θυμάται το ηλεκτρικό σιτάρ των Indian Vibes και τραγουδάει στο “Φόλα”: “τίποτα ή όλα, έφαγα φόλα, κι έχω απ’ όλα τα κόμπλεξ τώρα” ενώ στο πιανιστικό κλείσιμο του “Διαδρομή (Θάνατος Στη Μοναξιά)” ακούγεται χατζιδακικός με φίλτρο Penguin Café Orchestra.

Στο νοσταλγικό “Ποπ 81”, έναν φόρο τιμής στο έτος γέννησής του αλλά κυρίως στην μπασκετική ομάδα Ποπ 84 της Γιουγκοσλαβίας στα πρώτα 80s, λαχταράει “υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα” – αυτό είναι αναμφισβήτητο, Τζίμη. Αναρωτιέμαι όμως αν το “Ποπ 81” φέρει μέσα του την ανάμνηση σε κάποιους από τις ελάχιστες τηλεοπτικές εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη τότε, με καλεσμένους διάφορους καλλιτέχνες -μεταξύ των οποίων και οι Soft Cell– που ειρωνικά, είχαν και τον ίδιο τίτλο με το τραγούδι του Mazoha… Από το “Μπάσταρδο” προτιμώ να κρατήσω το απολαυστικό, περιρρέον synth pop beat του “Ρημάζω” και την ολοκληρωτικά στερεονοβική “Σταγόνα”, δύο πιο ολοκληρωμένα συνθετικά τραγούδια που μπαίνουν εύκολα σε ένα synth list.
★★★★★★☆☆☆☆

H “Σταγόνα” του Mazoha:

Άκου κι αυτά:

  • Liebe “Revolution Of Love
  • Cut Copy “Zonoscope
  • Στέρεο Νόβα Ντισκολάτα
  • Alan Vega “Saturn Strip
  • Prodigy “Music For The Jilted Generation

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , , , | 1 Comment »