All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for the ‘Album Of The Week’ Category

Album of the week ending 03.11.2009

Posted by gone4sure στο 27 Οκτωβρίου 2009

Monsters Photo

Monsters CoverMonsters Of Folk
Monsters Of Folk
(Shangri-La Music)

Ο M.Ward συμπαθής. Ο Conor Oberst, πάλι, αντιπαθής. Ο Mike Moggis στην καραντίνα. O Jim James των My Morning Jacket απρόβλεπτος. Οι Monsters Of Folk απολαυστικοί. Δε θυμίζουν κανέναν επιμέρους. Και ευτυχώς δεν είναι folk.

To «Monsters Of Folk» συμπίπτει δαιμόνια και σχεδόν ύποπτα με μια πρόσφατη εμμονή μου με το καλιφορνέζικο roots rock. Εννοώ την Linda Ronstadt, τους Eagles, τον J.D. Souther και λίγο πιο πάνω στο Detroit, τον Bob Seger. Με μια συγκεκριμένη αφορμή, βούτηξα στο highway rock και από τότε δυσκολεύομαι να βγω. Ο λόγος είναι απλός. Εκείνοι όλοι οι desperandos στα 70’s έγραφαν τραγούδια. Με μια αισθητική που εξυπηρετούσε τη σκόνη του τοπίου τους. Πλην όμως παρέμεναν τραγούδια. Από αυτά που κατόπιν ενέπνευσαν τον Tom Petty και τους Traveling Willburys. Το έχουμε το πλαίσιο.

Ακούγοντάς το εν έτει 2009 δε έχεις παρά να καγχάσεις με τον τίτλο του –πουθενά δεν ξεμυτίζει η folk, δόξα σοι– να απορήσεις με το «ταξίδι στο χρόνο» που κάνουν και να θαυμάσεις τη χημεία τεσσάρων ανθρώπων που δημιουργούν εξαιρετικά, ενώ αντίθετα ο καθένας μόνος του αν μη τι άλλο είναι προβλεπτός. Τουλάχιστον. Οι Monsters Of Folk δεν παίζουν σαν 70’s. Παίζουν 70’s και προσωπικά, για αυτό το λόγο υποκλίνομαι στο μεγαλείο τους. Ακούγονται να λαχταρούν τις μέρες που το Billboard chart διαμορφωνόταν από γνήσιες επιτυχίες πληθωρικού μαζικού rock με τη σφραγίδα των μεσοδυτικών πολιτειών. Φαντάζουν ως ολογράμματα των καλιφορνέζων rockers όχι αναβιωτικά αλλά γνήσια. Το «Monsters Of Folk» είναι πράγματι ο καλύτερος δίσκος των Eagles με συμμετοχές από όλους τους συνήθεις ύποπτους. Είναι η γνήσια country rock που έφτιαχνε ο Townes Van Zandt και όχι οι περισπούδαστες μαλακίες των Bright Eyes. Είναι το αυθεντικό επαρχιακό rock των Union Gap και όχι η συμπαθής αλλά πολύ εστέτ ροκιά με μια παραμάνα κρυμμένη στο jean, των My Morning Jacket.

Alternative και μαλακίες. Λες και έχουμε υγιές mainstream για να λαχταρήσουμε το alternative…

Οι Monsters Of Folk κατάφεραν και έφτιαξαν αληθινό τρυφερό rock. Αληθινότατο και γερό, να πατάει στα πόδια του χωρίς περιττές μαγκιές και αχρείαστα ντεσιμπέλ. Ακούω το «Dear God» και το «His Masters Voice» να ανοίγουν και να κλείνουν το δίσκο, αντίστοιχα και πατάω το repeat χωρίς πλήξη. Τους ευχαριστώ βαθύτατα. 

Posted in Album Of The Week, Music | Leave a Comment »

Album of the week ending 24.10.2009

Posted by gone4sure στο 21 Οκτωβρίου 2009

Lumiere Brother

Layout 1Lumiere Brother
Fiction
(Archangel)

Ξέρω αρκετούς που θα φρίξουν με την ιδέα ενός album χωρίς κιθάρα στα σπλάχνα του και -δυστυχώς- ελάχιστους που θα ενθουσιαστούν: το «Fiction» είναι το πιο νεοϋορκέζικο από όλα τα «ελληνικά» albums τελευταίας εσοδείας. Δεν έχει καθόλου κιθαριστικό ψυχαναγκασμό και ταυτόχρονα διαθέτει τον λαμπρό «σπιτικό» ήχο παρέας, από τη στόφα εκείνη που υπάρχει σε έργα του Sufjan Stevens, της St. Vincent και του -κακορίζικου- Rufus Wainwright.

Ο Lumiere Brother είναι πολύ ψαγμένος τύπος όσον αφορά στη μουσική του τοποθέτηση. Σε πρώτο επίπεδο ακούγεται μπητλικός νέας εποχής. Νομίζεις ότι ο Paul McCartney κρατάει το ίσο μονίμως εδώ. Σε δεύτερο όμως, ακυρώνει τη σύμβαση του κουαρτέτου κιθάρα – μπάσο – drums – πλήκτρα και φτιάχνει το πιο πειστικό, αστικό (αλλά με βλέμματα και φλερτ σε επαρχιακές λιακάδες), «μορφωμένο», ιδιαίτερο και ευπρόσωπο ντόπιο άκουσμα των τελευταίων χρόνων. Εργαλεία του είναι τα όργανα από το σεντούκι της γιαγιάς -μεταλλόφωνο, μελόντικες κ.λπ.-και ένα πρωταγωνιστικό -αλλά όχι αλλαζονικό- πιάνο. Και αυτό, επειδή δεν χωράει στο σεντούκι…

Ο Θανάσης Χριστοδούλου, φαίνεται ότι δεν μασάει τις συμβάσεις περί αρσενικού rock, σνομπάρει με μεγαλοπρέπεια τα «ταξιμοειδή» κουλά της νέας ελληνικής αντίληψης περί rock (στην πλειονότητά της αμόρφωτη, θερμοκέφαλη και οπισθοδρομική) και προσανατολίζεται στον Brian Wilson των Beach Boys (παντού το «Friction» αναδίδει ανοιχτά παράθυρα και ηλιοφάνειες), ίσως στον Wayne Coyne – πριν ο τελευταίος πάθει progressive μαλακία- και σίγουρα στους νέους τραγουδοποιούς της αμερικανικής αστικής μουσικής, όπως ο Ray Lamontagne αλλά και ο James Morrison. O Θανάσης αγαπάει τα πιανιστικά κρεσέντα και τα διακριτικά τρεχαλητά των πιατινιών όπως τα αγαπάει ο Joel Gibb των Hidden Cameras και ο Billy Joel. Και όταν γράφει μελωδίες δεν εννοεί τα μινόρε. Aκούστε το «Photos On The Wall» να καταλάβετε τι εννοώ.

Μια χαρά, υγιή πράγματα δηλαδή.

Δεν είναι αριστούργημα το «Fiction» – είναι όμως ειλικρινές και απολαυστικότατο. Εκεί που υπερτερεί είναι η θεματολογία του. Αυθεντικά ρομαντική εμπνέεται από τους ‘μισακούς’ έρωτεςαυτούς που κάνουν τη δημιουργικότητα να αφρίζει μέσα μας με άχτι και υποκαταστατική λύσσα και δεν το λέω γω, το είπε ο Osacar Wilde– και φιλοτεχνεί ένα λυρικό πορτραίτο του εαυτού του που δεν έχει καμία από τη μιζέρια που έρχεται στο νού σας, όταν ακούτε τις ηλεκτροφόρες λέξεις «έντεχνος» και «ρομαντικός». Ο Θανάσης Χριστοδούλου είναι ένας τύπος αισθητά κοινωνικοποιημένος με πολιτισμικά πρότυπα που δεν ντρέπεσαι να επικαλείσαι, είναι εκπαιδευμένος στην πρόσφατη ιστορία της pop κουλτούρας και έχει μια σινεματική αντίληψη στις συνθέσεις του. Μου ‘ρχεται να κλαίω. Ποτέ δεν πίστευα ότι ένα «κανονικό» album σαν αυτό θα κυκλοφορούσε από ελληνική καταγωγή. Διότι πολύ απλά πίστευα ότι η πλειονότητα των νέων μουσικών έχει ανατραφεί με διαστρεβλωτικές τερατογεννέσεις και ανοησίες σε λεβέντικα περιτυλίγματα. Ο Θανάσης, ακόμα και όταν παίζει βαλσάκια (που εγκρίνονται από το έντεχνο ελληνικό κονκλάβιο) το κάνει με γαλλικό αυθεντικό αέρα -συγκεκριμένα από την φοιτητική εμπειρία του στη Lyon- και μυρωδιά λεβάντας («Small Waltz For A French Girl»).

Ευτυχώς διαψεύδομαι.

Διαψεύδομαι γιατί ακούω έναν άνθρωπο να εκφράζεται ολοκληρωμένα, φιλόδοξα («Μy Toys Are Lost»), καλόγουστα, με όραμα και άποψη για το υλικό του. Διαψεύδομαι γιατί ακούω κομμάτια που «πατάνε» σε μια λογική και σε ένα προσωπικό πάθος. Και ας μην είναι αυτό το πάθος πάντα συναρπαστικό. Διαψεύδομαι γιατί τα τραγούδια του Θανάση αποπνέουν εκείνο το φίλτρο της «κανονικότητας» που δυστυχώς λείπει από την ελληνική σκηνή. Διαψεύδομαι γιατί υπάρχουν τραγούδια εδώ που -όντως- μου αρέσουν πολύ, χωρίς να πιέζομαι από το ταπεινωτικό ελαφρυντικό «για ελληνικό, καλό είναι» («Fast Backwards», «Black Keys», «Sleeping In Airports»…) Διαψεύδομαι γιατί όντως επιβεβαιώνω ότι γίνεται ένας μουσικός της Ελλάδας να έχει «χτιστεί» με ανοιχτούς ορίζοντες που ανασαίνουν, απαλλαγμένος από τα βαρύδια της τυραννικής ελληνικής folk δικτατορίας. Διαψεύδομαι, τέλος, γιατί ακούω έναν Έλληνα να δρα με διεθνείς όρους. Προφανώς ήταν σε θέση να κοινωνικοποιηθεί σωστά. Διέθετε την οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική πολυτέλεια να βιώσει σε μεγαλύτερο βεληνεκές την pop κουλτούρα. Οι επιλογές μετράνε και όχι οι δυνατότητες… Διαψεύδομαι γιατί πράγματι ακούω το στιλ και την ουσία σε αγαστή σύμπνοια, χωρίς το ένα να καπελώνει σφαιτεριστικά το άλλο.

Η μόνη μου ένσταση όσον αφορά στο έτσι κι αλλιώς απολαυστικό «Fiction» είναι η εγκεφαλική προσέγγιση του Θανάση στις ερμηνείες του, σε βάρος των συναισθηματικών «τσιγκελιών» που θα μπορούσε να έχει. Μοιάζει αβίαστος μεν όταν τραγουδάει, σωστός και ορθός δε. Και αυτό το δεύτερο, το θεωρώ έλλειμα. Είναι τέτοιο το υλικό του που θα ήθελα πράγματι να τον ακούσω τσαλακωμένο και ευάλωτο. Επικαλούμαι τον Scott Matthews. Θα ήθελα να νιώθει «eventful» τραγουδώντας, κάθε στίχος του -γαμάτος συνήθως- να σημαίνει τα πάντα για την ύπαρξή του. Προτιμάει την ορθότητα και την μετριοπάθεια. Όταν πετάξει το cool από πάνω του, θα είναι όλα, υπέροχα αλλιώς.

Α ναι. Ο Θανάσης είναι αδερφός της Monika και μέλος των πατρινών Serpentine, από τους οποίους ξεκίνησε και ως καλεσμένη η «πλατινένια», πλέον, darling. Η πληροφορία, αυτή δεν χρειάζεται να κρατηθεί στα υπόψιν. Είναι κατά τη γνώμη μου trivial και απλα καταδεικτική του γεγονότος ότι μπορεί όντως, να υπάρξει μια διαφορετική αισθητική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Και ας βρίσκεται στην ίδια οικογένεια.

(Eπειδή δεν υπάρχει οπτικό υλικό, διαθέσιμο στο you tube, για τον Lumiere Brother, ή ίσως εγώ δεν το βρήκα, να ένα ταινιάκι από τους αυθεντικούς αδερφούς Lumiere, από το 1903: «Οι Ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης»).

Posted in Album Of The Week, Music | 4 Σχόλια »

Album of the week ending 17.10.2009

Posted by gone4sure στο 14 Οκτωβρίου 2009

Oh Mercy Photo

Oh Mercy CoverOh Mercy
Privileged Woes
(Casadeldisco)

Yπάρχουν κάποιοι δίσκοι που κυκλοφορούν κατά καιρούς και ακούγονται στα αυτιά μου, ως ιδανικά αγκίστρια να κρεμάσω την ύπαρξή μου πάνω τους για να ξεκουραστεί. Είναι συνήθως albums που δεν έχουν καμία μοίρα κάτω από οποιονδήποτε ήλιο, με τραγούδια που δεν θα ακούσουν πολλοί άνθρωποι, από μπάντες που δεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν για πολύ, αποθαρρημένες από το μάταιο της δράσης τους. Είναι δίσκοι που εκφράζουν κάτι εκτός του αχού της επικαιρότητας, πέρα από τα flashes, τα hypes και τα εντυπωσιακά ιντερνετικά banners.

Ένα τέτοιο δισκάκι είναι το «Privileged Woes». Γλυκό, «απροστάτευτο», με συγκινητικές προθέσεις και ελάχιστα μέσα στη διάθεσή του να τις πραγματοποιήσει. Είναι ένα album που κυλάει γάργαρα και καλόγουστα, σαν ένα προσωπικό μυστικό σου που σε κάνει να νιώθεις ιδιαίτερος και βοηθάει την κούρασή σου να βρει διέξοδο. Συχνά μάλιστα, αυτά τα δισκάκια είναι που μονοπωλούν εμμονικά το ενδιαφέρον μου. Με κάνουν να μη θέλω να ακούσω τίποτα άλλο. Κολλάω στο repeat ξανά και ξανά…

Οι Oh Mercy από την Μελβούρνη στο ντεμπούτο αυτό album τους, δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, δεν διεκδικούν την πεμπτουσία της σύγχρονης καμπανιστής pop, δεν θέλουν να χρισθούν οι νέοι Hollies ή οι νέοι Free Design. Είναι πέντε εξαιρετικά συμπαθή τυπάκια που έκατσαν σε ένα δωμάτιο και απότισαν φόρο τιμής στους συμπατριώτες τους Go Betweens και στην… σκοτσέζικη pop της Postcard. Αυτά. Ως εκεί φτάνουν οι φιλοδοξίες τους. Άψογα.

Ο Alexander Gow, ψυχή του συγκροτήματος νιώθει σαν Roddy Frame σε μετεφηβική άνθιση. Οι Aztec Camera είναι ο άλλος πόλος πάνω στον οποίο εναποθέτουν όλη την αισθητική τους, μαζί με αυτόν των Go Betweens. Ο Gow τραγουδάει με ευγένεια, ερωτική διάθεση και πολύ εξομολογητική στιχουργική θεματολογία, μια σειρά από κομμάτια που μπορούν να ακούγονται όλες τις ώρες της μέρας χωρίς ποτέ να υπόσχονται ότι θα σου αλλάξουν τη ζωή. Τα «Seemed Like A Good Idea» και «Can’t Fight It» είναι τραγούδια anorak υπεροχής, από τη στόφα εκείνη που έχετε να ακούσετε από τις μέρες των πρώτων 80’s και το single «Get You Back» είναι αυτό που θα αναγνωρίσετε να παίζεται δυνητικά στο Jokers ή στο Pop τις Τρίτες και θα γίνει σήμα κατατεθέν του φετινού χειμώνα.

Μου αρέσουν ιδιαίτερα οι Oh Mercy επειδή ενώ είναι παιδιά αστικού περιβάλλοντος, συμπεριφέρονται και ακούγονται ως ισορροπημένα πλάσματα επαρχίας. Είναι αυτό που έκανε κάποιους υπερπόντιους γραφιάδες να χαρακτηρίσει τη μουσική τους, australiana.

Posted in Album Of The Week, Music | Leave a Comment »

Album of the week ending 10.10.2009

Posted by gone4sure στο 6 Οκτωβρίου 2009

Office Photo

Office Mecca CoverOffice
Mecca
(Quack Media)

Μετά από την σύντομη παραμονή τους στην μικρή εταιρία Scratchie του James Iha (Smashing Pumpkins) στην New Line, οι Office από το Chicago, απρόβλεπτοι από τότε που έσκασαν μύτη στην εναλλακτική σκηνή του Chicago, διεθέτουν δωρεάν το πέμπτο album τους στο blog τους.

Συντομευμένες διαδικασίες.

Αυτό που διαχωρίζει γενικά τους Office από το σωρό των alt.pop αμερικανικών σχημάτων είναι ουσιαστικά ότι παίζουν σαν Beach Boys που μεγάλωσαν σε κομμούνα του Λονδίνου με αρχηγούς τους XTC. Έχουν κάτι πολύ γοητευτικό οι Αμερικανοί που παίζουν σαν Βρετανοί (καθόλου όμως γοητευτικό δεν είναι το αντίθετο): προσπαθούν να ενσωματώσουν την αίσθηση του ογκώδους ήχου που φαίνεται να τρέχει στο αίμα τους σε στιλιζαρισμένες φόρμες brit rock και αυτό μόνο ένα δημιουργικό υβριδιακό αποτέλεσμα μπορεί να φέρει. Έχουν αυτό το αγέρωχο, αδιαπραγμάτευτο εναλλακτικό rock σύστριγγλο στο κεφάλι τους και αυτή την «νεοκυματική» (όπως πρώιμο new wave) αντάρα στην καρδιά τους. Χτυπάνε τα drums σαν mods και παίζουν τις κιθάρες τους σαν post punks.

Και γράφουν ωραία τραγούδια, οραματισμένα και καρυκευμένα για να εντυπωσιάσουν επί σκηνής.

Το «Mecca» είναι ένα δυνατό album – σε ένταση και σε προθέσεις. Επικοινωνεί φωναχτά και ταυτόχρονα κομψά. Τα κομμάτια που γράφει ο Scott Mason είναι εκπαιδευμένα και κατάλληλα βασανισμένα να χωρέσουν στην έντεχνη βαλίτσα του συγκροτήματος – το «Trainwreck DJ’s» είναι ένα σχεδόν θεατρικό βαριετέ, αμέσως μετά το «Double Penetrate The Market» μοιάζει με power pop ‘n’ roll της καλύτερης στόφας και αμέσως μετά στο «Aphrodisiac Missiles» μοιάζουν με Travelling Willburys και Electric Light Orchestra μαζί. 

Να, αυτά τα εμπνευσμένα κράματα λείπουν από τη σημερινή εποχή. Η συνθετική βαρύτητα του Scott Mason είναι μεγάλη: θα μπορούσε να είναι ο Ray Davies της εποχής των ελεύθερων σκοπευτών της δισκογραφίας, των desperandos του διαδικτύου. Ο λόγος που ΔΕΝ είναι πράγματι ο Ray Davies της νέας εποχής, έχει να κάνει με την κατάρρευση της γοητείας της πάσης φύσης μυθολογίας στην εποχή που ζούμε παρά με την ασύγκριτη συνθετική δεινότητα του αρχηγού των Kinks.

 

Posted in Album Of The Week, Music | 1 Comment »

Album of the week ending 24.09.2009

Posted by gone4sure στο 21 Σεπτεμβρίου 2009

Mika Photo
Ο Mika στέκεται πανάλαφρα στο χείλος της ιστορίας

Mika The Boy Who KnewMika
The Boy Who Knew Too Much
(Casablanca)

Ο ασφαλέστερος τρόπος για να νιώσετε βαθιά τις μουσικές συνιστώσες του φαινομένου Mika και να αποκρυπτογραφήσετε τους λόγους της επιτυχίας του είναι να ακούσετε την παρακάτω συλλογή: track by track (με ένα κλικ στους τίτλους, κατεβάζετε), ξετυλίγοναι οι πηγές του δεύτερου, λαμπερού album του αγγλογαλλολιβανέζου star αλλά και η αξιοπροσκύνητη καπατσοσύνη του παραγωγού του στο Los Angeles, Greg Wells. Βάλτε σto ίδιο folder με το «The Boy Who Knew Too Much» τα παρακάνω τραγούδια, ως σημεία αναφοράς και bonus συμπλήρωμα στην glam pop του.

Το στοίχημα παίζεται στο ποιο από τα δύο θα θέλετε να ακούτε συχνότερα: τα νέα τραγούδια του Mika ή την συλλογή που ολόκληρη έρχεται από τα 70’s…

Κατ’ αντιπαράσταση…

Jigsaw Sky High01. Jigsaw – Sky High (1975, Splash)
Επική pop με πλήρη ορχήστρα και αέρα κοσμοπολιτισμού που ζηλεύει τον James Bond αλλά με το άλλο πόδι πατάει και στην disco που ανεβάζει σταδιακά τον πυρετό στα charts την ίδια εποχή. Ανέβηκε στο Νο.9 του βρετανικού chart και στο Νο.3 του αμερικανικού και θεωρείται υπόδειγμα μουσικού exploitation κοσμοπολίτικης δράσης. Ένα αληθινό πεντάστερο αριστούργημα. Ακουγόταν στο ταινία «The Man From Hong Kong» ή «The Dragon Flies» κατά τους Αμερικανούς) στην οποία συμβαίνουν όσα μπορεί κανείς να προσδοκά από μια καράτε περιπέτεια με τον αμίμητο Yu Wang και τον George Lazenby. Το κουαρτέτο των Jigsaw, στα δύο χρόνια που διήρκεσε, σημείωσε μερικές επιτυχίες αλλά η μεγαλύτερή του ήταν αυτή, ίσως επειδή ο τραγουδιστής τους Clive Scott δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θέλει να μοιάσει στους Stylistics ή στον Georgie Fame.

Ο Mika…
…δανείζεται στο «We Are Golden» την διάθεση του «Sky High» -αστραφτερή, δυναμική και αγέρωχα 70’s- για να φτιάξει ένα θαυμάσιο single για αρένες έχοντας ως επιπλέον άσους στο μανίκι του, τα μαγικά τρικ που χρησιμοποιούσε ο Bon Jovi στα ρεφρέν για να ανεβάζει το suspense – θυμηθείτε το «You Give Love A Bad Name» και το «Livin’ On A Prayer».

Sparks Kimono My House02. Τhe Sparks – Talent Is An Asset (1974, Island)
Ντελιριακό uptempo οπερατικού glam pop τσίρκου, από το εκκεντρικό ντουέτο βετεράνων που επηρρέασε τους πάντες -από τους Queen και τον David Bowie μέχρι τους Visage και τον Rufus Wainwright. Το 1974 οι Sparks βρίσκονταν στην πιο γόνιμη περίοδό τους, αυτήν για την οποία θα έμεναν στην ιστορία για πάντα, με το album τους «Kimono My House«, μια camp παράφραση του «Come On A-My House» της Rosemary Clooney. Η παραγωγή του Muff Winwood ακούγεται μέχρι σήμερα σπουδαία και αντικείμενο προς μελέτη, κάνοντας τη μιουζικαλάτη φρενίτιδα του ντουέτου να ακούγεται τραγανή και οριακά ειρωνική.

Ο Μika…
…στο «Blame It On Girls» ξεσηκώνει αυτούσια την φωνητική μανιέρα του Russell Mael – με το φαλτσέτο, τα τραβηγμένα φωνήεντα, το έκφυλο-άφυλο στιλ και την φρενίτιδα της στιλιζαρισμένης αυταρέσκειάς του. Αφαιρεί την έντεχνη αύρα αλλά προσθέτει μια αλά Roxette ανεμελιά που χτυπάει κάτω από τη μέση αυτούς που έχουν μάθει να τιμούν τις ένοχες απολαύσεις τους.

Robert Knight - Love On A Mountain Top03. Robert Knight – Love On A Mountain Top (1973, Monument)
O soul τραγουδιστής που στα πρώτα 60’s σχημάτισε τους Paramounts αλλά έμεινε στην ιστορία, ως solo με το standard «Everlasting Love«, παραδόξως σημείωσε μεγαλύτερη επιτυχία με το «Love On A Mountain Top«, ένα γλυκύτατο northern soul αλά Motown single που ανέβασε ως το βρετανικό Νο.10. O Κnight έχει φωνή βελούδα κι απολαυστική και παραπέμπει στην αίσθηση των Chi-Lites και του Smokey Robinson. Το τραγούδι σήμερα ακούγεται ως πρότυπο 45άρι της northern soul – ένα μικρό φετίχ που αρέσκεται να το προσκυνούν με τη δέουσα προσοχή.

Ο Μika…
…στο «Rain» παίρνει ύπουλα την χορευτική επιμονή του τραγουδιού και την εφαρμόζει σε μία σύνθεση που έχει επικάλυψη, το γλάσο που θα έβαζαν οι Pet Shop Boys στην Kylie Minogue. Σίγουρο club hit και ραδιοφωνικό upper για όλες τις ώρες της μέρας και αναμφίβολα το πιο ξεδιάντροπα 80’s στοιχείο του δίσκου του.

First Class Beach Baby04. First Class – Beach Baby (1974, UK)
Γνήσια, πανάλαφρη, περήφανη bubble gum pop χωρίς προσχήματα – θα μπορούσε να είναι μια μάχιμη βρετανική συμμετοχή της Eurovision εκεί στα μέσα των 70’s. Δεν ήταν όμως. Ο Tony Burrows τραγουδάει με όλη την αφέλεια των χαμόγελων που μπορεί να προκαλέσει το «μωρό» του στην παραλία. O Burrows πρόσφερε με προθυμία τη φωνή του, σε όλο σχεδόν το οικογενειακό δέντρο της βρετανικής ‘τσιχλόφουσκας’  – στους Brotherhood Of Man (αυτοί πήγαν στην Eurovision και κέρδισαν με ρεκόρ ψήφων το 1976), τους Edison Lighthouse, τους White Plains και τους Pipkins. Το τραγούδι έφτασε στο Νο.13 των Άγγλων και στο Νο.4 των Αμερικανών και η ύπαρξη των First Class ξεχάστηκε μόλις την επόμενη χρονιά, μετά από δύο τρεις ακόμα επιτυχίες, καθώς ήταν απλά ένα στουντιακό γκρουπάκι που είχε φτιαχτεί με μοναδική προσδοκία μια καλή θέση στο chart.

Ο Μika…
…στο «Dr. John» ντύνεται με τα χρώματα της βρετανικής pub των 70’s αλλά σε μεσημεριανή ατμόσφαιρα. Η ερμηνεία του φιλάρεσκη και πολυκύμαντη, αποτίει φόρο τιμής στον τρόπο που τραγουδούσε ο… Dr. Elton John στα 80’s παρά στα 70’s. Το κλίμα του βαριετέ μοιάζει σαν σίγουρο ποντάρισμα στο θυμικό των απανταχού μπιρολατρών.

Dan Hill Longer Fuse05. Dan Hill – Sometimes When We Touch (1977, 20th Century Fox)
Ο Dan Hill από τον Καναδά είναι ένας συμπαθέστατος τραγουδοποιός του δεύτερου μισού των 70’s της συνομοταξίας του Kenny Loggins και του Dan Fogelberg – κοινώς της ρομαντικής σούπας που ενίοτε εγείρει και καλλιτεχνικές αξιώσεις. Το τραγούδι αυτό ανέβηκε στο Νο.3 της Αμερικής και το Νο.13 της Βρετανίας, μια μπαλάντα πληθωρικών διαστάσεων από αυτές που νομίζεις ότι ο τραγουδιστής θα πάθει έμφραγμα από τη συγκίνηση, μόνο και μόνο επειδή ΤΗΝ άγγιξε. «Sometimes When We Touch, The Honesty Is Too Much» λέει ο Dan Hill – και το λέει σοβαρά κιόλας… Το τραγούδι που συνέγραψε με τον Barry Mann, ακουγόταν και στην πλήρως αποτυχημένη ταινία «Moment By Moment» του 1979 στην οποία ο John Travolta ως αλάνι, διπλαρώνει την πλούσια ηλικιωμένη Lily Tomlin. Camp.

Ο Μika…
…ερμηνεύει την μπαλάντα του δίσκου, «I See You» πλήρως συντετριμμένος, δανειζόμενος από το συνάφι του Dan Hill τον ρομαντισμό και από την 80’s εξτραβαγκάντζα του Jim Steinman το ορχηστρικό κομφούζιο που πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύει τους ερωτικούς κλαυθηρμούς κάθε πικραμένου. Ωστόσο με έναν περίεργο τρόπο διατηρεί την κλάση του και έχεις την αίσθηση ότι δε σε κοροϊδεύει.

Paul Simon Me And Julio Down06. Paul Simon – Me And Julio Down By The Schoolyard (1972, Columbia)
Το αμφιλεγόμενο λατινοπρεπές soft pop standard του Paul Simon έγινε αντικείμενο πολλών συζητήσεων ως προς το τι παράνομο έκανε επιτέλους μαζί με τον Julio στη σχολική αυλή, ώστε να φρικάρει η μαμά του και να συλληφθούν από την αστυνομία. Ναρκωτικά, πορνεία, αλληγορία για το Βιετνάμ ή απλά μια ομοφυλοφιλοφιλική ανίχνευση της σεξουαλικότητάς τους -όπως διατεινόταν ο Truman Capote– το τραγούδι αυτό από το ομώνυμο προσωπικό ντεμπούτο του Paul Simon, που επιβεβαίωνε τη διάλυση του ντουέτου των Simon & Garfunkel, ανέβηκε στο Νο.15 της Αγγλίας και στο Νο.22 της Αμερικής, ως ένα αφηγηματικό, feelgood καλούδι αστικής τραγουδοποιίας των πρώτων κοινωνικά ταραγμένων 70’s.

Ο Μika…
…στο «Blue Eyes» γατζώνεται από τη λατίνικη τσαχπινιά για να φτιάξει ένα όμορφο τραγούδι που έχει τα κοψίματα του «Don’t Tell Me» της Madonna και τα χορωδιακά του «Girls Just Wanna Have Fun» της Cindy Lauper. Όλο αυτό σε metrosexual περίβλημα, με τα απαραίτητα, «ελεγχόμενα» sexy ξεσπάσματα. Ο Mika δεν θέλει να αγαπηθεί μόνο από τις κόρες αλλά και από τις μαμάδες τους. Κάποιες φορές μάλιστα, ιδιαίτερα από αυτές.

Elton John Goodbye07. Elton John – Bennie And The Jets (1973, Rocket)
To Νο.1 του Elton στην Αμερική, ένα από τα πιο λαμπερά, sexy δείγματα λευκής γαλανομάτας soul των 70’s έχει μείνει στην ιστορία για το concept του, ως ένα ειρωνικό σχόλιο στην δισκογραφική βιομηχανία της δεκαετίας εκείνης. Ο Elton μπαίνει στο ρόλο του fan ενός group, ο Bernie Taupin γράφει στίχους και ο παραγωγός Gus Dudgeon προσθέτει χειροκροτήματα και ήχο ακροατηρίου για να δώσει την αίσθηση της συναυλίας. Ορόσημο μέσα από ένα επίσης εμβληματικό album, το «Goodbye Yellow Brick Road«. Αν οι Spiders From Mars του David Bowie δημιουργούσαν φουτουριστικό δέος στα 70’s, οι Bennie And The Jets προκαλούσαν ευδαιμονικά χαμόγελα ειρωνίας.

Ο Μika…
…στο «Good Girl Gone Bad» επιταχύνει οριακά τη συνθετική μανιέρα του Elton John για ένα γρήγορο, κινητικό uptempo με ρετρό pub αίσθημα και ένα πρόσθετο πιανιστικό τρικ που δανείζεται από το «I Love L.A.» του Randy Newman. Απόλαυση.

Gary Glitter - Glitter08. Gary Glitter – Rock ‘n’ Roll Part 2 (1972, Bell)
Από δω ξεκίνησε την φαντεζί καριέρα του ο Gary Glitter, ο πιο απολαυστικός γελωτοποιός του glam rock, φτάνοντας στο Νο.2 της Βρετανίας και στο Νο.7 της Αμερικής. Μια γηπεδική ιαχή στην ουσία και ένα ρυθμικό μοτίβο στα drums, ξεκάθαρο και απόλυτα πρωτοεπίπεδο με χορευτικό knack και τρελή μοντερνιτέ για την εποχή του που παράδοξα προεκτείνεται και στη σημερινή. Το Part 2 του τραγουδιού γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία από το Part 1 (την εκτέλεση με τα φωνητικά δηλαδή) γιατί είναι φτιαγμένο εντελώς σκελετικά, αποδίδοντας πλήρως την απλοϊκότητα του τραγουδιού. Ιστορικό, καθότι σε αυτό βασίστηκαν οι KLF ως Timelords το 1988 και το πάντρεψαν με το κλασικό θέμα του «Dr. Who» για να σκαρώσουν το «Doctorin’ The Tardis«. Από το ντεμπούτο album του «Glitter«.

Ο Μika…
…στο «Touches You» κρατάει τις ιαχές, διατηρεί την δομή της ρυθμικής εξωστρέφειας του τραγουδιού και φτιάχνει ένα «λυτρωτικό» rhythm ‘n’ blues με το απαραίτητο 80’s tip στο ρεφρέν, να έρχεται αυτή τη φορά από το «Father Figure» του George Michael. Ο ρυθμός έχει εκείνη την απόληξη των gospel αλά 80’s.

Dollar - Love's Gotta Hold On Me09. Dollar – Love’s Gotta Hold On Me (1979, Carrere)
Η ζαχαρωτή μελωδία του ντουέτου του David Van Day και της Thereza Bazar έφτασε στο Νο.4 της Βρετανίας, κολλώντας από το μέλι που πρόσθεσε ο Trevor Horn στην παραγωγή. Η φωνή της Thereza είναι περίπου σαν την Minnie Mouse σε ερωτοχτυπημένο mood και τα χορωδιακά φωνητικά από πίσω τον πιο κόντρα διάκοσμο που θα μπορούσε ποτέ να δημιουργηθεί κόντρα στo new wave που έβραζε εκείνη την εποχή. Σήμερα φυσικά, ακούγεται σαν ένα vintage κόσμημα από μια περίοδο που οι Τories είχαν ανάγκη να καθρεφτιστούν στη μουσική σκηνή. Στο ντουέτο των Dollar βρήκαν ένα άξιο στο διαμέτρημά τους, συντηρητικό καθρέφτη.

Ο Μika…
…στο «By The Time» γίνεται γλυκύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή του στο δίσκο, με μια έξυπνη παραγωγή να τον στηρίζει από πίσω, η οποία περιέχει όλα τα απαραίτητα νυχτωδικά, αθώα φωνητικά του κόσμου αυτού. Αν πρέπει να βρούμε ένα 80’s αντίστοιχο, στις παραμυθένιες στιγμές της Kate Bush θα το βρούμε.

Captain & Tennille - Love Will Keep Us 10. Captain & Tennille – Love Will Keep Us Together (1975, A&M)
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του πρώην κιμπορντίστα των Beach Boys, Daryl Dragon και της γυναίκας του Toni Tennille είναι ένα εμβληματικό «ελαφρό» κομμάτι που είχε ηχογραφήσει ένα χρόνο πριν -το 1974- ο Neil Sedaka. Η δροσερή ερμηνεία της Tennille που βρήκε ανοιχτό το δρόμο στο αμερικανικό mainstream από την επιτυχία των Carpenters, καθιέρωσε το «ενήλικο» και «γλυκούτσικο» στιλ αυτού του τύπου τραγουδιών. Σήμερα ακούγεται σαν μια πολύ ευχάριστη pop νότα από παλιά με ένα συγκεκριμένο παιχνιδιάρικο groove στα σπάργανά του. Πήγε στο Νο.1 της Αμερικής και στο Νο.32 της πιο επιφυλακτικής Αγγλίας.

Ο Μika…
…στο «One Foot Boy» διατηρεί το ελαφρύ, ακίνδυνο groove του τραγουδιού, μόνο που το μεταλλάσει σε ένα r’n’b για Casio. Θυμίζει έντονα τις πρώτες χαμογελαστές επιτυχίες της Debbie Gibson και της Tiffany, προάγγελοι αμφότεροι του βαριού οπλοστασίου από Britney, Christina και Lady Gaga που θα ακολουθούσε αργότερα.

Neil Sedaka - Hungry Years11. Neil Sedaka – Bad Blood (1975, Rocket)
Στα μέσα των 70’s o Elton John στην ουσία ανέστησε την καριέρα του Neil Sedaka, παίρνοντάς τον στην εταιρία του και βγάζοντάς του έναν δίσκο -το «Hungry Years«- που στην ουσία θα μπορούσε να είναι δικός του. Το «Bad Blood» ανέβηκε εύκολα στο Νο.1 της Αμερικής – ευοίωνο, ευχάριστο και ευτυχισμένο. Μάλιστα ο ίδιος ο Elton κάνει βοηθητικά φωνητικά στο τραγούδι. Η απόλυτη ελτονοποίηση του Neil Sedaka. Οι δύο τους ακούγονται μαζί σαν δύο σκαμπρόζικοι κύριοι που έχουν το rock στην καρδιά τους περισσότερο ως φαντασίωση παρά ως ζωντανή πρακτική.

Ο Μika…
…στο «Toy Boy» γράφει ένα παραμυθένιο, αλά Disney μελωδικό κομμάτι, κάτι σαν δυνητικό θέμα από ταινία με cartoon πρωταγωνιστή ένα toyboy σε γλυκιά συσκευασία. Από τον Elton και τον Sedaka δανείζεται την… πείρα – τέτοια παραμυθένια έγραφε ο Elton στα κατοπινά του χρόνια για το «Lion King» και λοιπές συγκινητικές κινηματογραφικές παραβολές.

Billy Joel Piano Man12. Billy Joel – Piano Man (1973, Columbia)
Το πρώτο hit του Billy Joel που εμφανίστηκε στο αμερικανικό chart (Νο.25) ήταν το ομώνυμο single του album του «Piano Man», ένα παχύ στη βάση του μελωδικό κομμάτι, macho και σοβαρό που θα τον έβαζε μια για πάντα στο θεωρείο των αξιόπιστων τραγουδοποιών. Το «Piano Man» διαθέτει πολύ από τον νεοϋορκέζικο αέρα της εποχής στην οποία γεννήθηκε. Αφηγηματικά αγέλαστο και με μια baroque πνοή στο κελάρισμά του, αποτέλεσε τη βάση για έναν straight αντι-Elton John της εποχής από την άλλη όχθη του Ατλαντικού. Ο Billy Joel στα ξεκινήματά του ακουγόταν περισσότερο σαν βάρδος ιστοριών με μια πίκρα στη βάση τους, παρά ως γνήσιος διασκεδαστής, όπως εξελίχθηκε αργότερα.

Ο Μika…
…στο «Pick Up Off The Floor» φτιάχνει ένα μοντέρνο blues από αυτά που η Carmel στα 80’s επιδιδόταν με περισσότερο στιλιστικό φλέγμα. Ο Mika κάνει φιογκάκια με τη φωνή του, τραγουδάει σχεδόν όλο το κομμάτι σε φαλτσέτο, χαριεντίζεται και βγάζει τον πιο αισθαντικό εαυτό του. Και πάλι η ρετρό διάθεση είναι παρούσα, μιουζικαλάτη και με έναν μόνο προβολέα -μάλλον γαλάζιο- πάνω του.

Bay City Rollers Bye Bye Baby13. Bay City Rollers – Bye Bye Baby (1974, Bell)
Η θρυλική συνθετική δυάδα Bob Crewe και Bob Gaudio είχαν γράψει αυτό το τραγούδι για τους Four Seasons που το είχαν κάνει επιτυχία το 1965 στην Αμερική. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, οι Bay City Rollers από το Εδιμβούργο το παρέλαβαν και το ανέβασαν για ενάμισυ μήνα στο No.1 της Βρετανίας φτιάχνοντας ένα glam rock standard για μαζική κατάνάλωση γκλιτερικής αισθητικής. Ο Bob Wainman κεντάει μια εξαίρετη παραγωγή για την εποχή και οι φωνές καμπανίζουν, οι καμπάνες στο υπόβαθρο φωνάζουν, οι αρμονίες λαμπυρίζουν στο σκηνικό, οι κοθόρνοι – παπούτσια ίσα που κρατούν το συγκρότημα στα ίσα του…

Ο Mika…
…στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου του, «Lover Boy«, προτιμάει ένα χαρούμενο βαριετέ εντελώς παλιακό και χαρούμενο, χοροπηδηχτό και με την υπερφίαλη ανεμελιά που μπορεί να έχει ένα αρσενικό fairy που χαίρεται επειδή είναι τόσο ωραίο lover boy.

Και μετά την παρέλαση των 70’s… 
Το «The Boy Who Knew Too Much» ακούγεται ως το album που οικειοποιεί τον ακροατή του με ένα αστέρι υπερταλαντούχο, ζωντανό, αστραφτερό, κινητικό και τόσο μα τόσο ματαιόδοξο που σε λίγα χρόνια όταν θα έχει κάνει τον κύκλο του, θα αρνείται ότι έχει «τελειώσει» και θα ρίχνει το φταίξιμο για το οτιδήποτε στους «μαλάκες» που δεν τον «πιάνουν».

Μέχρι τότε όμως ο Mika θα είναι ο pop star που δεν μπόρεσε να γίνει ο Robbie επειδή είναι αθεράπευτα κομπλεξικός. Απολαυστικά καβαλημένος τύπος, πραγματικά – τόσο νευρωτικός με την καριέρα του που επέμεινε να αλλάξει το όνομά του από Mica σε Mika γιατί δεν ήταν σίγουρος πώς θα το πρόφερε το κοινό…

 

Posted in Album Of The Week, Music | 4 Σχόλια »