All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Archive for Απρίλιος 2019

Vassilikos «Amazing Grey»

Posted by gone4sure στο 14 Απριλίου 2019

Επιτέλους καινούργιο υλικό από τον Vassilikos μετά από έξι αιώνες περίπου, επιτέλους ένα album που μετριέται στα ίσα με το σήμερα χωρίς να αναγκάζεται να καταφεύγει κανείς σε συγκρίσεις με τα πρωτότυπα του παρελθόντος. Το 2009 και το 2013 ο Vassilikos κυκλοφόρησε τα προσωπικά albums του ταμπουρωμένος πίσω από classics: στην πρώτη περίπτωση του «Vintage» ερμήνευσε κλασικά pop και rock standards και στο δεύτερο album του «Sunday Cloudy Sunday» τίμησε το ρεπερτόριο του Βασίλη Τσιτσάνη. Και όλα αυτά χωρίς να έχει καν καταθέσει προσωπικό στίγμα στη σύνθεση μετά τους Raining Pleasure. Με αυτά τα δεδομένα δεν αποτελεί έκπληξη ότι το «Amazing Grey» ακούγεται φρέσκο και καινούργιο, σαν ντεμπούτο, αφού ουσιαστικά είναι το πρώτο album του με αυθεντικό, νέο υλικό.

Vassilikos

Βασσιλικός Σακκάς: επιτέλους ένα προσωπικό album με καινούργιο υλικό.

Το «Amazing Grey» λοιπόν είναι ένα album τραγουδοποιού και τραγουδιστή, ένα ολοκληρωμένο σύνολο που φέρνει τον Vassilikos στο σήμερα με φόρα. Και με μεγαλοσύνη επίσης. Οι συνθέσεις του ακούγονται φιλόδοξες και αρκετά μεγαλόσχημες όπως και οι ιδέες στην ενορχήστρωση που φέρνουν στην επιφάνεια έναν εστετισμό καλοδεχούμενο. Στα λόγια των τραγουδιών, ο Vassilikos θέτει τον εσωτερικό εαυτό του σε ανοιχτή έκθεση, συχνά τραγουδάει σε πρώτο πρόσωπο («You Wouldn’t Last A Day In My Head«) σχηματοποιεί σε στίχους τις ιδέες που είχε κρυμμένες μέσα του που αναφέρονται στη σχέση του με τον εαυτό του και στην επίδραση που έχουν πάνω του διάφορα ερεθίσματα και πραγματοποιεί μια λίγο ή πολύ ακούσια δημόσια ψυχαναλυτική δράση. Έτσι δηλαδή όπως πρέπει να λειτουργεί μια φρέσκια art pop. Οι αναφορές του είναι πολλές και διαφορετικές αλλά καμία δεν καπελώνει το έργο του. Λειτουργούν όλες υπόγεια και εσωτερικά όπως είναι το υγιές δηλαδή και σχηματίζουν καινούργιες φόρμες με αμπάριζες από τη μπητλική παράδοση και τον Terry Hall, από τις μοντέρνες εξελίξεις στο χώρο της τραγουδοποιίας, από το σύγχρονα διαμορφωμένο τοπίο της ευρωπαϊκής κυρίως pop μελωδικότητας.

Amazing Grey

Vassilikos «Amazing Grey» (Απρίλιος 2019, Inner Ear)

Πάντα ήταν ένας εσωτερικός καλλιτέχνης ο Vassilikos και στις ερμηνείες του και στον τρόπο που έχτιζε τα τραγούδια του. Ακόμα και σε δυνατά uptempos όπως το «Tik Boom Crash» υπάρχει μια αίσθηση στην ακρόαση ότι υπάρχει κάπου μέσα στο τραγούδι ένα μυστικό που δεν αποκαλύπτεται, κρατιέται σφιχτά φυλαγμένο παρότι τα riffs και η επανάληψή τους, κάνουν τα πάντα να καταδειξουν ότι πλέον ο δημιουργός έχει αποφασίσει να κάνει μια βόλτα στον ήλιο έξω από το κέλυφός του («The Sunny Side Of It All«). Στα μισά τραγούδια βέβαια υπάρχει ο Clive Martin στην παραγωγή να προσθέτει αποφασιστικές ιδέες για το «πώς» πρέπει να ακουστεί κάτι -μία εμπειρία που δεν κρύβεται- και να δώσει μια ώθηση προς τα μπρος σε κάθε καινούργια ιδέα που «σκάει» εδώ. Έτσι στο «You Wouldn’t Last A Day In My Head» ο Vassilikos ακούγεται ως blue eyed soulman με χορευτικό mod ιδρώτα, στο «Opposite Of Love» ακούγεται σαν να βρίσκεται στα 80s στη σκηνή του Top Of The Pops και να παίζει μεταλλόφωνο δίπλα στην Alannah Currie των Thompson Twins και στο «Venus In An Ambulance» μοιάζει με δραματικό crooner με τερματισμένη, μοιραία, συναισθηματική πληγή, σε ένα μελωδικό κομμάτι με κορυφώσεις και υφέσεις που παραπέμπει στην καλύτερη παράδοση του prog (Procol Harum περισσότερο, παρά Moody Blues).

Το «Tik Boom Crash» του Vassilikos:

Και φυσικά υπάρχει και ο Vassilikos της θλιμμένης ρομαντζάδας («Blue«), μιας μελωδικότητας που ενώνει τους Smithereens με τους Pale FountainsStains On The Wall«) ή ενός υπερδραματικού, μελωδικού φινάλε όπου η νοσταλγία και η ελπίδα εναλλάσονται με γλυκόπικρη επίγευση, σε ονειρικό 70s καμβά που χαιρετίζει τον Serge GainsbourgBest Home In Years«). Η εκφορά του παραμένει εύθραυστη και λυρική, η διάθεσή του παρότι ακολουθεί τις τάσεις του κάθε τραγουδιού είναι πιο σταθερή και αποφασισμένη και η συνολική τοποθέτησή του απέναντι στα τραγούδια του είναι καθαρή και τολμηρή ίσως και επειδή ως άνθρωπος ορχήστρα παίζει τα πάντα μόνος του εδώ με περιστασιακές συμβολές εδώ κι εκεί.
★★★★★★★✪☆☆

Ακούστε κι αυτά:
– Monsieur Minimal «High Times»
– Terry Hall «Laugh»
– Woodkid «The Golden Age»
– Freedom Candlemaker «Beaming Light»
– Jack Peñate «Everything Is New«

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Blend Mishkin presents Roots Evolution «Wildfire»

Posted by gone4sure στο 7 Απριλίου 2019

Roots Evolution

Roots Evolution: μία εξαιρετικά ικανή buddy μπάντα με sharp κοστούμια, pork pie καπέλα και sta prest παντελόνια. Κεντρική φιγούρα, ο top chef Blend Mishkin

Οι rude boys σε όλο τον κόσμο έχουν μεγάλο διασκελισμό, γεφυρώνουν την απόσταση ανάμεσα στις Δυτικές Ινδίες και τις Δυτικές Συνοικίες της Αθήνας, με ένα μόνο γύρισμα του dubbing: αν είσαι rudie στην καρδιά, πατρίδα σου είναι ο τόπος που σε μεγάλωσε και σε πόνεσε αλλά και ο τόπος στον οποίο καταλήγεις να ζεις και να δρας, είτε τον επίλεξες είτε αναγκάστηκες να φτάσεις σε αυτόν. Η καρδιά του Γιώργου Μαντά δηλαδή του Blend Mishkin, χτυπάει στο ρυθμό του rocksteady και της reggae πολλά χρόνια τώρα, πέρα από το beat που έχει ενσωματωμένο μέσα του από άλλα genres της μαύρης μουσικής (funk και soul, phat beats και acid jazz). Αγαπάει και κατέχει την ψύχα της rudie κουλτούρας και αυτό φαίνεται στην πιο πρόσφατη δισκογραφική πορεία του. Παράγωγο αυτής της δεκάχρονης ζύμωσης είναι οι Roots Evolution μια μπάντα που σχημάτισε για να στηρίξει τα albums του “Survival Of The Fittest” (2015) και “In Real Life” (2016), μία σχέση που φάνηκε να αποκτά την αυτονομία της που οδήγησε στην δημιουργία δίσκων στους οποίους ο προβολέας είναι πλέον στραμμένος στην μπάντα ολόκληρη. Και είναι καταπληκτική αυτή η μπάντα: Oleg Dergatsiov (κιθάρα), Αλέκος Γεωργουλόπουλος (πρόσθετη κιθάρα), Βασίλης Νιτσάκης (μπάσο), Θάνος Κοσμίδης Von Loopen (keyboards), Δημήτρης Στεργίου General Sticks (τύμπανα), Σταύρος Parceiro (κρουστά), Basement Rats (τρομπέτα, illustrations), Στέλιος Μίχας Εγγλέζος (τρομπόνι). Οι συνθέσεις είναι του Blend Mishkin όπως και η παραγωγή την οποία κάνει με τον Ekelon (Rewind Guaranteed). Είναι λοιπόν οι Roots Evolution το πιο ολοκληρωμένο ηχοσύστημα στην Ελλάδα; Αναμφισβήτητα ναι. Και η παρέα των ερμηνευτών είναι η συμπλήρωση μιας εικόνας (Gappy Ranks, Teacha Dee, Skarra Mucci, Carlton Livingston, Collieman, Jay Spaker, Daphne Bluebird, BNC The Disco Vampire, Bunna, Natural Bless) που ισορροπεί τον τουριστικό εξωτισμό από την αύρα του Kingston και το μητροπολιτικό τίτλο του πολιτιστικού χωνευτηριού από το Λονδίνο και προσθέτει rudie αξία στην Αθήνα.

cover 600

Blend Mishkin presents Roots Evolution «Wildfire» (Απρίλιος 2019, Undisputed)

Το «Wildfire» -δέκατο τρίτο album του Blend Mishkin, αν μετράω σωστά- που κυκλοφορεί από την γαλλική Undisputed, είναι απολαυστικό και ένα έμπειρο αισθητήριο μπορεί να διαπιστώσει, ότι διαπερνάει πολλές πτυχές της rudie κουλτούρας στο περιεχόμενό του, καταφέρνοντας με έναν τρόπο μαγικό, όχι μόνο να μην ακούγεται ανομοιογενές αλλά αντίθετα να δίνει και την αίσθηση του ολοκληρωμένου, συμπαγούς συνόλου, ηχητικά. Κατ’ αρχάς, συνθετικά είναι πάρα πολύ γερό και στιβαρό: οι μελωδίες πατάνε γερά στο έδαφος και οι ενορχηστρώσεις τις κυκλώνουν και τις απογειώνουν με αρμονία και ψηλή αίσθηση του γούστου. Τα τραγούδια έχουν χαρακτήρα και guts, είναι καλαίσθητα και φροντισμένα στις λεπτομέρειές τους και φανερώνουν αυτή την συγκινητική πίστη στην αυθεντική συγκολλητική ουσία που οδήγησε την φιλοσοφία του ρασταφαριανισμού της Καραϊβικής να ενσωματωθεί στο ska και το calypso και να γεννήσει κατόπιν την reggae. Ταυτόχρονα ακούγονται σημερινά, τωρινά, διαχρονικά στις ιδέες τους και πέρα για πέρα ψυχαγωγικά. Ο Jay Spaker Double Tiger από το Brooklyn της Νέας Υόρκης είναι εξαιρετικός στο «Meditation«, ένα roots reggae διαμαντάκι με εκφορά και ερμηνευτικό μέταλλο που θυμίζει πάρα πολύ τον Michael Riley των Steel Pulse αλλά διατηρεί έναν χαρακτήρα δικό του στην ερμηνεία του καθώς ελίσσεται τόσο ελαστικά γύρω από τα riffs των πνευστών στο κουπλέ. Αντίστοιχα, ο πιο έρρινος Collie Man στο «Love & Respect» ακούγεται με εναλλαγές βελούδινος και ικετευτικός -μία ερμηνευτική αξία που πάντα συνόδευε την καλύτερη reggae παράδοση- πιο κοντά στο εκφραστικό flow του Ali Campbell των UB40. Ο Skarra Mucci από την Jamaica, με το όχι τυχαία παρασημοφορημένο παρατσούκλι «The Lyric Millionaire«, που εδώ και δέκα χρόνια έχει τη δική του πορεία στην ευρωπαϊκή rasta σκηνή, ακούγεται πιο ‘δαιμονικά» ταχύς και ευέλικτος στο «Mama«, πιο κοντά στην πιο πρόσφατα -μετά τα 80s- διαμορφωμένη αισθητική του ragga και του dancehall. Ο Gappy Ranks από το Harlesden του Λονδίνου και με τζαμαϊκανή – δομινικανή καταγωγή και με καριέρα δεκαπενταετίας, στο «Greedy» είναι καταγγελτικός στη διαμαρτυρία του και η «δραματική» σχέση ελαφρού autotune και dub προσδίδει μεγαλύτερη μελαγχολική ατμόσφαιρα στο μεσόμπιτο αυτό mantra. Προσωπικό highlight στο album είναι το κάλεσμα της αθηναίας Daphne Bluebird στο πεντάστερο «Come Back To Life«, ένα αισιόδοξο, υπέροχο μελωδικό κομμάτι που σε διακτινίζει στο Notting Hill του Λονδίνου για κάποιο λόγο, με την ερμηνεύτρια να παραπέμπει στην μαγευτική Rhoda Dakar των Bodysnatchers και των Special A.K.A. και σε στιγμές να ακούγεται πιο εκφραστική και τεχνικά ικανότερη από αυτήν. Η Daphne Bluebird καλεί τον ακροατή της -έναν παραστρατημένο rudie ίσως- «να επιστρέψει στη ζωή», «να έρθει μαζί της, να βρουν μαζί μια λύση, να κάνουν ένα φρέσκο ξεκίνημα», ενόσω το όργανο χτίζει στο υπόβαθρο αυτή την ακαταμάχητη, ατμοσφαιρική «πλάτη» που κατά παράδοση, πάντα χάριζε δέος και γοητεία στις ska ηχογραφήσεις.

Roots Evolution featuring Daphne Bluebird «Come Back To Life«:

Τα προσωπικά highlights δεν έχουν τελειωμό στο «Wildfire«, κάνουν pop-up με κάθε επαναληπτικό άκουσμα του δίσκου. Το «Stop Run Maths» που ερμηνεύει ο τέρμα γοητευτικός Teecha Dee, δηλαδή ο Damion Darrel Warren και αυτός από την Jamaica επίσης, ένας ευοίωνος καλλιτέχνης με προσωπική δισκογραφική πορεία από το 2007, ακούγεται τόσο αυθεντικό και εσωτερικά χαμογελαστό rocksteady, όσο ακριβώς και pop που θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να μπουμπουνίζει σε σφοδρή επαναληπτικότητα στο ραδιόφωνο. Dub reggae με πρόσθετο βάρος στο «Doctor Please» με τον δομινικανό BNC The Disco VampireJeff Gonzalez ή Bruises ‘N’ Cats) να μεταχειρίζεται τις ιδιοτυπίες της reggae ερμηνείας με σθένος και ευθύνη και lovers rock από τον τζαμαϊκανό Carlton Livingston (επίσης πολύ μεγάλη δισκογραφική πορεία από το 1981) στο «Get Off We Spot«, αρμονικό, περιρέον με μια σημαντικά γλυκιά εκφορά – η εμπειρία δεν μπορεί να κρυφτεί. O Bunna (Vitale Bonino), κιθαρίστας και τραγουδιστής των Africa Unite από το Τορίνο της Ιταλίας, ακούγεται ως αυθεντικός rudie με «αυθάδεις» βραχνάδες, υποψίες scatting και με την street μαγκιά του βετεράνου στο «Get Tight» ενώ στο «Meditation Dub» όλη η μπάντα κυκλώνει και ολοκληρώνει το album με μία παχιά, χορταστική dub εκδοχή του τραγουδιού που ξεκινάει το δίσκο, με έναν ήχο που θα μπορούσε να έχει δονήσει τα woofers του Compass Point Studios στο Nassau στις Μπαχάμες, θα μπορούσε να φιλοξενεί την αριστοξρατική rhythm section των Sly & Robbie. Το album προλογίζει και επιλογίζει ο τζαμαϊκανός ποιητής Natural BlessWildfire Intro» και «Yaddin Get Tight Dub» αντίστοιχα).

blend mishkin _ roots evolution

Roots Evolution: rude boys στις ταράτσες της Αθήνας.

H reggae ήταν πάντα η μουσική έκφραση των απανταχού καταπιεσμένων της διασποράς, των λαϊκών περιθωριοποιημένων, των ανθρώπων που στερήθηκαν δικαιώματα και ευκαιρίες. Μέσα στα χρόνια έγινε από τη βιομηχανία, ένα τουριστικό σουβενίρ, μία ακόμα στυλιστική φόρμα με εύκολα ρεφρέν και λόγια που δεν σημαίνουν τίποτα. Ο Blend Mishkin και οι Roots Evolution καταφέρνουν σε ντόπιο επίπεδο να ξαναφέρουν στον αέρα της reggae, αξιοπρέπεια, βάθος και ουσία ενώ ταυτόχρονα, αναδεικνύουν τον ψυχαγωγικό, ευχάριστο χαρακτήρα της που δεν έχει καμία σχέση με τις ελαφρόμυαλες αφέλειες της euro-reggae pop.  Το «Wildfire» ακούγεται σαν μία όμορφη, ευάκουστη, ανοιχτή γέφυρα – αγκαλιά, μια «εαρινή σύναξη» καλλιτεχνικής συνένωσης από διαφορετικά έθνη και κουλτούρες, με αμπάριζα την Καραϊβική. Ένα album που ακούς συγκεντρωμένος για να συντονιστείς μαζί του, «ένα μήνυμα για σένα, rudie».
★★★★★★★★☆☆

Άκου και αυτά:
– Steel Pulse «Handsworth Revolution»
– Culture «Two Sevens Clash»
– Max Romeo & The Upsetters «War Ina Babylon»
– UB40 «Present Arms»
– Dennis Brown & Gregory Isaacs «Judge Not«

Posted in Music, Reviews | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »