All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Angel Olsen «My Woman»

Posted by gone4sure στο 5 Οκτωβρίου 2016

angel-olsen-my-woman

Μετά την όγδοη ακρόαση του «My Woman», του τρίτου (ή τέταρτου, αν μετράτε με ένα διαφορετικό τρόπο) album της πολυπαινεμένης τραγουδοποιού από το St. Louis του Missouri, πήρα τη γενναία απόφαση να διαβάσω όλες όσες κριτικές μπόρεσα να ανακαλύψω στο διαδίκτυο για αυτό το δίσκο, τις κριτικές εκείνες που συμβάλλουν στο γιγάντιο hype που απολαμβάνει, ως ένα από τα «σπουδαία ακούσματα της χρονιάς».

O Kilian Fox στον Observer χαρίζει απλόχερα πέντε αστεράκια στο δίσκο αλλά πουθενά στο σύντομο κείμενό του, δεν τα δικαιολογεί. Η Ciara Dolan στο Consequene Of Sound βαθμολογεί με Α- το δίσκο γράφοντας στον πρόλογό της ότι «ενώ το «Burn Your Fire For No Witness» του 2014 παλλόταν από μια lo-fi θέρμη, το «My Woman» βρίθει από αβίαστη λάμψη και στιγμές σαρωτικής μεγαλοπρέπειας,» με τη συντάκτρια να υπερασπίζεται παρακάτω την φεμινιστική δύναμη της Olsen που ενώ όλοι την είχαν ως εξαρτώμενη από άντρες (λόγω των συνεργασιών της με τον Bonnie Prince Billy) αυτή «κρατάει τον έλεγχο και μπορεί να είναι οποιαδήποτε θέλει.» Στο Uncut, η Laura Snapes της δίνει 9/10 και γράφει ότι «το φιλόδοξο τρίτο album της σηματοδοτεί μια γιγαντιαία πρόοδο σε μια ήδη διακεκριμένη καριέρα και προσφέρει προκλητικές σκέψεις περί θυσίας και ταυτότητας που θα έπρεπε να επιβιώνουν και μετά τα 48 λεπτά της διάρκειας του album.» Η Marcy Donelson του allmusic γράφει μεταξύ άλλων για να δικαιολογήσει τα τέσσερα αστεράκια που δίνει, ότι «τα στοιχεία που είναι καινούργια εδώ λειτουργούν ως μια διέξοδος για μια τραγουδοποιό που έχει πράγματα να αφηγηθεί, γεμάτα ωμά συναισθήματα. Τα τραγούδια στέκονται θαυμάσια και από μόνα τους επίσης, πέρα από τη θεματολογία τους.» O Matt Williams από το A.V. Club ξεκαθαρίζει στο κείμενό του ότι «το «My Woman» είναι ένα από τα πιο αληθινά albums της χρονιάς», δίνοντας και αυτός ένα A- ενώ και ο John Murphy στο musicomh ενθουσιάζεται με την προοπτική του ότι «καθώς το «My Woman» θα φιγουράρει ως ένα από τα καλύτερα albums της χρονιάς τον Δεκέμβριο, είναι συναρπαστική η προοπτική τού πού θα φτάσει η Angel Olsen την επόμενη φορά.»

Και τα 8ρια και τα 9ρια συνεχίζονται κατά ριπές από Pitchfork, Paste, New York Times, Guardian κ.λπ. Το προφίλ ενός δίσκου σπουδαίου και μεγαλειώδους φιλοτεχνείται αδιαμφισβήτητο, ενώ εγώ εντωμεταξύ έχω φτάσει στη δέκατη ακρόαση του album και αφού έχω διαβάσει τους στίχους της, συνεχίζω να αναζητώ το κλου που μου διαφεύγει. Κάτι υπάρχει που δεν μου αποκαλύπτεται…

Το «My Woman» (τίτλος προκλητικός και με μια γενναιότητα μέσα του, είναι η αλήθεια, μπορεί να διαβαστεί με διαφορετικούς τρόπους) είναι ένα album από μια τραγουδοποιό που βρήκε σχετικά γρήγορα το ηχητικό στίγμα της στην τρέχουσα δεκαετία – τοποθετήθηκε καθαρά και ξάστερα στην ακουστικότερη, πιο γειωμένη και ρεαλιστική πλευρά της σύγχρονης americana και του ανεξάρτητου folk rock και επικύρωσε τη στάση της με τις συνεργασίες του 2011 – 2012 με τον Bonnie Prince Billy. Και στο δεύτερο αυτό album της για την Jagjaguwar προσέλαβε τον παραγωγό τον Justin Raisen που έχει επιμεληθεί από Charlie XCX μέχρι Ariel Pink, πήρε μια μπάντα πέντε μουσικών και κλείστηκε στα Vox Studios του Los Angeles για να γράψει το υλικό της. Απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι από την διθυραμβική υποδοχή του album από τα παραπάνω έντυπα, η καλλιτεχνική διαφοροποίηση που επιφυλάσσει η Angel Olsen στο υλικό της, έχει να κάνει με μια σχετική ποικιλομορφία από στιλ που υπάρχουν στο δίσκο, από uptempo rockers μέχρι ακουστικά ιντερλούδια και από βασανισμένα blues μέχρι ερωτικό crooning.

Σε όλη τη διάρκεια του «My Woman» η Angel Olsen προσφέρει ευθύβολες ερωτικές επιθέσεις – εξομολογήσεις – κρυπτικές βολές στο ερωτικό αντικείμενό της, εκλιπαρεί ή καταλογίζει -συχνά τα εξ αμάξης- στο πρόσωπο που την ενδιαφέρει, σχηματίζει το προφίλ μιας ερωτικά πάλλουσας καλλιτέχνιδας. Και όλα αυτά με έναν «βιολογικής καλλιέργειας» ήχο από μια μπάντα που υπηρετεί αφοσιωμένα και πιστά τις συνθέσεις.

Μάλιστα.

Προσπάθησα με πολύ ενέργεια και καλή διάθεση να αφουγκραστώ τη «μεγαλοπρέπεια», τη «λάμψη» και όλα όσα ανακάλυψαν οι συντάκτες των παραπάνω κριτικών στο «My Woman». Με κάθε ακρόαση, το αίσθημα της οικειότητας που αποκτούσα λόγω επαναλήψεων, άφηνε όλο και πιο ακάλυπτη την διογκούμενη έλλειψη ενός στοιχειώδους απογειωτικού ενθουσιασμού. Τα τραγούδια της συμπαθητικούλια στις περισσότερες περιπτώσεις και γραμμένα με μια αισθητική επάρκεια (που μάλλον δεν θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη στις μέρες μας) ακούγονται σαν ασκήσεις χειραφετημένης γυναικείας τραγουδοποιίας αλλά πουθενά δεν παρουσιάζουν την παραμικρή ειδοποιό ιδιαιτερότητα. Η Angel Olsen αγκαλιά με την μπαναλιτέ, τραγουδάει και παίζει με «ελεγχόμενο» αισθαντισμό, με «καθωσπρέπει» ακκόρντα, με «ως είθισται στην indie americana» δραματική διάθεση. Αν εξαιρέσει κανείς το «Woman» στο δεύτερο μισό του album (το πιο χαμηλότονο) που πραγματικά είναι μια πολύ γερή και εύγευστη, αρχοντικά απλωμένη σύνθεση και το αργόσυρτο «Heart Shaped Face» που μοιάζει με ράθυμη, αναπολιστική βόλτα στην εξοχή, το soulful αλλά και αγουροξυπνημένο (σαν να μην πρέπει να σπάσουν τα αυγά) «Those Were The Days» και το single «Shut Up Kiss Me», όλα τα άλλα μοιάζουν στα δικά μου αυτιά με περιορισμένου βεληνεκούς απόπειρες να γεφυρώσουν την Joni Mitchell με την Courtney Barnett και την Carly Simon με την Cat Power.

Όχι και συναρπαστική προοπτική ε;

Το κενό που αφήνει το «My Woman» δεν έχει να κάνει με την αισθητική του: αυτή είναι κατοχυρωμένη ως «σοβαρή» και «έγκυρη» από την Olsen. Το κενό του «My Woman» έχει να κάνει με την πνιγηρή απουσία μιας φλόγας πρωτοτυπίας. Η Olsen δεν παρεκλίνει πουθενά από αυτά που «γνωρίζει» και «έμαθε τόσα χρόνια», δε γεννάει τίποτα δικό της, δεν εκτοξεύει πουθενά κανένα δικό της -αποκλειστικά δικό της- υγρό πυρ. Στο όριο να βουτήξει στο βαρετό και ελάχιστα πριν η όχι σπουδαία αλλά με ένα αισθησιακό μέταλλο φωνή της αρχίσει να ακούγεται σαν μονότονη πατίνα, η Olsen εξασφαλίζει με το «My Woman» ένα album από κείνα που η ίδια αισθάνεται ότι κανείς δεν θα βρεθεί να το ακυρώσει ως αναξιοπρεπές… Όμως το στοίχημα είναι αν θα βρεθεί κανείς να το επικυρώσει ως «δικό του» και σημαντικό για το προσωπικό του σύμπαν. Και με το βλοσυρό βλέμα – κεντρί της Angel Olsen στο εξώφυλλο (πιο πολύ κορπορατική φράου με τη μονόπαντη κουπ της πριν από κρίσιμο meeting, παρά ευαίσθητη τραγουδοποιός) μάλλον, ακόμα και οι δήθεν εγκάρδιοι τιμητές της θα την ψιλοξεχάσουν αύριο.

Και υπάρχει και κάποια στιγμή που πρέπει να κάνεις ένα ξεκαθάρισμα στα folders σου για να μην κλατάρουν από τη μετριότητα.

★★★★★★✩✩✩✩

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: