All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Merchandise «A Corpse Wired For Sound»

Posted by gone4sure στο 4 Οκτωβρίου 2016

Merchandise-A corpse wired copy 800 packshot.jpgΣτην έκτη κυκλοφορία τους, οι Merchandise από την Tampa της Florida, ακούγονται σαν ένα post punk σχήμα που παραλίγο να υπερβεί την εποχή του. Δεν την υπερβαίνει τελικά και επιλέγει να πισωγυρίσει. Ολόκληρο το album τους που έρχεται δύο χρόνια μετά το «After The End», από τότε δηλαδή που τους ανέλαβε η 4AD και ξέφυγαν από τα γεωγραφικά όρια του αμερικανικού νότου, μοιάζει με μια ακάθαρτη γέφυρα ανάμεσα στους Sisters Of Mercy των 80s και τους Depeche Mode 90s, ένα μετεωρικό πηγαιν’ έλα ανάμεσα στις σκοτεινιές της ατμοσφαιρικής βιομηχανίλας του dark wave και στον Trent Reznor. Και παρότι δεν είναι καθόλου σπουδαίο, εμπεριέχει εκείνο το υλικό που δημιουργεί τους cult ήρωες. Με λίγα λόγια, το κοινό των Merchandise έχει μια κλίση στη τυφλή λατρεία τους αλλά, μάλλον, για λόγους άσχετους από το μουσικό περιεχόμενό τους.

Η θολούρα στην παραγωγή του «A Corpse Wired For Sound», η παραμόρφωση και το ημίφως των ενορχηστρώσεών τους -το υλικό της cult απήχησής τους, που είπαμε παραπάνω- έρχεται σαν υποκατάστατο μάλλον, των αδούλευτων στην πλειονότητά τους, τραγουδιών τους που πλεονάζουν σε δράμα και «εγκατάλειψη» αλλά χάνουν σε δομικά στοιχεία ικανά να χτίσουν τους αρμούς του δίσκου. Οι Merchandise ακούγονται σπουδαιοφανείς και υποβλητικοί (μετά από κάθε fade out έχεις την έμμονη ιδέα ότι θα «σκάσει» το «Lucretia My Reflection» ή το «Barrel Of A Gun») αλλά ουσιαστικά απέχουν ένα βήμα από το να μετατραπούν σε ποζεράτους επαγγελματίες θεατρώνηδες. Νάτο και το άλλο στοιχείο της μαγιάς της καλτίλας.

Η αίσθηση όμως ότι τα κίνητρά τους δεν είναι ακριβώς κάλπικα, είναι έντονη. Ο Carson Cox (φωνή και ηλεκτρονικός προγραμματισμός), ο Dave Vassalotti (κιθάρα και ηλεκτρονικός προγραμματισμός) και ο Pat Brady (μπάσο) δανείζονται μάλιστα και τον τίτλο του δίσκου τους από ένα διήγημα του J.G. Ballard, όλο το σκηνικό μιας υποσχόμενης μυθολογίας είναι στημένο πλήρως. Οι ίδιοι, προφανώς αυτο-τοποθετούνται στην λίγκα των indie rockers που απέχουν ένα βήμα από το να κερδίσουν τα εύσημα των «κολασμένων», πασχίζουν να δώσουν ουρανομήκη συναισθηματικά γκάζια στο υλικό τους και ο Carson Cox τραγουδάει με αυτή την αγουροξυπνημένη έρρινη coolness που για κάποιο λόγο θεωρείται σεξουαλικά διεγερτική σε κάποιες μερίδες ακροατηρίου. (Δεν το συμμερίζομαι: εγώ ακούω έναν τύπο που τραγουδάει σαν να ανακλαδίζεται διαρκώς, ή σαν να είναι έτοιμος να χασμουρηθεί αλλά στο καίριο σημείο το μετανιώνει.) Οι προθέσεις τους για ένα μεσόρυθμο, λασπωμένο και ηλεκτρικά τσιτωμένο rock είναι κρυστάλλινα καθαρές. Στην πορεία όμως, το αποτέλεσμά τους βρωμίζει.

Υπάρχουν μερικά τραγούδια εδώ που είναι κακά. Απλά κακά. Το «End Of The Week» είναι κακό τραγούδι. Και το «My Dream Is Yours» είναι κακό και αφελές τραγούδι. Τα περισσότερα όμως από τα υπόλοιπα τραγούδια κυμαίνονται ανάμεσα στο συμπαθές και στο λειψό, από κείνο το είδος που σε βρίσκει να συγκατανεύεις με ένα ελαφρύ κούνημα του κεφαλιού, κάτι που μπορεί και να σημαίνει «ok…». Το «Flowers Of Sex», το «Lonesome Sound» και το «Right Back To The Start» είναι συμπαθή τραγούδια «ok…» και τα «Right Back To The Start» και το «Crystal Cage» (που ανοίγει σαν το «I Feel You» των Depeche Mode), το «Shadow Of Truth» και το «Silence» είναι λειψά τραγούδια «ok…» ασπόνδυλα αλλά όχι διαλυτικά.

Με ένα «ok…» όμως δε σώθηκε κανείς.

★★★★★✩✩✩✩✩

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: