All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Florence And The Machine «How Big, How Blue, How Beautiful»

Posted by gone4sure στο 19 Ιουνίου 2015

sleeveΤρέχοντας με τα χίλια στο στάτους της υπερσταδιοδρομίας η Florence Welch φτάνει αισίως στο τρίτο άλμπουμ της, έχοντας ήδη στο ενεργητικό της, υπέρλαμπρα εμπορικά κατορθώματα με δύο πλατινένια άλμπουμ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με μια δημοσιότητα που χειρίζεται άξια και μοναδικά – δε φαίνεται να καταβάλλεται η εξαντλητικά εργαζόμενη Florence από την υπερέκθεση και την ψυχική φθορά που παραδοσιακά επιφέρει αυτή η ιλιγγιώδης επιτυχία – με ένα «ραδιοφωνικό» προφίλ σε παγκόσμιο επίπεδο σχεδόν φαινομενικών διαστάσεων (τα ραδιόφωνα του πλανήτη την αγαπούν ως ασφαλή επιλογή – είτε παίζουν τη διασκευή της στο «You Got The Love» είτε το «Cosmic Love» είτε τις χορευτικές EDM μοντερνιές της είτε τα πιο σοφιστικέ alternative ροκάκια της), η Florence μπορεί να υπερφανευτεί ότι έχει καταφέρει όσα καμία σύγχρονή της δεν έχει ούτε καν φανταστεί.

Τώρα στο τρίτο άλμπουμ της, η Florence και η μπάντα της έχουν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση όχι μόνο της διατήρησης του επιτεύγματος αλλά και της επέκτασής του. Η επιτυχία είναι μια αδηφάγα bitch. Φτιάχνουν λοιπόν ένα άλμπουμ που ως κοινό παρανομαστή στα τραγούδια του, έχει τον ρεαλισμό και την επιλογή της αντιμετώπισης των δυσκολιών και των «στραβών» σε αντίθεση με τα προηγούμενα δύο δισκάκια που πρόκριναν πιο πολύ την απόδραση παρά την κυνική πραγματικότητα. Και αυτό το concept φυσικά έχει να κάνει με τη θεματολογία των τραγουδιών περισσότερο.

Διότι όσον αφορά στο μουσικό μέρος, το «How Big, How Blue, How Beautiful» είναι ένα arena rock άλμπουμ φτιαγμένο από τον υπερ-παραγωγό Markus Dravs με υλικά που παραγέμισε στην υπερμεγέθη επιτυχία των Mumford & Sons και των Arcade Fire. Και όταν λέμε arena rock εννοούμε όλα εκείνα τα καλά και τα κακά που υπάρχουν στη διαδρομή μεταξύ mid-80’s Simple Minds και mid-00’s Coldplay. Ευρωστία, ανεβαστικά uptempos, δραματικές μελωδίες με μαχαίρια καρφωμένα βαθιά στις φλέβες, βιμπράτο συχνότητες που τρίζουν τζαμαρίες ή τις διαλύουν κιόλας, ορχηστράρες σε παροξυσμό, μία μπάντα που καβαλάει ενισχυτές και μία Florence στη μέση, να τελαλίζει ιαχές, αρματωμένη με ένταση και μέταλλο σαν μπουρλοτιέρης – σαν να δίνει διαταγές στο στόλο για τις μανούβρες του προκειμένου να αλώσουν την ακτογραμμή, μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι.

Άξια. Ωστόσο.

Το «How Big, How Blue, How Beautiful» είναι φτιαγμένο όχι με την ψυχή της Florence ως κίνητρο. Είναι φτιαγμένο με την προσδοκία της κάλυψης της αρένας. Ο τρόπος με τον οποίο διεκπεραιώνεται αυτή η αποστολή είναι η ψυχή της Florence. Το αποτέλεσμα που ακούμε δηλαδή έχει μέσα του αυτή την ξεσηκωτική δραματικότητα που αποτελεί την απώτατη προίκα της Florence, όμως αυτή είναι προϊόν συνειδητής προσπάθειας και όχι αυθόρμητης, πρωτογενούς έκφρασης. Αισθάνεσαι δηλαδή, ότι οι Florence And The Machine έχουν μια δουλειά να κάνουν εδώ – δεν ήρθαν για να παίξουν. Δεν ήρθαν για να υπερβούν. Και όσο κρατιέται η ισορροπία ανάμεσα στην άψογη διεκπεραίωση και τα καλά τραγούδια, δεν έχει κανείς λόγο να ξενερώσει. Τα προβλήματα του άλμπουμ ξεκινούν από το γεγονός ότι συχνά – πυκνά αισθάνεται κανείς ότι οι συνθέσεις βερμπαλίζουν για να βερμπαλίζουν, η Florence παριστάνει την υπερευαίσθητη Jeanne D’ Arc, η μπάντα νιάζεται για την A.O.R. ατμόσφαιρά της περισσότερο από το κανονικό και ίσως σε κάποια σημεία η μπαναλαρία να κρύβεται στη γωνία με κάτι αμερικανο-χασμωδίες – αναπτηράκια τύπου «Caught» που αισθάνεσαι ότι θα μπορούσαν να τις λένε οι Sixpence None The Richer ή οι Til’ Tuesday ξερωγώ. Ή με κάτι prog αναπτύξεις αλά 70’s Styx όπως στο «Mother». Πφφφ.

Σαν να αγγχώνονται μην τους ξεφύγει η αριστερή στήλη του Hot 100 του Billboard…

Όμως αν αναζητάμε το πρόσημο του συνόλου, αυτό δε θα μπορούσε παρά να είναι θετικό έστω και αναιμικά. Γιατί όταν η Florence τελαλίζει πάνω σε καλά, γερά singles («What Kind Of Man», «Ship To Wreck» ή δυνητικά, κελαριστά singles όπως το «Hiding») το κάνει υπέροχα και όταν συνοδεύεται από ορχήστρα που έχει εντολές να σεβαστεί την εύθραυστη μελωδική στιγμή όπου η Florence ατενίζει (στο ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ και στο «St. Jude») κι όταν κάνει συμβολικές αναφορές το κάνει στακάτα και εύλγωττα («I never knew I was a dancer till Delilah showed me how» λέει στο «Delilah») σε ένα κατακτημένο girl power κλίμα στο δρόμο μεταξύ Grace Slick και Chrissie Hynde.

To «How Big, How Blue, How Beautiful» φυσικά και θα πάει στο Νο.1 της Αμερικής και στο Νο.1 της Αγγλίας και θα γίνει πρωτοσέλιδο και εξώφυλλο και banner και όλα όσα μπορεί να γίνει. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. Η κοπιώδης προσπάθεια της μπάντας έγινε με αυτόν τον προσανατολισμό. Όσο και αν φισκάρει όμως την αρένα, θα αφήσει ένα χώρο μέσα σου ακάλυπτο και γεμάτο υγρασία και δεν θα πολυθές μετά να την αναζητήσεις. Έτσι είναι: κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις.

★★★★★★✩✩✩✩

Αν σου άρεσε αυτό, άκου με προσοχή και αυτά:

Pretenders «The Pretenders«

– Grace Slick «Dreams«

– Pearl Harbor & The Explosions «Pearl Harbor & The Explosions«

Yeah Yeah Yeahs «Show Your Bones«

Marina & The Diamonds «Family Jewels«

2 Σχόλια to “Florence And The Machine «How Big, How Blue, How Beautiful»”

  1. Fine way of telling, and good piece of writing to get information concerning my presentation focus, which i
    am going to present in school.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: