All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Electric Litany «Enduring Days You Will Overcome»

Posted by gone4sure στο 4 Μαρτίου 2014

urlElectric Litany
Enduring Days You Will Overcome
(Inner Ear)

Kαταρχήν, ξεκάθαρα να εξηγηθώ: οι Electric Litany είναι μια μπάντα που απ’όσο μού αποκάλυψε το ντεμπούτο της “How To Be A Child And Win The War” κινείται σε περιοχές που με αφορούν βαθιά. Θολά, απροσδιόριστα ηχητικά τοπία χωρίς στέρεο έδαφος από κάτω τους για να μπορούν να μεταπηδούν από το post rock στις σκοτεινιές και από το shoe gaze στις ορθόδοξες κιθαριστικές γραμμές. Καμία αντίρρηση δεν έχω για την “αυθαιρεσία” των προθέσεών τους. Όμως με το δεύτερο αυτό album τους, το “Enduring Days You Will Overcome” επιβεβαιώνω το γιατί το πρώτο τους με είχε κρατήσει σε απόσταση, σαν να μου κάνει γυμνάσια, αφήνοντάς με έξω στο κρύο. Το νέο υλικό τους αναδεικνύει κυρίως μία στενοχώρια. Αδιαπραγμάτευτη και σταθερή. Ο Κερκυραίος Αλέξανδρος Μίαρης, ταλαντούχος leader τους, έχει γεννηθεί με τα blues αγκαλιά. Τέλος.

Αν εξαιρέσεις λοιπόν το ότι στο σύμπαν των Electric Litany (ένα όνομα που παραπέμπει με ευθείς συνειρμούς στον ήχο τους) δεν υπάρχει χώρος για ανέμελες βόλτες, ούτε για ήλιο (η φωτοσύνθεση απαγορεύεται εδώ, τα πρόσωπα είναι χλωμά και η βιταμίνη D απούσα από το ενδοκρινολογικό σύστημα), μπορείς να βρεις εκείνα τα ηχοτοπία που σε κάνουν να νιώθεις οικεία, που σου φανερώνουν τη –συχνά πολύτιμη- πληροφορία ότι “υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω σαν εσένα”. Η λυρική μελαγχολία είναι ο βασιλιάς εδώ. Τα σκυμμένα κεφάλια, ένα αυτονόητο. Οι νωχελικοί κιθαρισμοί, μία κανονικότητα. Και η ατμόσφαιρα, ένα βαρύ πούσι, απ’ αυτό που το κόβεις με το μαχαίρι.

Το “Enduring Days You Will Overcome” είναι στη δική μου αντίληψη, ένα ακριβές αντίστοιχο με το “The Moon And The Melodies”, εκείνο το album που είχαν φτιάξει οι Cocteau Twins μαζί με τον Harold Budd, χαμένο κάτω από το σεληνόφως του 1986. Το δεύτερο album των Electric Litany έχει την ίδια ακριβώς απήχηση στους αισθητήρες μου, με κάνει να ατενίζω τριγύρω με την ίδια παραλυμένη επιμονή. Σαν να με σύρει και να με τυρρανάει χωρίς να με απιθώνει πουθενά ακριβώς. Και χωρίς ρυθμό. Με μία ακανόνιστη, μακρόσυρτη, λασπωμένη νωχελικότητα. Βέβαια, οι Electric Litany, δεν πολυνοιάζονται για το ambient, όσο οι Cocteau Twins τότε, ίσως επειδή έχουν στην παραγωγή τον Alan Parsons.

Πάρτε ας πούμε το ομώνυμο του δίσκου, κομμάτι: αν οι No Clear Mind καταφέρνουν να σε βάλουν φλοϋδικά στο χώρο των Archive, το κάνουν κιμπάρικα και με το νου τους να μην παραγκωνίσουν τις ηδονές στο δρόμο προς τη δεξιοτεχνία. Στον ίδιο δρόμο, οι Electric Litany ξεχνούν τελείως τις ηδονές και με μια ευλάβεια που θυμίζει θρησκευτική ανάγκη, αντιμετωπίζουν τη δεξιοτεχνία τους ως Γολγοθά (ακόμα και σε high lights όπως το “Name” και το “Feather Of Ecstasy”), ως ένα καθήκον που δεν μπορεί παρά να είναι οδυνηρό. Για αυτό και μένουν αγέλαστοι. Γι’ αυτό και είναι σκυθρωποί. Στο όνομα ενός αγέλαστου καθήκοντος, δεν επιτρέπεται καμία παρρέκλιση από τον μυστικισμό.

Ο Αλέξανδρος τραγουδάει με μια στενοχώρια ανυπέρβλητη – τόσο που ώρες ώρες, δεν αντέχω και σπάω. Έχει αυτό το παράπονο στη φωνή – έναν εσωτερικό βαλκάνιο, λυγμό- για τον οποίο δεν έχει βγει στην φύση το ίαμα που θα τον ανακουφίσει.

7/10

Μάρκος Φράγκος

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish στις 19.02.2014)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: