All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Egg Hell «Once Part Of A Whole Ship»

Posted by gone4sure στο 28 Φεβρουαρίου 2014

once_part-webEgg Hell
Once Part Of A Whole Ship

Δύο μεζούρες Doves κι άλλη μία Arab Strap και μία πρεζούλα Coral και το ντεμπούτο album των πενταμελών Egg Hell (wtf!) ακούγεται σαν μία ομήγυρη της φωτιάς – την έχετε την εικόνα: εσωτερικά τραγούδια με κωδικούς τίτλους που λένε πολλά για τη ζωή του Jeff Maarawi και με κάποιο τρόπο μεταβολίζονται και σε δικά σας συμβολικές αναφορές για διάφορες μνήμες σας, τραυματικές ή ευτυχείς. Το “Once Part Of A Whole Ship” έχει δηλαδή αυτή την ικανότητα που διαθέτει και το εσωτερικό σκωτσέζικο rock, να γκελάρει μέσα σου σε δικές σου αναμνήσεις και εμπειρίες και να καταλήγεις αγκαλιά με τραγούδια που αγαπάς για τελείως διαφορετικούς λόγους από αυτούς για τους οποίους γράφτηκαν.

Ο Jeff Maarawi, ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του συγκεκριμένου project δεν είναι μόνο καλός συνθέτης – είναι και καλός… μαρκόνης όπως φαίνεται από τις ημερολογιακές τίμιες ανανεώσεις του tumblr του. To συνολικό πακέτο που προσφέρει ο Jeff (πότε με τις ρομαντικές γκρίζες μελωδίες του και πότε με τις σημειώσεις του tumblr του) είναι άξιο ακροάσεων όχι μόνο για τους εραστές του λυπημένου, βροχερού απογεύματος αλλά και για τους θιασώτες της ντόπιας σκηνής ανεξάρτητης pop. Τώρα, γιατί αναφέρεται ως ντόπιο ένα σχήμα με έναν τύπο που έχει γεννηθεί στο Sao Paolo της Βραζιλίας αλλά έχει προσγειωθεί στην Αθήνα και μέσω της πατρινής Inner Ear έχει μεταφερθεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Και ειλικρινέστερα δεν θέλω και να μάθω ποιος είναι ο ενωτικός κρίκος του Sao Paolo με την Αθήνα που φέρει ο Jeff.

Μου αρκεί που έφτιαξε ένα άλμπουμ τίμιο, γειωμένων φιλοδοξιών και αξιοπρεπούς βεληνεκούς, που απευθύνεται στις ομήγυρεις της φωτιάς που λέγαμε πιο πάνω – ξέρετε, αυτές τις ομόνοες παρέες που προέρχονται από μία συγκεκριμένη φυλή που ενώνεται γύρω από την φωτιά με σιωπηλές μπυροποσίες και ακούει αποστασιοποιημένη αυτά που ξεστομίζει ο κιθαρωδός και ερμηνευτής στο κέντρο. Έχω την πάγια εντύπωση ότι αυτό που ενώνει αυτές τις ομόνοες φυλές γύρω από τη φωτιά του Jeff (στην προκειμένη περίπτωση) είναι το “συντρίμι” του τίτλου του άλμπουμ, αυτό που κάποτε ήταν ολόκληρο καράβι και προφανώς, τώρα δεν είναι παρά ένα τσακισμένο απομεινάρι. Ένα τσακισμένο απομεινάρι μόνο. Ο Jeff αφηγείται το πώς ήταν ολόκληρο και ο ακροατής προβάλλει με τη δική του φαντασία ένα ολόγραμμα του καραβιού πριν τσακιστεί. Λειτουργεί.

Ε, ο τρόπος που το σχήμα αυτό διαχειρίζεται τα απομεινάρια της μνήμης, έχει και τρυφερότητα και ευαισθησία και μία καλή αισθητική (στην πεντακάθαρη παραγωγή) αλλά και μία μονοχρωματική εμμονή (στις ερμηνείες του κυρίως), μία παχιά γκρίζα πατίνα που απλώνεται παντού στο δίσκο, από τις πιο shoegazing στιγμές του, μέχρι τις πιο ακουστικές. Προσωπικά μού άρεσε ιδιαίτερα το “Porto Madero” (είναι από τις στιγμές που ανάμεσα στους ακουστικούς κιθαρισμούς ακούς και τα θραύσματα της φωτιάς – αυτά τα τσακ τσουκ που κάνουν τα λεπτά ξυλάκια όταν σπάζουν από την θερμότητα) και το “Napoleon” ένα επικών διστάσεων αφηγηματικό tour de force.

7/10

Μάρκος Φράγκος

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish στις 27.01.2014)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: