All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

No Clear Mind «Mets»

Posted by gone4sure στο 6 Ιουνίου 2013

No Clear MindΑν η ντόπια σκηνή είχε ένα έλλειμα σε jam bands, θα μπορούσε να μην το έχει πια. Οι No Clear Mind με έδρα το Μετς του τίτλου, στο δεύτερο album τους, μετά το “Dream Is Destiny” του 2009, θα μπορούσαν κάλιστα να στεφθούν η απόλυτα έντεχνη (με μια πιο κυριολεκτική έννοια του όρου, απότι συνήθως τη φορτίζουμε) μπάντα με μία ιδιαίτερη ευαισθησία στην progressive αντίληψη του rock. Από τον Γιάννη Σπανό ως τους Pink Floyd μέσω Dif Juz και πάλι πίσω, το “Mets” διανύει τις αποστάσεις του μελωδικού ενδοσκοπικού rock που έχει ραχάτι στην καρδιά του, αλλά και καημούς να αφηγηθεί.

Ραχάτι και καημός είναι η μαγιά που κάνει τα εκτεταμένα, ατμοσφαιρικά κομμάτια του “Mets” να γεμίζουν το χώρο, αυτό το δίπολο τα “φουσκώνει” και τα παραδίδει ψημένα σε ένα ακροατήριο που νιώθει ελεύθερο να συμπληρώσει τα φωνητικά κενά μόνο του, σύμφωνα με τις δικές του προβολές και ανάγκες. Το “Mets” είναι στην μεγαλύτερη διάρκειά του, ένα οργανικό album (μόνο στο “When You’re Not Here” και στο “People Changing In The Streets” παρεμβάλλονται φωνητικά (του Λευτέρη Ντοκάκη; ), “καπνισμένο”, με μια πολυτέλεια άνεσης χρόνου στην καρδιά του: δεν το βιάζει τίποτα και φυσικά, δεν συντονίζεται σε οποιονδήποτε εξωγενή ρυθμό κίνησης παρά μόνο στον δικό του εσωτερικό.

Αυτή η ιδιαιτερότητα κάνει τους No Clear Mind μία περίπτωση πολύ ενδιαφέρουσα: το ότι μοιάζουν να επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στον μεταξύ τους μόνο συντονισμό, χωρίς να νιώθουν τον παραμικρό ψυχαναγκασμό να τοποθετηθούν καλλιτεχνικά σε μία κοινότητα, να γίνουν μέρη μιας επικαιρότητας ή να ανήκουν σε ένα ασφαλές μαντρί. Το “Mets” κυλάει μέσα σε ονειρικές ενορχηστρωτικές ιδέες που χτίζονται γύρω από συνθέσεις που μοιάζουν να πηγάζουν από συναισθηματικά θραύσματα και όχι από ευθείες μιμητικές αναφορές. Τα κομμάτια του album αυτού αναδίδουν μία γνησιότητα: στις προθέσεις, στην εκτέλεση, στο συνολικό μυσταγωγικό, συχνά, αποτέλεσμα.

Χωρίς την εντροπία της jazz αλλά με την κιμπάρικη πολυτέλεια του διαχρονικού, κλασικού rock που στα 70’s, κυρίως, ένιωθε ότι έχει όλη την ελευθερία να αναπτυχθεί και να στριφογυρίσει όσο αυτό θέλει, το “Mets” γίνεται ένα album του “σούρουπου” – οι στιγμές εκείνες που μια πανοραμική εικόνα μίας τσιμεντούπολης δένει την εντύπωση για πάντα στο νου του ακροατή. Περισσότερο προκρίνοντας τις μελωδικές αναπτύξεις και την ονειρική αίσθηση παρά τους ρυθμούς, βασίζεται ακριβώς στην εικονοπλασία και την αρχιτεκτονική των αναμνήσεων που κουβαλάει ο ακροατής για να τις τοποθετήσει σαν installations μέσα στο ηχομόρφωμά τους.

Επιπλέον, η “σπιτική” αίσθηση της παραγωγής (όχι ερασιτεχνικής, αλλά χειροποίητης με κάποιο τρόπο) εντείνει τον κλειστό ονειρόκοσμο του album. Η οργανικότητα του ήχου είναι εδώ μέρος της ανένταχτης ταυτότητας του group. Ο Βασίλης Ντοκάκης (κιθάρα, πιάνο, προγραμματισμός, φωνή), ο Λευτέρης Βολάνης (κιθάρα, φωνή), ο Κώστας Χαλιώτης (τύμπανα), ο Δημήτρης Παγίδας (πιάνο, synthesizer) και ο Μπάμπης Θεοχάρης (μπάσο) φτιάχνουν τα κομμάτια που σε καλούν να συμπληρώσεις με τη δική σου φωνή, ακολουθώντας τα μονοπάτια μίας μνήμης που έχει κρατήσει μόνο τις ψυχικές επιγεύσεις των εμπειριών και όχι τα αδικαίωτα άχτια τους.

7/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: