All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Rhye «Woman»

Posted by gone4sure στο 7 Απριλίου 2013

RhyeΟύτε ο καναδός Mike Milosh ούτε ο δανός Robin Hannibal –δηλαδή οι δύο Rhye- είναι καινούργιοι στο στερέωμα: παλεύουν με το δικό τους τρόπο ο καθένας από τα ‘00s στα ελαφρώς ρυθμικά, downtempo λημέρια και το ότι βρέθηκαν μαζί για να στήσουν το κομψό, electro – soul ντουέτο των Rhye μόνο μπροστά τους πηγαίνει. Και τους ίδιους και το στιλ που εξυπηρετούν. Το “Woman” είναι ένα “ντεμπούτο” ονειρικό, εξαιρετικά στιλάτο, πολιτισμένα ηδονικό και αισθαντικό: εν πολλοίς στο ίδιο μοτίβο που κινήθηκε η pop στο ντεμπούτο της Jessie Ware. Ακούγονται όλα θελκτικά, αυτά.

Το δυνατότερο χαρτί στην μουσική των Rhye είναι αναμφισβήτητα, η φωνή του Robin Hannibal, με ένα άφυλο αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά αισθησιακό μέταλλο που οδηγεί το άκουσμα σε ένα ρευστό, χωροχρονικό τόπο, σε μία ατμόσφαιρα φωτεινής, ευοίωνης soul νιρβάνας, εν πολλοίς παρόμοιας με εκείνη των δύο πρώτων album του Maxwell ή και των Sweetback του Stuart Matthewman, του πρωτοπαλίκαρου του ήχου της Sade. Ωστόσο, οι Rhye βασίζονται περισσότερο στο gender bendering παρά στην δύναμη των τραγουδιών τους – φαντάζεται κανείς ότι πρόθεσή τους είναι να φτιάξουν περισσότερο μουσική για άχραντα χερουβίμ, παρά για καθημερινούς φθαρτούς –και φθαρμένους- ανθρώπους. Υπό αυτή την έννοια, το “Woman” –ένας τίτλος μάλλον, μυθικής εξειδανίκευσης, παρά χειροπιαστής, ανθρώπινης έμπνευσης- περιέχει μουσική για πλάσματα που κατοικούν σε ένα Shangri-La. Κι όχι σε ένα ρεαλιστικό προάστιο ή σε μία ξεχασμένη κωμόπολη.

Μετά από κάποιο σημείο (το ποίο διαφέρει από ακροατή σε ακροατή), το “Woman” ακούγεται σαν αιθέρας χωρίς ραχοκοκκαλιά. Υπάρχουν συνθέσεις εδώ που δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν τραγούδια (το “One Of Those Days” ακούγεται σαν καλοκαιρινό new age overdose αρμονιών) και άλλα που σου γεννούν υποψίες για την αυθεντικότητα των κινήτρων τους: το ομότιτλο κομμάτι “Woman” ακούγεται σαν sunshine pop αιρετικής σέχτας με τόσα επίμονα, άναρθρα δοξαστικά επιφωνήματα.

Αν εξαιρέσει κανείς το ακραία ρομαντικό στιλιζάρισμά τους (ακριβώς αντίστοιχο της ασπρόμαυρης αισθητικής των φωτογραφιών αλά Bruce Webber που συνοδεύουν τις κυκλοφορίες τους με εξιδανικευμένες λεπτομέρειες – φετίχ γυμνών κορμιών, με χοντρό κόκκο) οι Rhye, παρέχουν ωστόσο παραπάνω από αρκετούς λόγους για να εξασφαλίσουν θετικό πρόσημο στην ωκεάνεια, υγρή pop τους: το “Fall” είναι ένα πέρα από λόγια, λατρεμένο κομψοτέχνημα –ένα wall of sound με υπερβατική ενορχήστρωση- το “Last Dance” είναι το “Just An Illusion” των Imagination για τη γενιά των “κοινωνικών δικτύων”, το “3 Days” είναι electro για ανθρώπους που έχουν νιώσει κουρασμένοι από τον ίδιο τον έρωτά τους και το “Hunger” είναι ένα χορευτικό καλούδι για όσους έχουν πεθυμήσει τους Beloved του “Sweet Harmony”.

Το “Woman”, ένα εγχείρημα ελεγειακής pop πάνω στον έρωτα και στα στάδια μίας σχέσης, στέκεται στα πόδια του –πόδια από φυσητό γυαλί σαν installation στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Louisiana στη Δανία- με έναν τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για την αίσθησή του και προκαλεί με την πλήρως απογειωμένη διάθεσή του πέρα και πάνω από οποιαδήποτε γήινη, ρεαλιστική κατάσταση. Απευθύνεται ένδοξα στα πλάσματα που ίπτανται πάνω από τα κεφάλια του καθένα, αυτά που είναι αόρατα και αισθητά μόνο από τους δημιουργούς τους.

Επτά φορές συμφώνησα μαζί τους – τα πλάσματά τους συνάντησαν τα δικά τους. Άλλες τρεις όμως, φορές ένιωσα και μόνος μου.

7/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: