All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Depeche Mode «Delta Machine»

Posted by gone4sure στο 30 Μαρτίου 2013

Depeche-Mode-Delta-MachineΤο νέο album των Depeche Mode ξεκινάει με ένα David Gahan στο “Welcome To My World” να βρίσκεται σε διάθεση κιμπάρικη, προσκλητική και γενναιόδωρη. Γίνεται ο ίδιος η φωνή της πρέζας, ή όποιου άλλου παραμυθιαστικού μπορεί να φανταστεί κανείς και απευθύνεται με μουδιαστική φωνή στο θύμα του:

“Καλωσήλθες στον κόσμο μου
Πέρνα το κατώφλι μου
Άσε τα ηρεμιστικά σου στο σπίτι
Δεν τα χρειάζεσαι πια…”

 Δεν περίμενα ποτέ ότι οι Depeche Mode θα είχαν ποτέ τόσο –έστω συμβολικά- πετύχει διάνα στην περιγραφή της ρεαλιστικής κατάστασής τους: αφήστε τα ηρεμιστικά στο σπίτι. Με το “Delta Machine” δεν θα σας χρειαστούν. Ούτε πρέζα παίζει εδώ ούτε τίποτα αμαρτωλό. Παίζει μόνο μία μίμηση του “ζόρικου”, “σκοτεινού”, “παρακμιακού” εαυτού των Depeche Mode της “Μαύρης Γιορτής”. Παίζει μόνο μία στυλιστική αναπαράσταση των μαυροφορεμένων με δερμάτινα τύπων που κάποτε ευθύνθηκαν για την γέννηση του EBM.

 Σήμερα, οι Depeche Mode αναμοχλεύουν την θεματολογία του αιώνιου δράματος Ενοχή – Λύτρωση και Άγγελος – Διάβολος, σαν πρωτοετείς φοιτητές σκηνοθεσίας. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Gahan σε όλη τη διάρκεια του νέου album τους, καλεί να “παραδοθούμε στην θέλησή του”, να “καβαλήσει τα σπασμένα μας φτερά”, να “υπερχειλήσουμε τις αισθήσεις μας” γενικά να κάνουμε τα πάντα, σε υπερθετικό βαθμό, με μία μόνιμη σκιά διαβόλου στο κεφάλι μας (το μπαχάρι της υπόθεσης) με μία ενοχική διάθεση χαμένου, με έναν υπερδραματικό στόμφο… Ποτέ άλλοτε ο David Gahan δεν τραγούδησε με τόσο επαρμένη rock god μαγκιά, ποτέ άλλοτε δεν είχε ενδώσει τόσο απεγνωσμένα στα δέλεαρ του macho star που θέλει να δείχνει ότι “δεν αστειεύεται”. Ξεχάστε την ρομαντική χροια του μετάλλου του, ξεχάστε την λεπτότητα της φωνής του. Αντικαταστήστε όλες τις ποιότητες της ερμηνείας του, όπως την είχατε αγαπήσει ως σήμερα, μόνο με ένταση και με το στανιό guts. Σχεδόν ακούγονται τα σάλια του. Και αυτό τώρα είναι credit;

 Μαζί με την απουσία της κομψότητας στη φωνή του Gahan, προσθέστε και τη μεγαλύτερη απώλεια που θα μπορούσε να συμβεί ποτέ στην καριέρα τους: την αυθεντικότητα – στις προθέσεις, στα κίνητρα, στο αποτέλεσμα. Το “Delta Machine” ακούγεται ως ένα album που φτιάχτηκε για να υποστηρίξει μία μαμούθ περιοδεία στην υδρόγειο και αυτός είναι ο κινητήριος μοχλός πίσω του. Καμία ανάγκη των δημιουργών του δεν καλύπτει και καμία επιπρόσθετη πτυχή τους δεν αποκαλύπτει. Είναι ένα album εν πολλοίς αναίσθητο και δήθεν. Μοιάζει να κατατρύχεται από την αγωνία του group να δικαιώσει την προσδοκία των θαυμαστών του – και κει το χάνει: είναι δυνατόν οι άνθρωποι που αγάπησαν τους Depeche Mode μέσα στα τριάντα τελευταία χρόνια να συγκινηθούν με μελωδικές απομιμήσεις των θριάμβων τους και διεκπαιρεωτικές καντάδες στο “μαύρο”; Μόνο και μόνο για να βάλουν το σημαιάκι τους σε μια επικαιρότητα που τους έχει ξεθωριάσει;

 Κατά τ’ άλλα, στο “Delta Machine” θα ακούσετε τον Gahan να ξανανακαλύπτει τα πρωτόλεια synthesizers που τα τελευταία χρόνια αγόραζε από το e-bay (μοντέλα των πρώτων Roland που είχαν βγει στη μαζική αγορά στα τέλη των ‘70s) και αποθήκευε στην California. Θα τον ακούσετε να παράγει αυτά τα αρχαία bleeps λες και πρόκειται για την ανακάλυψη του τροχού. Θα τον ακούσετε επίσης να γράφει μερικά από τα χειρότερα τραγούδια της καριέρας του (το “Soft Touch / Raw Nerve” μοιάζει με μία γυμνασιακού επιπέδου τομή ανάμεσα στους Velvet Underground και τους Cabaret Voltaire), μερικά από τα πιο βαρετά (το “Secret To The End” δύσκολα το λες τραγούδι), κάποια από τα πιο λαϊκά (πόσο πιο “Personal Jesus” να ακουστεί το “Soothe My Soul”). Οι μόνες στιγμές που καβαλάνε τη μετριότητα και κάνουν πως την αφήνουν πίσω τους είναι το “Slow”, ένα swamp blues κανονικό με τα όλα του, το “Heaven” ένα “Condemnation” για απαίδευτους και το “Secret To An End” που θα ήταν πολύ πιο της προκοπής αν στις γέφυρές του δεν πάθαινε Ry Cooder.

Τόσο φτωχή συγκομιδή τραγουδιών και τόσο πλήρη έλλειψη γνησιότητας, μόνο στο “Exciter” είχα ακούσει από τους Depeche Mode (μέχρι φέτος, το χειρότερο album τους), ούτε καν στο φιλότιμο “Sounds Of The Universe” του 2009.

Mήπως το clue της πολυαναμενόμενης περιοδείας τους να ήταν να μην παίξουν ούτε ένα τραγούδι από το καινούργιο album τους;  Ή έστω το πολύ τρία;

3/10

Advertisements

6 Σχόλια to “Depeche Mode «Delta Machine»”

  1. Συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο, δυστυχώς, ιδίως με την προτελευταία παράγραφο, αλλά είμαι fanboy και θα του δώσω ένα τρισεκατομμύριο ευκαιρίες ακόμα… Ίσως και παραπάνω.

  2. gone4sure said

    H δυστυχία είναι ότι είμαι και γω ορκισμένος fan. Και αυτό πονάει περισσότερο.

  3. dm said

    που είσαι ρε alannnnn???????

  4. depecher said

    Πραγματικά δεν ξέρω αν το κίνητρο για την δημιουργία του του Delta Machine , ήταν «άλλη μια huge περιοδεία».
    Ο Gahan , στις 10 Μαϊου , θα έχει καβαντζάρει τα 51 ,άρα το να να μην έχει διατηρήσει το μέταλλο ή την «κομψότητα» της φωνής του (συνυπολογίζοντας και την άστατη ζωή που έκανε…) μου φαίνεται εντελώς φυσικό.
    Το «Secret To The End» φυσικά και δεν είναι η κομματάρα , αλλά μου ακούγεται τουλάχιστον μία κλάση ανώτερο απ’το «Dirty Sticky Floors»…
    Μετά τη «Μαύρη Γιορτή» , σάλια υπήρξαν πολλά , αλλά με τίποτα το «Delta Machine» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κατώτερο του «Songs Of The Universe» .
    Πεθαίνω να σε διαβάζω, να κατσαδιάζεις , αυτά που λατρεύεις ! Γι’αυτό είσαι No 1 ! (τουλάχιστον για ‘μένα)
    Το Delta Machine , παίρνει τουλάχιστον 5/10 , κατά την ταπεινή μου άποψη και όσον αφορά τη «φτωχή συγκομιδή τραγουδιών» του Exciter , το μόνο που έχω να σου πω , είναι ότι λάθος επάγγελμα διάλεξες my friend….
    Εσύ αγόρι μου θα έπρεπε να γίνεις προπονητής ενόργανης γυμναστικής και να βασανίζεις καθημερινά τα παιδάκια με εξαντλητικές δίαιτες και επίπονες ασκήσεις μέχρι τελικής πτώσεως και αιμορραγίας…
    Το παρατσούκλι «Pai Mei » , μόνο τυχαίο δεν είναι ….(βλέπε Kill Bill)
    Y.Γ: Ξέχασες να αναφέρεις , ότι το «Heaven» , είναι ένα όμορφο τραγούδι , αλλά ένα απαίσιο single….

  5. Yannis said

    Αυτα ήθελαν και αυτα έγραψαν με τα synths που τους αρέσουν. Ολοι οι δίσκοι των DM έχουν κατι διαφορετικό μεταξύ τους. Σε οσους δεν αρέσει αυτο να ακουσούν Rolling Stones και AC/DC που γα…..νε εξίσου, γεμίζουν σταδια και μετά απο 50 χρονια παίζουν ακρβώς οτι παίζανε και πιτσιρικάδες….

  6. […] Εντάξει, ας κρυφτώ πίσω από τα λόγια άλλων : slackerblud, gone4sure, musicvelocity. Εμένα τώρα γιατί μου έρχεται συνέχεια στο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: