All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Foals «Holy Fire»

Posted by gone4sure στο 7 Μαρτίου 2013

imagesΣτο “Antidotes” και στο “Total Life Forever”, στα δύο προηγούμενα albums τους, οι Foals από την Οξφόρδη έφεραν τη φρέσκια αναενωτική ματιά τους στο τι σημαίνει ανεξάρτητη, φουτουριστική pop. Αν ήταν στην εποχή του new wave θα ήταν μέχρι και οι XTC. Οι Foals έφτιαξαν ένα δικό τους νεοκυματικό στιλ που επιβραβεύτηκε με την αποδοχή των κριτικών και ενός κοινού που είναι πολύ μικρό για να ξέρει τι θα πει “νεοκυματικό”…

Στο “Holy Fire” οι Foals στρέφονται προς μία επική θεματολογία με παραγωγούς τον Flood και τον Alan Moulder που θυμίζει επέλαση σε αμερικανική αρένα, κάπως με τον ίδιο τρόπο που είχαν κάνει οι Simple Minds με το “Sparkle In The Rain” και οι U2 με το “Unforgettable Fire”. Οι Foals δεν κρατιούνται να βρεθούν μέσα στο γήπεδο, ξεκινώντας από τον τίτλο του album κιόλας: όταν ακούς κάποιον να επικαλείται “ιερές φωτιές” και τα ρέστα, κάτι μαζικό έρχεται.

Έτσι, οι Foals ακούγονται στο “Holy Fire” σαν Killers χωρίς το πολύ glamour. Τίποτα κακό δεν θα υπήρχε σε αυτό αν τα τραγούδια τους είχαν και μερικές πιο γερές αξίες από την γηπεδική φύση τους και από τα συνθηματολογικά ρεφρέν. Ο Γιάννης Φιλιππάκης, ως μπροστάρης των Foals ακούγεται σαν Ευρωπαίος που έχει έτοιμες τις βαλίτσες του για να βαφτιστεί πολίτης του κόσμου. Αλλά ξαφνικά, η φωνή του δεν ακούγεται επαρκώς χαρισματική για αυτή τον ρόλο – όχι τουλάχιστον με τον ίδιο τρόπο που ακουγόταν το 1986 ο Jim Kerr με το “Once Upon A Time”. Είναι ίσως επειδή, η γεμάτη νευρώσεις χροια του, ταιριάζει πιο πολύ στα βρετανοκεντρικά σχήματα που σκάρωσαν στο “Total Life Forever” παρά στα μεγαλόπνοα του “Holy Fire”.

Μέσα στο album, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν μερικά πολύ ιδιαίτερα κομμάτια όπως το εξαιρετικό “My Number”, το “Everytime” και το “Providence” που τους βγάζουν από τη λίγκα των αμερικανολιγούρηδων. Διαθέτουν ορμή, αυτή την twisted, συναισθηματική αγωνία και ρυθμούς εντυπωσιακούς που προκαλούν δέος. Στα περισσότερα όμως καινούργια τραγούδια τους, οι Foals δεν γλυτώνουν από τον ιό της μεγαλομανίας. Ξεκινούν με ένα “Prelude” που μοιάζει με τον Jeff Beck να κουρδίζει την κιθάρα του για συναυλία των U2. Στο “Inhaler” ακούγονται σαν τους Mission. Χωρίς πλάκα. Στο “Bad Habbit” φτιάχνουν ένα lighter – anthem για να φάει τη σκόνη τους ο Brandon Flowers.  Όταν χαμηλώνουν τους τόνους (“Stepson”) για να ακουστούν ατμοσφαιρικοί και οριακά μελαγχολικοί, προδίδονται από την υπερδαματική ενορχήστρωση του Flood (κυκλωτικά βιολιά που εντείνουν ένα σασπένς πολύ στιλιστικό για να ακουστεί ειλικρινές).

Οι Foals ακούγονται σαν να έχουν θυσιάσει τα βασικά τους συγκριτικά πλεονεκτήματα, υπέρ μίας δυνητικής υπερεπιτυχίας που θα τους ανυψώσει στο επιτελείο των ισχυρών της βιομηχανίας. Με το ένα πόδι στην παράδοση του καλοτεχνίτη βρετανού και με το άλλο μέσα στη μπότα του ιππέα της αμερικανικής περιοδείας με τους πενήντα σταθμούς σε βασικές πόλεις της επικράτειας, δεν είναι ένας διχασμός με μέλλον.

Δεν είναι και να αγανακτείς με την μεγαλομανία που τους έχει δείρει ανελέητα, αλλά ακριβώς τα μισά –πεντέμισυ δηλαδή- κομμάτια ενός album με έντεκα συνολικά κομμάτια, είναι περίπου αναλώσιμα.

5/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: