All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Unknown Mortal Orchestra – II

Posted by gone4sure στο 3 Μαρτίου 2013

unkown-mortal-orchestra-e1349963561885Αυτό που ακούγεται ακαταμάχητο και πέρα για πέρα αναντικατάστατο στο καινούργιο album των U.M.O. είναι η σπιτική αίσθηση των τραγουδιών, ο αραιός ήχος της παραγωγής – αυτή η προ της ψηφιακής τεχνολογίας αντίληψη περί do it yourself. Τελευταία φορά, θυμάμαι το paisley underground (αυτό το αναβιωτικό στα 80s) να εφαρμόζει κάπως διστακτικά αυτή την ψυχεδελική, λαχουράτη πρακτική των πρωτόλειων ψυχεδελικών groups που πύκνωσαν τα “Nuggets”: όλοι κείνοι οι αδόξαστοι ήρωες του rock που έφτιαχναν ανεξάρτητη μουσική με υλικά σταχυολογημένα δεξιά κι αριστερά, που έβγαζαν αυτό τον αμόλυντο προσωπικό ήχο ο οποίος ήθελε να ακούγεται τύπος και υπογραμμός, πριν το diy γίνει κατεστημένο και δώσει άλλοθι στους κακότεχνους –ενίοτε- και τους λιγότερο ταλαντούχους να βγάλουν οτιδήποτε υπήρχε μέσα στην ντουλάπα τους, ως “αγνή” πειραματική έκφραση.

Οι U.M.O. είναι λοιπόν και “αγνοί” και καλόγουστοι και επιτέλους επαναφέρουν στο ταλαιπωρημένο do it yourself την αίγλη του “φτωχού πλην τίμιου” ύφους που όχι μόνο δε γίνεται άλλοθι κακοφωνίας αλλά ίσα ίσα αναδεικνύεται διπλά ως μία προσπάθεια να φτιαχτεί μουσική που δεν ακυρώνει τις αρμονίες και τις βασικές συνισταμένες του τραγουδιού. Το δεύτερο album των U.M.O. στην Jagjagwar είναι κατά τι (τόσο δα) κατώτερο του πρώτου τους στην Fat Possum, αλλά αυτό ειλικρινά δεν έχει καμία σημασία. Διότι τα τραγούδια του Ruben Nielson παραμένουν αυθεντικά, συγκινητικά, ανέγγιχτα από τις αλλοτριώσεις του “make it big”. Στο “II”, ο Nielson ακούγεται το ίδιο ουσιαστικός και απολαυστικός όπως και στο ομώνυμο ντεμπούτο των U.M.O., μαζί και τα άλλα δύο αγόρια της παρέας, ο μπασίστας Jake Portrait και ο drummer Riley Geare. Και σίγουρα ακούγεται αιώνες μακριά από τους Mint Chicks, το πρώτο punk group του στη Νέα Ζηλανδία (ηχογραφούσαν στην Flying Nun) πριν μετακομίσει στην Αμερική και αρχίσει να γράφει demos στο δωμάτιό του με αξιοθαύμαστη προσήλωση.

Τα τραγούδια του “U.M.O. II” έχουν εκείνη την χαλαρή, “λειβαδίσια” αισθητική –κανένα άγχος να προλάβουν το τρένο της μάταιης αστικής επικαιρότητας– που σε κάνει να νιώθεις πολύ κοντά στους λόγους που πρωτογοητεύτηκες από το rock των Beau Brummels και των We Five από το San Francisco, σε κάνει να ξαναθυμάσαι (check) πόσο σπουδαίος θα παραμείνει ο Arthur Lee όταν ακούγεται στα 60s με τους Love, σε κάνει όμως και να ξεσκονίσεις ξανά το ντεμπούτο των Rain Parade και των Dukes Of Stratosphear.  Οι U.M.O. κάνουν μία vintage περατζάδα από όλους εκείνους τους σταθμούς που δοξάστηκαν με την ψυχεδέλεια, όχι την εξαλοσύνη του acid, αλλά την πιο γειωμένη και φιλική στη “μητέρα γη”, που διατηρούσε τους δεσμούς της με το garage, ανοιχτούς.

Και στο ερώτημα αν οι U.M.O. είναι νεο-παραδοσιακοί, αν θα μπορούσαν να έχουν βγει στα 60s, η απάντηση είναι σαφέστατα όχι. Διατηρούν το δικαίωμά τους στο σήμερα, εξασκούν τα όριά τους, γκρουβάροντας (το αλά HendrixOne At A Time” ακούγεται σαν εκείνα τα αριστουργήματα που χόρευε ο Βαγγέλης Σειληνός και η Μαρία Ιωαννίδου πάνω σε κάτι ταράτσες στις ταινίες του Δαλιανίδη, με απότομα zoom in και zoom out της κάμερας που φαντάζομαι υποδήλωνε την “τρέλα” των παιδιών των λουλουδιών), χαιρετώντας από μακριά τους ανεξάρτητους της νέας αμερικανικής ιντελιγκέντσιας όπως ας πούμε τον Ariel Pink (στο υπέροχο “So Good At Being In Trouble”) και συνειδητά αναπαλαιώνοντας τα cool mid tempo τους (το επτάλεπτο, μαστουρωμένο και για κάποιο λόγο, οριακά sexy “Monki”) έτσι ώστε να μοιάζουν με κάτι τύπους από το San Francisco του 1967 που προσγειώνονται στο Portland του 2013 που θέλουν να ξαναγυρίσουν πίσω στο Frisco για να προλάβουν τα Καλοκαίρια της Αγάπης. Μπρος – πίσω δηλαδή αλλά χωρίς καθόλου να βαριέσαι.

Η θεματολογία του Nielson, στιχουργικά, ελαφρώς πιο νευρική και τεταμένη από κείνη του πρώτου album (μεταξύ πρώτου και δεύτερου album μεσολάβησε ένα εξαντλητικό πρόγραμμα υποχρεώσεων για το group που έφερε σε πολύ στενή επαφή τον Nielson με τη μοναξιά του) αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Το album είναι απολαυστικό, ψύχραιμο και χωρίς περιττά άγχη, με τον Nielson να ακούγεται σαν “φίλος” σε όλη τη διάρκειά του με ένα εξαιρετικό φαλτσέτο και μία βαθιά αίσθηση ότι η “φάση” του έχει να σου πει πολλά.

Μπορείς να το ακούς 8 φορές στο repeat χωρίς να βαρεθείς – χωρίς υπερβολή. Στην ένατη ξελεγράρεις με Foxygen αλλά εύκολα ξαναπέφτεις με τα μούτρα.

8/10

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Unknown Mortal Orchestra – II”

  1. Monki said

    αχαχα, νομίζω πως η περιγραφή σου για το One At A Time με Σειληνό, Ιωαννίδου και zoom-in/zoom-out είναι απείρως καλύτερη από το ίδιο το τραγούδι – ίπτασαι σε ύψη FFunny FFrends, οι UMO πάλι, δεν το νομίζω, για την ώρα τουλάχιστον. Φιλί. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: