All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Atoms For Peace «Amok»

Posted by gone4sure στο 25 Φεβρουαρίου 2013

imagesΤα super groups υποτίθεται έγιναν μόνιμη αναφορά στην pop κουλτούρα για τη συνδυαστική υπεραξία των μελών τους. Τα τελευταία super groups που μου είχαν κάνει μία αίσθηση ήταν οι Monsters Of Folk και λιγότερο οι Dead Weather πριν δύο – τρία χρόνια και πάλι όμως, ακούγοντάς τους, θυμάμαι, δεν ένιωθα καμία συνδυαστική δύναμη διαφορετικών ενεργειών μαζεμένων για ένα καινούργιο αποτέλεσμα. Ούτε οι Atoms For Peace ακούγονται, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, ως ολοκαίνουργιοι και περιπετειώδεις, ούτε ως μία πρωτότυπη μουσική ομάδα διαφορετικών ανθρώπων που έχουν κάτι καινούργιο συνολικά να καταθέσουν. Αν εξαιρέσει λοιπόν κανείς ότι το “Amok” ακούγεται σαν το δεύτερο προσωπικό album του Thom Yorke μετά το “Eraser”, με μία άξια, λαμπερή συνοδευτική μπάντα στο στούντιο, μπορεί να απολαύσει το περιεχόμενο: ένα album, γεμάτο πραγματικές ιδέες που χωρίς περιτές αγωνίες παντρεύει μελωδίες και την στιλιστική ατμόσφαιρα ενός dubstep που έχει ξεφύγει από φωτισμένα από strobos υπόγεια και έχει μπει σε living rooms με αφαιρετικές υπόλευκες διασκομήσεις.

Οι Atoms For Peace είναι εντελώς “πονηρά” βαπτισμένοι έτσι από το ομότιτλο κομμάτι του Thom Yorke που υπήρχε στο “Eraser” –πόσο πιο ξεκάθαρο να κάνει το link ότι πρόκειται για τη δική του συνέχεια;- αλλά και από τον, κατά πολύ, αμφισβητούμενο, προπαγανδιστικό λόγο του Eizenhower του 1953 προς τον αμερικανικό λαό για την ομαλή “προσγείωση” της φρίκης της ατομικής ενέργειας στις συνειδήσεις των πολιτών. Με “ατομικά” πυρομαχικά τους, το μπάσο του Flea και τα κρουστά του βραζιλιάνου Mauro Refosco, αμφότεροι από τους Red Hot Chili Peppers, τα τύμπανα του Joey Waronker από την πιο τελευταία περίοδο των R.E.M. και κυρίως την πολυοργανική μαεστρία του Nigel Godrich, το “Amok” ακούγεται σαν μία σπουδή στην διάρρηξη του ρυθμού –τα beats μέσα του σπάνε σε εκατοντάδες κρύσταλλους και κατακερματίζουν τα παραδοσιακά tempos που όλοι ξέραμε ως ρυθμούς. Πάνε αυτά.

Παρότι η παράφορη αγάπη του Thom Yorke για την dubstep αισθητική δεν έκανε την ίδια αίσθηση από το ξεκίνημά της στα αυτιά μου, η ωρίμανσή της φαντάζει εντυπωσιακή, ιδιαίτερη και υποβλητική: το “Amok” είναι γεμάτο υπέροχες μελωδίες που τυλίγονται σαν τούλια γύρω από τα θραύσματα των ρυθμών. Είναι υπέροχες. Και είναι μελωδίες. Από κείνες τις μελωδίες που δεν τις γράφει κανένας όψιμος θερμοκέφαλος του dubstep στο πόδι. Μελωδίες με παχιές γραμμές αλλά κομψά σιρίτια, έξυπνες απολήξεις και ρομαντικές προθέσεις. Τα τραγούδια του “Amok” είναι κλασικής στόφας – απλώνονται στο χώρο, στο νου και στην καρδιά σου σαν εκείνες τις σοφές, μυστικιστικές κουβέντες ανθρώπων που δεν ξεχνάς με την πρώτη στροφή στη γωνία.

Ούτε περίμενα, ούτε προσδοκούσα ιδιαίτερα να είναι τόσο ακέραιο το “Amok”, τόσο κατασταλλαγμένο συνθετικά και με τόση ευγένεια μέσα του που ακούγεται συγκινητική. Δεν περίμενα, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής από τον Thom Yorke –χαμένος μέσα στην εγκεφαλική εμμονή του με την προσωπική καλλιτεχνική λάξευσή του- να βρει την ψυχραιμία και την καθαρότητα στις προθέσεις και στη διάθεσή του να φτιάξει ένα τόσο σπουδαίο δίσκο μετά το “In Rainbows” των Radiohead – το “King Of Limbs” μου είχε φανεί μία κάπως αδέξια κίνηση στιλιστικά. Ίσως είναι η ευφυία του Godrich αυτή που οργανώνει τις ιδέες εδώ τόσο μοναδικά, ίσως είναι και η έμπνευση που προσφέρουν οι κραταιοί μουσικοί στο στούντιο – φαντάζομαι τον Flea να νιώθει δέος από την ίδια την διαφορετική αύρα με την οποία αγκαλιάζει εδώ το μπάσο του. Ίσως είναι τα κρουστά του Refosco που δεν έχουν προηγούμενο μέσα σε αυτήν την πολυρυθμία.

Υπάρχουν στο “Amok” τραγούδια όπως το “Unless” και το calypso dubstep “Before Your Very Eyes” με τα οποία ο David Byrne δεν θα φαντασιωνόταν καλύτερα την ανάδειξη της λατινικής Αμερικής στο “Rei Momo”. Υπάρχουν τραγούδια, όπως το “Dropped” που ακούγονται σαν βιομηχανικοί απόηχοι από το “Selmasongs” της Bjork ή σαν μεταμοντέρνοι kraut κομήτες – λες και οι Tangerine Dream καταφέρνουν τελικά να βρουν τον τρόπο να κάνουν μία γαλαξιακή ρομαντζάδα. Υπάρχουν τραγούδια όπως το “Stuck Together Pieces” που μοιάζουν να έχουν βγει από το “Oil And Gold” των Shriekback – αν αυτό κυκλοφορούσε το 2013- και υπάρχουν άλλα που κάνουν τον Burial να κατεβάσει την κουκούλα για να ακούσει καλύτερα τι συμβαίνει στο “Ingenue”. Ειδικά σε αυτό αν απογυμνώσετε τον ρυθμό από την ραχοκοκκαλιά των κρουστών και τα “νερά που στάζουν” στο υπόβαθρο, θα αποκαλυφθεί μπροστά σας, μία τόσο ρομαντική μελωδία που μοιάζει να έχει γραφτεί από άχραντο ερωτευμένο σε φάση αγνής, άσπιλης έκφρασης. Πώς διατηρεί αναλλοτρίωτη την διάθεσή του ο Yorke μετά από τόσα χρόνια στις music biz είναι απορίας άξιο. Υπάρχουν και τραγούδια σαν το “Reverse Running” που κάνουν την space jazz του Flying Lotus να ακούγεται προσβάσιμη και οικεία, και άλλα όπως το ομότιτλο “Amok” και το “Judge Jury And Executioner” που ακούγονται σαν ψευδαισθητικοί παράδεισοι.

Το “Amok” δεν είναι pop, δεν είναι άμεσο, δεν είναι ένα γευστικό γλύκισμα. Είναι υπερβατικό, δύσκολο στην προσέγγισή του, εύθραυστο, επιρρεπές σε μακρόπνοα φλερτ ακρόασης και καλλιτεχνικά “υψηλό” album. Είναι σπουδαίο στις προθέσεις του και σημαντικό στο αποτέλεσμά του, είναι μουδιαστικό όταν το κατακτάς σιγά σιγά και εντυπωσιακό ως στιλ.

Είναι από κείνες τις ιδιαιτερότητες που έχουν με το μέρος τους τις πιθανότητες να τους φερθεί η Ιστορία με μεγαλοπρέπεια. Σαν το 8 ½ του FelliniΣυν κάτι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: