All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

My Bloody Valentine – «MBV»

Posted by gone4sure στο 11 Φεβρουαρίου 2013

R-4255549-1359860240-6955Eίχαμε μείνει στο “Soon”, στα τέλη του 1991 όταν οι My Bloody Valentine δεν γνώριζαν –φαντάζομαι- ότι θα ξεκινούσε μία περίοδο αποχής από τα εγκόσμια που θα διαρκούσε είκοσι δύο χρόνια. Το “Soon”, τελευταίο κομμάτι του “Loveless” αποχαιρετούσε το φανατικό κοινό που την ίδια χρονιά ξεθεωνόταν ποικιλοτρόπως με το “Screamadelica” και έδινε ένα ανοιχτό ραντεβού για ένα μέλλον που κανείς δεν ήξερε τι θα φέρει. Το “Soon” γκρούβαρε μέσα σε ένα αποθεωτικό μπαράζ από κιθάρες που έριχναν τη σκια τους στον ήλιο, μία rhythm section που ήθελε να ταλανίζει το κορμί του ακροατή της και έναν τίτλο που αν μη τι άλλο θα αποδεικνυόταν ειρωνικός: “Σύντομα”…

Στα ενδιάμεσα χρόνια, οι άγγλοι δόξασαν την παράδοσή τους με το noel rock, και την brit pop, εξοικειώθηκαν με την υγρασία του trip hop, έζησαν αμήχανες στιγμές έναντι των αμερικανών, το’ριξαν στα realities, προσπάθησαν να παίξουν vintage rock αλλά δεν τους κρατούσε για πολύ (πνιγόταν μέσα στην νοσταλγική του βραχύτητα), πειραματίστηκαν με διάφορα για να επιβιώσουν. Ωστόσο ο Kevin Shields από τις κουίντες ήξερε ότι όσες αποστάσεις και αν διανυθούν, όσες κατευθύνσεις νέες και αν προταθούν, η ουσία του σκοτεινιασμένου, ημι-γοτθικού shoe gazing δεν θα πάψει ποτέ να αποτελεί σημείο αναφοράς από τότε κιόλας που η πρώτη φάση της 4AD πάντρευε την anorak pop με το dark wave. Ο λόγος; Μα το shoe gazing είναι το αποκορύφωμα της πίστης του fan. Μία κωδική έκφραση για να εκφράσει την εσωτερική, δύσκολη καρδιά του. Και αυτό δεν αλλάζει σε είκοσι δύο χρόνια. Ούτε καν σε σαράντα δύο.

Τα χρόνια που πέρασαν μεταξύ του “Loveless” και του “MBV” αθροίζονται σε μία ολόκληρη ζωή. Μέσα σε αυτή τη ζωή, που μόλις έχει βγει από την εφηβεία, είναι πολύ φυσικό να μην είναι γνωστό ούτε το shoe gazing, ούτε ο οργανωμένος θόρυβος, ούτε η βελβετική παράδοση αλλά ούτε και οι κόντρα αρμονίες του Brian Wilson σε ψυχεδελική μετάλλαξη. Σε αυτά τα είκοσι δύο χρόνια, όλες οι παραπάνω συνιστώσες (το περιεχόμενο της τέχνης του Kevin Shields) αποτελούσαν χτεσινή κληρονομιά, μία παλιά επικαιρότητα, ένα ιστορικό δεδομένο. Ο σημερινός ακροατής (αυτός που γεννήθηκε το 1991…) λογικά, θα αντιμετωπίζει το “MBV” με την εντύπωση του καινοφανούς.

Το “MBV” δεν έχει στα σπλάχνα του τίποτα καινούργιο: είναι φτιαγμένο όλο με τα ίδια αρχετυπικά υλικά του “Isn’t Anything” και του “Loveless”. Είναι ψυχεδελικό. Είναι και κιθαριστικό μέχρι λιποθυμίας. Είναι ατμοσφαιρικό. Είναι βασισμένο και αυτό στο πώς θα ακούγονταν οι Velvet σε παράκρουση ή ο Brian Barrett χέρι χέρι με τον Syd Wilson… Το “MBV” είναι ένα album τόσο τυπικό της ιδιοσυγκρασίας του Kevin Shields (το αγόρι με το ραντάρ μες στην καρδιά) που δεν κουνάει ρούπι από τις δάφνες του. Ωστόσο, μέσα στην βαλτώδη παραγωγή του και την πυκνή αδιαπέραστη ηχητική μάζα του (το τείχος του Phil Spector σαν blob από το εξώτερο διάστημα) αναδεικνύεται νικηφόρο και ιδιαίτερο. Μοναδικό και σημαντικό.

Παρότι, φαντάζομαι, αν ο Shields είχε πιο τακτικά ραντεβού με τη δισκογραφία, η μυθολογία που συνοδεύει τους My Bloody Valentine δεν θα ήταν ίδια μέχρι σήμερα (η συχνότητα δημιουργεί εξοικείωση και ο μύθος διαλύεται), είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η παρανοϊκή ιδιοφυία του θα έβρισκε τρόπους να προσφέρει τελικωμένα συναισθήματα, με κάθε κυκλοφορία του. Όπως κάνει εδώ: ας πούμε στο “Is This And Yes” η Bilinda Butcher πέφτει σε κείνη την μυστηριακή νιρβάνα παρέα με το όργανο, που δεν μπορεί εύκολα να βρει όμοιό της μέσα στον κήπο των αγγελοκρουσμένων κοριτσιών (από την Elizabeth Fraser μέχρι την Sarah Blackwood και παραπέρα). Όπως ας πούμε στο “New You” που οι My Bloody Valentine φτιάχνουν καθαρή και ξάστερη pop μουσική, από αυτήν όμως που γράφει την ιστορία της ως γαλαζοαίματη χωρίς την μαρίδα των charts. Όπως ας πούμε στο ανελέητο σφυροκόπημα του “Nothing Is”, ένα βαρβάτο, αδιαπραγμάτευτο μπαράζ στις αισθήσεις με έναν σιδερένιο ρυθμό που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο δρόμο του. Όπως το “Only Tomorrow” και το “Wonder 2” που θολώνουν την ατμόσφαιρα όπως κανένας δεν το έχει κάνει τόσο ένδοξα μέχρι σήμερα

Ο Kevin Shields επιτίθεται στην ευκρίνεια ολομέτωπα. Με τον ίδιο τρόπο που μέσα στον ταραγμένο νου του και την απρόβλεπτη ψυχή του τα πάντα είναι φλουταρισμένα και με την παραμόρφωση ενός Polaroid στα χέρια του Andy Warhol, έτσι και το “MBV” ακούγεται σαν ένα jelly αριστούργημα, ένα κλασικό ηχομουσικό έργο που προκαλεί τα όρια του ρυθμού και της μελωδίας με εκείνο τον τελεσίδικο τρόπο που διαθέτουν μόνο οι διαχρονικοί δραματικοί καλλιτέχνες.

Το υπέροχο δράμα των My Bloody Valentine, που με δυσκολία μπορεί κανείς να αφηγηθεί με λόγια έχει να κάνει με το ότι μπορείς πολύ εύκολα να διακρίνεις τις μελωδίες αλλά δεν τις εισπράτεις γνήσιες με την καθαρή μορφή τους. Τις ακούς περασμένες μέσα από το καλειδοσκοπικό μάτι του.

Εννέα τραγούδια μέσα στο MBV, όσα και μία δεκαδική κλίμακα πριν τελικώσει.

9/10

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “My Bloody Valentine – «MBV»”

  1. indictos said

    Συμφωνούμε.
    (Καλά αυτό το «ή ο Brian Barrett χέρι χέρι με τον Syd Wilson» με πέθανε ΣΕ λέω. Θεός.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: