All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Η σπονδυλωτή μουσική.

Posted by gone4sure στο 8 Ιανουαρίου 2013

Toro Y Moi

Κοιτάζοντας μία πανοραμική ματιά τις απολογιστικές λίστες της προηγούμενης χρονιάς, ένιωσα ότι το μουσικό γούστο μετατοπίζεται (ή τείνει να μετατοπιστεί) στα άκρα: από τη μία, αυτοί (οι καλλιτέχνες και οι αποδέκτες τους) που φωλιάζουν ακόμα στην ορθόδοξη τραγουδιστική μορφή (βασισμένοι στην κλασική ΑΑΒΑ τεχνική) και από την άλλη, οι φιλόδοξοι ριζοσπάστες της φόρμας, αυτοί που φλερτάρουν με την αφηρημένη μουσική, παρακλάδια της abstract music, της musique concrete, του μινιμαλισμού, του post everything.

Η σημασία δεν έγκειται στο ότι τάσσομαι αναφανδόν στους πρώτους (συναισθηματικά και συνειδητά). Η σημασία έχει να κάνει με το ότι η σπονδυλωτή μουσική, αυτή που βασίζεται στην εύληπτη μουσική αφήγηση, στην κατανοήσιμη και άμεσα οικειοποιήσιμη φόρμα, αντιμετωπίζει μία κρίση ρεπερτορίου: οι καινούργιοι φερέλπιδες της pop και rock μουσικής, βρίσκουν όλο και δυσκολότερο να «συντάξουν» αξιόλογα, στέρεα ρεφρέν – κουπλέ – γέφυρες ώστε να στήσουν τραγούδια μιας κάποιας προκοπής, χωρίς να προδίδουν το ακροατήριο που αναζητά το καινούργιο, το αυριανό, το πρωτότυπο. Κοιτάξτε στους δίσκους που ξεχώρισαν: από την Jessie Ware μέχρι τους Grizzly Bear και από τους Beach House μέχρι τους xx, οι μισοί από αυτούς που προκρίθηκαν ως πρωταγωνιστικοί μέσα στη χρονιά κατέθεσαν τραγούδια με την τεχνική και συναισθηματική έννοια του όρου. Τραγούδια που ανοίγουν γέφυρες στους ακροατές τους να ακουμπήσουν, να επενδύσουν και να στηριχτούν πάνω τους.

Από την άλλη μεριά, τα επικά οικοδομήματα των Godspeed You Black Emperor, φιλόδοξα, ανοιχτά σε κάθε συμπαντική πιθανότητα και απρόβλεπτα, στοχεύουν στην αίσθηση του ακροατή τους, αψηφούν την πρωτεραιότητα της οικειότητας και της αντιληπτικής ευκολίας στην ακρόαση, ανοίγονται εγκεφαλικά και κατακτητικά σε άλλα πεδία κατάκτησης του ακροατή τους. Δεν θέλουν απαραίτητα να τραγουδηθούν.

Πρόκειται για την αιώνια αντίστιξη της στρογγυλής, πειθαρχημένης φόρμας με την αφηρημένη, άναρχη εντροπία. Για κάθε «Marquee Moon» θα υπάρχει ένα «Lamb Lies Down On Broadway«. Για κάθε «Ommadawn» θα υπάρχει πάνα ένα «Ziggy Stardust«. Για κάθε «Adventures Beyond The Ultraworld» θα υπάρχει πάντα ένα «Great Escape«. Ωστόσο, όσο περνάει ο καιρός και η νέα γενιά δημιουργών αρχίζει να έχει μία πιο θεωρητική, μακρινή και μη-βιωματική σχέση με την ιστορία που προηγήθηκε από τη δική της δράση, τόσο η καινούργια μουσική θα τείνει να εκτίθεται περισσότερο στους κινδύνους εκείνους που αντιμετωπίζει οποιοσδήποτε τολμά χωρίς να έχει πάρει πρώτα τα μαθήματά του.

Σπονδυλωτή μουσική, προσγειωμένη με το ένα πόδι, απογειωμένη με το άλλο. Αυτό σκέφτηκα ακούγοντας το αριστουργηματικό «Say That» του Toro Y MoiChaz Bundick) και σε αυτό δίνω όλο το credit της σκέψης αυτής. Μου θυμίζει γιατί αγαπώ την οργανωμένη μουσική δημιουργία, αυτή που πρώτα φροντίζει να οργανωθεί και να είναι άμεσα προσβάσιμη και μετά ονειρεύεται.

Advertisements

4 Σχόλια to “Η σπονδυλωτή μουσική.”

  1. g said

    Την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο μου φάνηκε κουραστικός, κάτι σαν μιξτέιπ απ’αυτά που κάνουν οι Clams Casino και οι Α$ΑP Rockies, αλλά με indie sensibilities. Αλλά στη δεύτερη ακρόαση έγινε το κλικ. Είναι σπουδαίο. Απλά. Δεν είναι μουσική χωρίς δομή, είναι deconstructivist pop. Εχω απόλυτη συναίσθηση του πόσο pretentious είναι αυτό που λέω και ξέρεις πόσο ακριβός για μένα είναι ο χαρακτηρισμός pop. Ανυπομονώ για το live.

  2. vkp said

    Κάπου είχα διαβάσει ότι once upon a time, τα ποπ χιτάκια τα έφραφαν μουσικοί. Τώρα την κάθε indie πρωτοπορία τη γράφουν άμουσοι, άνθρωποι που δεν γνωρίζουν μουσική. Γι΄αυτό ακούω χιτάκια παλαιότερων δεκαετιών που τότε τα απεχθανόμουν αλλά τώρα μένω καθηλωμένος στο απλό αλλά σαφές άκουσμά τους.

    • toroy moi πιο χιπστερ πεθαινεις… Δεν εχω φτασει ουτε τα τριαντα και θα αρχισω να λεω,» παλια στην εποχη μας ειχαν ωραια τραγουδια», Νομιζω οτι στην προσπαθεια πειραματισμου και πρωτοποριας εχουμε χασει λιγο το μετρο, κυκλοφορει παααρα πολυ φουσκα και θελωντας να μην παραδεχτουμε την ελλειψη ποιοτητας ριξαμε πολυ τα στανταρ μας. Στην τελικη ακουμε μουσική για να ευχαριστηθουμε και οταν το να ακους εναν δισκο σε κουραζει και σου προκαλει δυσφορια και για να τον «καταλαβεις » θες και δευτερο και τριτο ακουσμα κατι δεν παει καλα… προσωπικη μου αποψη ειναι στην τελικη , αλλα η πραγματικη ιδιοφυης συνθεση δε χρειαζεται να ναι αποδομημενη, ψαγμενη,. Η πραγματικά καλη μουσική καταφερνει να χει αμεση ανταποκριση σε ολες τις ηλικιες και τα γουστα, καμια φορα βαπτιζεται και mainstream (γιατι αραγε φοβομαστε τοσο αυτο τον ορο?) αλλα εχει διαχρονικοτητα και κατα ενα μαγικό τροπο it just makes sense οπως λενε και στην αγγλετερα.., Συμφωνω με τον vpk. και το παω παραπερα, ορισμενοι συγχρονοι δημιουργοι φοραν εναν ζευγαρι ironically nerdy γυαλια παιρνουν το mac ανα χειρας και «δημιουργουν μουσικη…» που καταληγει να ναι ενα ματσο ηχοι και λεξεις-απλα κακογουστο. Για να μην μας πουν οπισθοδρομικους πρεπει απλα να το δεχτουμε?

  3. gone4sure said

    H ανησυχία μου για την καινούργια αποδομημένη μουσική (αυτή δηλαδή που ένεκα μοντερνισμού, αποσυνθέτει την παραδοσιακή pop φόρμα) έχει να κάνει με το ότι οι δημιουργοί πλέον δεν έχουν συνολική, γερή και επαρκή αντίληψη της ιστορικής διαδρομής που τους έφερε μέχρι εδώ.
    Δεν γνωρίζουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: