All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Flying Lotus «Until The Quiet Comes»

Posted by gone4sure στο 13 Οκτωβρίου 2012

Το καινούργιο album του Steven Ellison μοιάζει με ένα διαρκές κυνηγητό για την κατάκτηση της ηπιότητας, της σιωπής, ή της εσωτερικής νιρβάνας. Όχι όμως με έναν τεμπέλικο τρόπο: ο Ellison θα μπορούσε να βουλιάξει στο τέταρτο album του μέσα στην θαλπωρή των ατμοσφαιρικών απολαύσεων, να βολευτεί στην απάθεια της εύκολης αρμονίας. Αντ’ αυτού προκρίνει μια ολόκληρη ηχομουσική περιπέτεια, μία περιπετειώδη διαδρομή προς την κατάκτηση του Shangri – La του. Ο τίτλος του τέταρτου album του φαντάζει τόσο μα τόσο πραγματικός και αντίστοιχος της μουσικής εμπειρίας του.

Θα μπορούσε κάποιος να ξεμπλέξει μεμιάς με τον Flying Lotus, καταχωρώντας τη μουσική του –ονειρική, αεικίνητη αντιστοιχία της εντροπίας της ηλεκτρονικής jazz- στη γενική κατηγορία μελωδικά “τρελομπλιμπλίκια”. Θα άφηνε όμως έτσι την βασική ποιότητα αυτής της μουσικής απ’ έξω: την εμπειρική της αξία. Η μουσική του Flying Lotus ακούγεται όσο αναρχική και αυθαίρετη φιλοδοξεί να είναι η πιο ατίθαση jazz παράδοση. Δεν υπακούει σε τραγουδιστικά μοτίβα, δεν εμπεριέχει συντεταγμένες, συστημικές φόρμες μουσικής δημιουργίας, δεν έχει καμία φιλοδοξία να “τραγουδηθεί” από τους ακροατές της. Κυλάει σε ένα αισθαντικό περιβάλλον, στο οποίο υπάρχει αρκετή υγρασία και εξωτικοί καρποί. Η μελωδικότητά της περιρέει σε αναπάντεχες αυλακώσεις στα αυτιά του ακροατή και αποφεύγει να μπει στο “ρέμα” κανενός κατεστημένου μουσικού είδους. Θα μπορούσε να είναι η πιο έγχρωμη πλευρά της ambience του Brian Eno ή οι πιο γήινοι δρόμοι της αστροψυχεδέλειας του kraut rock.

To “Until The Quiet Comes” φιλοξενεί φωνές αλλά τους επιφυλάσει έναν οργανικό ρόλο στη σύνθεσή του: η Niki Randa των Blank Blue τραγουδάει στο “Getting There” και στο “Hunger” σαν ιέρεια του δάσους που περιστοιχίζεται από κρεμάμενες κρυστάλινες ονειροπαγίδες, η Erykah Badu στο “See Thru To U” ακούγεται σαν φουτουριστική αφρικάνα μάγισα που γνωρίζει την παγκόσμια γλώσα της μαγείας, η Laura Darlington των Long Lost είναι η τυπική νεράιδα όπως την φαντάζεστε στο νυχτωδικό “Phantasm” και ο Thom Yorke στο “Electric Candyman” ακούγεται σαν κλειστοφοβικός που έχει εγκλωβιστεί στο “ενδιάμεσο” του “Silent Hill”… Οι άνθρωποι που αισθάνεσαι ότι πυκνώνουν τις ατμόσφαιρες του “Until The Quiet Comes” δεν μοιάζουν να έχουν φιγούρες γήινες. Ακούγονται πιο πολύ σαν ξωτικά με άμορφα σχήματα, από αυτά που έρχονται και φεύγουν σε ανύποπτους χρόνους, που εμφανίζονται για να παρέμβουν ή να προαναγγείλουν έναν κρυπτικό χρησμό.

Η ηλεκτρονική αύρα του album είναι γεμάτη με πτυχώσεις και σχισμές, γεμάτη ρυθμικά κροταλάκια που διεκδικούν την προσοχή σου – κάνουν ζαβολίτσες, μπερδεύουν τα κουμπιά, αναποδογυρίζουν διάφορα στουντιακά συμπράγκαλα- σαν καλικάντζαροι της μυθολογίας. Το “Until The Quiet Comes” είναι γεμάτο σκιώδη πλάσματα και κοινωνίες που ζουν “κάτω από τις σκάλες”. Αυτές παράγουν αυτόν τον αιωρικό, μελωδικό, ηλεκτρονικό jazzy θόρυβο που θέλει να μετατρέψει τον όρο background μουσική σε λειτουργικό εργαλείο της καθημερινότητας.

Δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να αναζητήσεις το album αυτό για να το ξανακούσεις και να δεθείς μαζί του. Σίγουρα όμως θα το λατρέψεις σαν ένα ηχητικό installation project που θα κάνει μοναδικό το χώρο και την ακουστική αντίληψή σου και 8 στους 10 φίλους σου θα σε συγχαρούν για την επιλογή σου.

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish)

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Flying Lotus «Until The Quiet Comes»”

  1. Vag said

    θανκς Μάρκο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: