All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Frank Ocean «Channel Orange»

Posted by gone4sure στο 26 Αυγούστου 2012

O πολυσυζητημένος, αξιότιμος Christopher Breaux. Η αυτού εξοχότης της μπαζαρισμένης, ιντερνετικής φήμης πριν καν προλάβει να προσφέρει κατιτίς στους απανταχού καλοδιωμένους. Ο παρίας της σοβινιστικής υπεροχής του αρσενικού r’n’b. O εναλλακτικός Frank Ocean. Ο ανανεωτής του αμερικανικού chart. Η φωνή της Νέας Ορλεάνης στο Los Angeles.

Η φετινή ρεκλάμα του hype έχει ζωγραφισμένο πάνω της το όνομά του –και τι όνομα… Ωκεανός- και όχι άδικα. Ο Frank Ocean δεν μοιάζει με τα άλλα αγόρια του r’n’b που εστιάζουν την πραμάτεια τους στην περήφανη γεννετήσια ζώνη τους. Μάλιστα, ο Frank Ocean δεν μοιράζεται καν μαζί τους οράματα σεξουαλικής κυριαρχίας πάνω στις bitches της California, δεν έχει σχέση με το macho, δε μοιάζει καθόλου με τα άλλα νεαρά ταλαντούχα αγόρια του τεστοστερονούχου r’n’b, όπως ο απολαυστικός Drake ή ο έγχρωμος, “κακούλης”  John – John του μαύρου τραγουδιού, Chris Brown. O Frank Ocean είναι γεμάτος εσωτερικές συγκρούσεις που μετουσιώνονται: στην καλλιτεχνική δράση του (από τη μία μέλος των οριακών καλιφορνέζων guerillas Odd Future Wolf Gang Kill Them All και από την άλλη μυσταγωγικός ζεν τραγουδοποιός στην προσωπική καριέρα του), στην ερωτική ταυτότητά του (δηλωμένος bisexual στο tumblr του, με μια επιστολή που έγινε προτωσέλιδα στις καθημερινότητες των επίμονων social media freaks) και στην επαγγελματική στάση του (συνεργάτης και συν-συνθέτης του νέου mainstream –έχει συν-γράψει το “I Miss You” της Beyonce αλλά και ανήσυχος θιασώτης του alt.hip hop με κολλητηλίκια με τον Tyler The Creator).

Επιπλέον, το “Channel Orange” –δεύτερο  album του μετά το πάρα μα πάρα πολύ εκκεντρικό αλλά και τρομερά ενδιαφέρον mixtape “Nostalgia, Ultra” του 2010- ακούγεται πράγματι ως ένα από τα πιο αναενωτικά και τολμηρά υβρίδια του σύγχρονου r’n’b: κυλάει αργά με τα πάσα του, είναι γεμάτο ιντερλούδια που ξεχειλίζουν πολιτισμικές αναφορές (που πρέπει να ψάξετε…) έχει ένα easy flow που σε κάνει “φίλο” του, βασίζεται στην ευαισθησία, την τρυφερότητα και το μυαλό του παράλληλα και όχι στον ιδρωμένο σβέρκο του, έχει ωραίους καλεσμένους που τους θες πολύ να είναι και δικοί σου φίλοι (ο Andre 3000, ο Pharrell, ο John Mayer, o James Ho – όλοι τους, “τέρατα” δημιουργικότητας). Επίσης έχει πολύ περίσκεψη, θέτει θέματα, τα βλέπει υπό πρίσμα τα πράγματα ο Frank Ocean, τα βασανίζει και δε φοβάται να μοιραστεί αυτά που τον απασχολούν. Ως ένας άνθρωπος που έχασε το βιός του στον τυφώνα Κατρίνα όταν έπληξε την πόλη του, την Νέα Ορλεάνη και μετακόμισε στο Los Angeles, ο Frank Ocean έχει ανάγκη να εξομολογηθεί εκ βαθέων (επί τέλους κάποιος στο r’n’b ακούγεται χειροπιαστός και ανθρώπινος!) και να τολμήσει να αφήσει τα “φτου! γαμώτο” του να βγουν στην επιφάνεια. Έχει πολλά ανεκπλήρωτα μέσα του ο Frank. Ευτυχώς. Και ακόμα πιο ευτυχώς τα βγάζει και τα λέει. Και επίσης λέει και για τα γύρω του (τη θρησκευτική ανάγκη ή μισαλοδοξία)και τα πάνω (την έμπνευση που προκαλούν οι άνθρωποι που γουστάρει) και τα κάτω (μία κοινωνία κόλαση σαν την Guernica). Είναι κανονικός άνθρωπος ο Ocean και έχει και μεγάλο σεβασμό στην αφαιρετική soul της Hi Records των 70’s – κοινώς σέβεται ποικιλοτρόπως τον Al Green και τον Willie Mitchell.

Αν για ένα λόγο, το “Channel Orange” δικαιώνει το hype του, αυτός δεν είναι άλλος από το ότι πράγματι ο Ocean έχει μία άλλη ρητορική, έναν καινούργιο τρόπο να “διαβάζει” και να διαχειρίζεται τα ερεθίσματά του, έναν τρόπο που δεν έχει κανένα αισθητικό κοινό με τους brudas της γειτονιάς του. Ο Ocean καταφέρνει με τούτο το στοχαστικό και βαθύ σαν τριπλό πέλος Μπουχάρας, album του να κερδίσει ως πρωταρχική ιδιότητα αυτήν του “τραγουδοποιού” και όχι απλά ενός ακόμα r’n’b καλλιτέχνη με καλό επικοινωνιακό χάρισμα και χρήσιμο, προστατευτικό lobby “δυνατών” φίλων. Υπάρχουν τραγούδια διαμάντια εδώ (το “Lost”, το “Pyramids”, το παραπονιάρικο “Pink Matter” στο οποίο θα ακούσετε για πρώτη φορά τον Andre 3000 σε τέτοια λυπημένη διάθεση και αργό σαν καμήλα στην έρημο) και υπάρχουν και πολλά ηχητικά κατατόπια που οδηγούν το αυτί σε μουδιαστικά μέρη. Και ας έχει μια φωνή ο Ocean, καθόλου διαφορετική από κείνη των μοντέρνων συνοδοιπόρων του. Κατατάξτε τον κοντά στον Steve Spacek, τον Weeknd και τον εμ… Jeff Buckley αν θέλετε να είστε πιο ευφάνταστοι.

Στα 8,5 από τα 10 που έχεις μπροστά σου (γέμισε εσύ το κενό με το τι είναι αυτά που έχεις μπροστά σου), σταματάς και κάνεις ένα διάλλειμα για να ξαναφτάσεις διαλυμένος στα 8,5…

(Δημοσιεύθηκε στο Jumping Fish)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: