All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Sundayman «Retronome»

Posted by gone4sure στο 5 Ιουλίου 2012

Το “Retronome” είναι ως εξής: φανταστείτε μία παρέα ανθρώπων σε ένα καθιστικό. Σιωπηροί και χωρίς να κινούνται ιδιαίτερα, αφήνουν τα βλέμματά τους να περιηγούνται στο χώρο και να διασταυρώνονται μεταξύ τους. Συννενοούνται. Αλλά δε μιλάνε. Επικοινωνούν αλλά όχι με λόγια. Στέκονται σε κείνο το καθιστικό, κάθονται χαλαρά χωρίς να “συμβαίνει” κάτι στο χώρο. Αυτοί όμως αισθάνονται ότι συμβαίνει. Και αισθάνονται γενικότερα. Το “Retronome” ακούγεται σαν σπουδαία επικοινωνία. Σιωπηρή χωρίς κραυγαλέα ρεφρέν. Χωρίς κορυφώσεις που εξαντλούν. Είναι ένας συνεκτικός δεσμός το “Retronome”. Μεταξύ ανθρώπων που στέκονται απλά και αφήνουν τα βλέμματά τους να περιηγηθούν σε ένα καθιστικό.

Ο καλύτερος τρόπος να τα “πούμε” για το “Retronome” είναι… να κάτσουμε στο καθιστικό και να αφήσουμε τα μάτια μας να κάνουν τις απαραίτητες δουλειές. Μπορούμε να κάτσουμε αντικρυστά ή δίπλα, απέναντι ή διαγωνίως, οκλαδόν ή κατάχαμα και να μοιραζόμαστε τους ήχους που φτιάχνει ο Κυριάκος Μουστάκας μαζί με την παρέα του. Το γεγονός ότι μπορεί να κάθομαι σε ένα χώρο με τον Κυριάκο και πέντε –ή οκτώ ή δώδεκα- από σας που δεν γνωρίζω, είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό για το “Retronome”. Αυτό χρειάζεται. Κάμποσους άγνωστους ανθρώπους σε ένα καθιστικό να ζυγίζουν το χώρο και το περιβάλλον τους, χωρίς να ξοδεύονται σε λόγια ενόσω περιπλέκονται στα κομμάτια του album.

Το “Retronome”, θα σκεφτόμουνα εγώ χωρίς να το λέω στους άλλους στο καθιστικό, μου ανακαλεί τα ίδια συναισθήματα με κείνα που ένιωσα για το “Moon Safari”, το “Moon And The Melodies” και το “Neu 75”. Οι άλλοι στο καθιστικό θα καταλάβαιναν, ότι ούτε Air ακούμε, ούτε Harold Budd με Cocteau Twins ούτε καν Neu. Αλλά θα συγκατένευαν. Πάντα με τα μάτια, χωρίς να ακουστεί τίποτα από το στόμα τους. Θα είχαν μία βαθιά κατανόηση για το ότι εμένα ο Sundayman ακούγεται στα αυτιά μου πιο πολύ ως συναισθηματικός πλοηγός παρά ως ένας ακόμη μουσικός της electronica που αγαπάει τον vintage εξοπλισμό και τους κλασικούς πρωτοπόρους του kraut rock, τους ambient πατέρες και τον Brian Eno και λίγο τους Art Of Noise χωρίς τα drum machines.

Εγώ θα κουνούσα το πόδι μου ρυθμικά στο “Saved” – ένα τραγούδι που ερμηνεύει ο Δημήτρης Αρώνης από τους Moa Bones, αυτή η περιπτωσάρα ακουστικού popist  που στη συγκεκριμένη ηχογράφηση του Κυριάκου, ακούγεται σαν γερμανός νεορομαντικός με παγωμένο βλέμμα. Το βλέμμα του Δημήτρη Αρώνη, για κάποιο λόγο, είναι αισθητό μέσα στο καθιστικό μας. Αισθάνεσαι ότι όταν μπαίνει το “Saved” κάνουν κατάληψη οι χίλιες φυλές της υπερβατικής post punk λεγεώνας, αυτής που αποτελείται από συγκινητικούς τευτονόμορφους τραγουδιστές με τριμαρισμένους σβέρκους, με παγωμένα βλέμματα και με λεπιδωτά φωνητικά που σου σκίζουν την καρδιά επειδή βασανίζονται από έρωτα. Σαν τον Δημήτρη Αρώνη που εισέβαλλε στο καθιστικό με το “Saved”. Ενώ λίγο πριν με το “Bob The Box” ακουγόταν σαν τον Ben Goldwasser των MGMT.  Ντάξει, είναι περιπτωσάρα ο Δημήτρης Αρώνης και στρογγυλοκάθεται στο καθιστικό ερήμην του, αλλά υπάρχει αρκετός χώρος οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Κάποιος στον διθέσιο καναπέ, παραδίπλα, εκπέμπει κι άλλα μυσταγωγικά. Επιμένει να ξανακούσουμε το “Paradise” και δεν ησυχάζει αν δεν συμφωνήσουμε όλοι ότι είναι ένα ιντερλούδιο που ξέφυγε από το “Fox Base Alpha” των Saint Etienne. Εγώ δεν θέλω να συμφωνήσω και αλλάζω τον εστιασμό της προσοχής στον Γιώργο Μανωλούδη. Οι στίχοι και η φωνή του στο “Never Coming Back” και στο “You’ll Never Know” (αυτό με τα πονηρά keyboard riffs) ακούγεται σαν του Barry Andrews των Shriekback όταν τραγουδούσε το “Only Thing That Shines” αλλά όχι και ακριβώς. Έχουν την ίδια νυχτωδική διάθεση που δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να σε οδηγήσει. Μπορεί αυτή η ελαφριά νιρβάνα που ακούς στη φωνή του να “γυρίσει” ξαφνικά και να γίνει κάτι άλλο πιο χθόνιο και απειλητικό. Κάποιος στο καθιστικό απορεί με μία χαριτωμένη γκριμάτσα που ο Γιώργος Μανωλούδης γράφει στίχους, τραγουδάει και κάνει και το γραφιστικό μέρος του “Retronome”. Εγώ δεν απορώ καθόλου – απορώ μόνο με την απορία του απέναντι, γιατί μου φαίνεται πολύ συνεπές που ο Γιώργος Μανωλούδης γράφει αυτούς τους στίχους, τους ερμηνεύει με αυτή τη σκιερή φωνή και κάνει αυτά τα γραφιστικά σχέδια για το εξώφυλλο του “Retronome”. Μου φαίνεται πολύ συνεπές επίσης ότι ο Μανωλούδης ακούγεται στο “Ready For You” σαν να συνοδεύει τους King Crimson του 1969.

Κάποιος δίπλα μου ενώ πίνει νερό, βουτηγμένος μέσα στην βαθιά πολυθρόνα του, αισθάνεται ότι πιο πολύ συγκινείται με την σαστισμένη αφαιρετική φωνή της Νατάσας Τσίρου στο “November” που κλείνει το album με τον απόλυτο συνειρμό του “remember”. Νιώθει ότι από όλους τους μήνες του χρόνου, ο Νοέμβριος είναι αυτός που έχει παραγεμίσει με τις πιο ανήσυχες αναμνήσεις. Το “November” απλώνεται σαν λεπτή οργάντζα πάνω από τα κεφάλια μας στο καθιστικό. Νιώθουν όλοι κάπως ευφορικά με το… “γαλαζωπό” χρώμα της. Η κουρτίνα από οργάντζα ξανασηκώνεται σαν αυλαία που ανεβαίνει όταν ξαναμπαίνει το album στο repeat.

Αλλάζουμε θέσεις στις πολυθρόνες και στους καναπέδες για να δούμε τα πράγματα από άλλη γωνία. Το “Retronome” υπάρχει στον αέρα σαν ευκίνητη αόρατη μάζα. Την κουβαλάμε ο καθένας μέσα του και πάνω του. Δεν ξεμπλέκεις με τη μάζα αυτή σχεδόν ποτέ. Τη διαπραγματεύεσαι και τη συζητάς (με τα μάτια) και φροντίζεις να είναι κι άλλοι τριγύρω για μάρτυρες.

Μετά τις 8 από τις 10 συνολικά φορές που ακούμε το “Retronome” στο καθιστικό πατάμε το stop. Για να το ξεκινήσουμε ξανά μετά από λίγο και να ξαναστοιχειώσουμε το καθιστικό με διασταυρούμενα επικοινωνιακά βέλη που δεν βγάζουν ήχους.

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: