All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Life In Mono

Posted by gone4sure στο 30 Ιουνίου 2012

Όταν πριν από κανένα εξάμηνο, ανταποκρίθηκα άμεσα στο κάλεσμα του Νεκτάριου Λαμπρόπουλου (θυμάστε το Muzine;) για συμμετοχή σε ένα καινούργιο έντυπο, δεκαπενθήμερο, που θα ασχολείται με την πολιτική, την κοινωνία και τον πολιτισμό, δεν ήμουνα απόλυτα σίγουρος για το πού θα πήγαινε αυτή η ιδέα. Ήξερα λίγους μόνο, από τους υπόλοιπους είκοσι πέντε που συμμετέχουν -δημοσιογράφοι οι περισσότεροι, άλλοι με πολλά χρόνια εμπειρίες στην πλάτη τους, σε εφημερίδες, άλλοι καινούργιοι στο χώρο- και αντιλαμβανόμουνα ελάχιστα για το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί όλο αυτό. Συμμετείχα όμως με χαρά και με μία ακαθόριστη προσδοκία να τεστάρω -για μία ακόμα φορά- το πόσο μπορεί να σταθεί μια προσπάθεια πλήρως ανεξάρτητη στο χώρο του Τύπου, χωρίς κανένα «μεγάλο μαγαζί» να το στηρίζει από πίσω και χωρίς καμία υπόσχεση για στήριξη από κάποιο διαφημιστικό budget που θα εγγυόταν βιωσιμότητα. Ο Νεκτάριος, σε μία πρόσφατη εσωτερική κρίση μας, τα βρώντηξε και έθεσε τον εαυτό του εκτός ομάδας αλλά αυτά εγώ τα ακούω βερεσέ από τον άνθρωπο που με έβαλε μέσα σε όλο αυτό. Όχι ότι οι άλλοι σταθήκαμε συνεπείς. Οι περισσότεροι είμαστε άσχετοι managers (ειδικά των εαυτών μας), με αποτέλεσμα λίγο ή πολύ να τα «βροντάμε» αλλά όχι δεδηλωμένα όπως ο Νεκτάριος. Εννοώ να τα βροντάμε έμμεσα, κάθε φορά που μια ευθύνη έσκαγε στα μούτρα μας, δεν ξέραμε πώς να τη διαχειριστούμε και την αφήναμε να προστίθεται στην χιονοστιβάδα των άλυτων προβλημάτων.

Έντεκα τεύχη αργότερα, όχι μόνο δε μετανιώνω για τη συμμετοχή μου στο Mono, όχι μόνο δεν κάμπτομαι από τα μεγάλα, δισεπίλυτα προβλήματα της οικονομικής αυτάρκειάς του (το χρηματοδοτούμε όλο, μόνοι μας – κανένας μας δεν πληρώνεται από αυτό πλην του γραφίστα και του τυπογράφου), όχι μόνο δεν ξενερώνω από τη γκρίνια (πρωτίστως τη δική μου) που σχεδόν νομοτελειακά συνοδεύει τη φτώχεια, αλλά χαίρομαι που το εντέκατο τεύχος (φωτο) είναι και το καλύτερό μας και μας βάζει στο ρελαντί του καλοκαιριού με το καλύτερο και καθαρότερο κούτελο, μέχρι το Σεπτέμβρη που θα ανασχεδιαστεί και θα ξαναβγεί -αν δεν πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας- ακόμα πιο δυνατό και αποδεσμευμένο από τα λάθη μας (που ήταν και αρκετά και σοβαρούτσικα, όσον αφορά στην λειτουργία αυτής της κολλεκτιβίστικης προσπάθειας).

Το Mono έχει εκείνον τον ρομαντισμό της μετωπικής σύγκρουσης που αψηφά τη λογική. Έχει φτιαχτεί με υλικά ειλικρίνειας και ενός drive που ξεκινάει από την ανάγκη των ίδιων των συμμετεχόντων σε αυτό, για αδέσμευτη και ειλικρινή σκέψη. Είναι ένα μικρό think tank μέσα σε μία άθλια κοινωνική συγκυρία, ένας θύλακας υγιούς νόησης που μετουσιώνεται σε κείμενα που δεν θα μπορούσαν να βγουν σε mainstream έντυπα. Όχι γιατί είναι πια τόσο τολμηρά και ταμπού αλλά επειδή είναι γραμμένα με γλώσσα αληθινή και ξάστερη, από το είδος εκείνο που δεν γίνεται να χωρέσει μέσα σε καθεστώτα ισορροπιών και συμβιβαστικές πλατφόρμες ενημέρωσης. Έχει ωραία κείμενα το Mono. Αυτό και μόνο με κάνει να μη σκέφτομαι, το πόσα χρωστάει ο καθένας μας σε αυτό, με κάνει να μην ξενερώνω από το ότι η ομάδα έχει κλατάρει από την πίεση της επικαιρότητας με ό,τι δυσοίωνο σημαίνει αυτό για την ψυχολογία, την τσέπη και την διάθεση του καθένα μας.

Δεν κάνουμε καμία επανάσταση στο Mono. Απλά εξασκούμε ένα ωραίο δικαίωμα. Αυτό του σκέπτεσθαι. Δεν είναι τόσο ελεύθερο στις μέρες μας. Δεν θα σας πω τίποτα για την θεματολογία του τεύχους. Ούτε για τους καλούς συνεργάτες -άνεργοι οι περισσότεροι και προς τιμήν τους διαχέουν γενναίες μερίδες της προσωπικής ενέργειάς τους στο περιοδικό. Να το πάρετε να το διαβάσετε, να το ξεφυλίσετε και να διαπιστώσετε ότι μυρίζει ωραία. Η απάντηση στη μονοφωνία είναι πράγματι. Και πίσω από αυτό, να διαπιστώσετε επίσης ότι υπάρχουν μόνο καλές προθέσεις. Και άμα το διαπιστώσετε να μας το πείτε κιόλας. Αλλά και να μην το διαπιστώσετε να μας το πείτε.

Κυκλοφορεί. Κοστίζει 2.90€.

Advertisements

3 Σχόλια to “Life In Mono”

  1. Stratos said

    Σας διαβάζουμε τακτικά! Keep up the good work!

  2. Την τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να πηγαίνει πρωί πρωί στο περίπτερο την πρώτη μέρα κυκλοφορίας ενός περιοδικού ήταν για τον Σχολιαστή. Ένα τεταρτάκι (του αιώνα) βαρύ βαρύ μετά μου ξανασυμβαίνει με το ΜΟΝΟ. Ευχαριστώ για τον ενθουσιασμό και τα εξαιρετικά κείμενα.

  3. vkp said

    Αξιόλογο έντυπο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: