All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Θα σώσει ο Jack White το rock; (Όχι)

Posted by gone4sure στο 27 Μαΐου 2012

Ο Jack White των White Stripes στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, “Blunderbuss” κλέβει αβέρτα riffs από την χρυσή εποχή των 60s και “πουλάει” αυθεντικότητα σε ένα κοινό που το πλησιέστερο σε αυθεντικό που βίωσε ποτέ, είναι οιRadiohead. Στο βασίλειο των μιμητών ο Jack White κερδίζει ως μονόφθαλμος επειδή γκαζώνει παραπάνω σε πάθος. Αρκεί;

Όχι.
Όσο πάθος και αν ρίξει κανείς σε ψιλά τριμαρισμένες rock βινιέτες, όσο και αν πείσει για την ενέργεια και το drive του επί σκηνής ή μέσα στο στούντιο, δεν είναι αρκετά για να δημιουργήσει εκ νέου έναν μύθο προς μαζική κατανάλωση. Η ύπαρξη ενέργειας είναι αναγκαία αλλά δεν είναι ικανή από μόνη της. Ο Jack White εδώ και 15 χρόνια φτιάχνει μουσική με τουςWhite Stripes για ένα κοινό που έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει έχοντας δεδομένο στο κύτταρό του το συλλογικό αυτονόητο: το rock υπήρχε από πάντα (οποιαδήποτε χρονική στιγμή πριν τη γέννησή μας, βιώνεται ως “από πάντα” όταν μεγαλώνουμε) και είναι περίπου αυτό το τερέν στο οποίο ντεσιμπέλ και στιλ παλεύουν να εκτονωθούν εξίσου. Αρκεί όμως αυτός ο χονδροειδής ορισμός για να ανεβάσει τα αστεράκια της προσφοράς του Jack White;

Όχι.
Ο White κατάφερε να δώσει με στιλ και ειλικρίνεια ένα στίγμα στο αμερικανικό, εναλλακτικό rock, χτίζοντας έναν ήχο “σπιτικό” (η σχέση της κιθάρας και του πιάνου με τα τύμπανα ανανέωσε πράγματι την ταλαιπωρημένη φόρμα του rock μετά την επική βιομηχανική αίσθηση που ανέδιδε το rock μετά τους Linkin Park και τους Marilyn Manson αυτού του κόσμου), πάνω σε τραγούδια που ανακάτεψαν πάλι την τράπουλα του σκληρού rhythm ‘n’ blues και του πρώιμου hard rock. Έφτιαξε μία φήμη τεράστια μέσα από τις βίβλους του αμερικανικού hypin’ (Rolling Stone, Spin κ.λπ.) και κατάφερε να κάνει crossover με τους Raconteurs, τους White Stripes αλλά και τις παραγωγές του που είχαν ένα πρεστίζ νέο-παραδοσιακό (π.χ. το “Van Leer Rose” της Loretta Lynn.) Ο Jack White με μία προσωπικότητα σχεδόν ευφυή και κινήσεις που τον διαχώριζαν ξεκάθαρα από τον ανθρωπο-πολτό του αμερικανικού mainstream αναδείχθηκε ως ηγετικός στην φυλή των ανθρώπων που θέλουν να ακούνε rock όχι απαραίτητα από τις μικροσυσκευές τους. Αρκεί, όμως ένα γερό ηγετικό προφίλ χωρίς την αναγκαία υπέρβαση στα τραγούδια;

Όχι.
Ο Jack White γράφει τραγούδια που διατρέχονται στον πυρήνα τους από μία πολύ-πολύ συντηρητική γραμμή. Δεν ανατρέπει κανένα κλισέ της λαμπερής rock ιστορίας, δεν έχει προσθέσει ούτε έναν καινούργιο κωδικό στο ήδη διαβασμένο και πολυχρησιμοποιημένο “λεξιλόγιο” της rock κουλτούρας. Γράφει τραγούδια πιστά στις αναφορές τους, ιδρωμένα και δυνατά αλλά όχι ιδιαίτερα, όχι σπουδαία, όχι ανατρεπτικά. Ο Jack White είναι ένας στιλίστας της vintage ιστορίας. Ξαναδιαβάζει τις οδηγίες του rock και παράγει προκοπές με αξιοθαύμαστη παρρησία και προσήλωση, πλην όμως, απουσιάζει πλήρως από τη μουσική του, ο κίνδυνος και το βάθος. Αρκεί να έχεις συρράψει ένα πραγματικά μοναδικό, δικό σου στιλ για να μπεις στο πάνθεον;

Όχι.
Ο Jack White όχι μόνο δεν θα μπει στο πάνθεον των ιδιαίτερων καλλιτεχνών, αλλά ίσα-ίσα θα μείνει περισσότερο στην ιστορία για τις διαχειριστικές ικανότητές του, την απίστευτη μαεστρία του να χτίζει προφίλ και να δουλεύει ακούραστα για να προσθέτει credits στο βιογραφικό του. Είναι ένας ταλαντούχος επιχειρηματίας αλλά δεν είναι ένας λαμπερός, πρωτογενής star. Το rock του είναι αυτό του manual και της παρατήρησης και όχι του παρορμητισμού και του ρίσκου. Αναμφίβολα, έχει γράψει τραγούδια που ακούγονται δυνατά και τόσο 00s, έχει επιμεληθεί με επιμονή τον ήχο του “υγιούς” rocker και έχει καλλιεργήσει ένα προφίλ εκκεντρικού που δυνητικά θα μπορούσε να απασχολεί την πιο μποέμ κουτσομπολίστικη στήλη κάποιου εστέτ εντύπου. Ωστόσο μπορεί να συγκριθεί με δημιουργούς του άμεσου παρελθόντος το οποίο επικαλείται συχνά πυκνά στις δημιουργίες του;

Όχι.
Ούτε ο Jimmy Page, ούτε ο Keith Richards, ούτε ο Steve Winwood έχουν καμία σχέση με την στιλιστική, αυτάρεσκη εικόνα του Jack White. Οι παραπάνω είναι τρεις μόνο από τους rockers που άλλαξαν ως σημεία καμπής τον ρου του rock, όχι μόνο με την καπατσοσύνη τους αλλά και την φωτισμένη έμπνευσή τους στις δημιουργίες τους. Ο Jack White έχει περισσεύματα από την πρώτη αλλά σχεδόν τίποτα από τη δεύτερη. Μπορείς όμως να τον κατηγορήσεις για ανειλικρίνεια;

Όχι.
Κάθε άλλο. Δεν είναι κάλπης ο Jack White και δεν φαίνεται να έχει αυτή την αυτο-εικόνα του καπάτσου καταφερτζή που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δεν έχει την εικόνα του ανθρώπου που αναζητάει πρόθυμα κορόιδα για εκμετάλλευση. Δεν έχει να κάνει με τα κίνητρα και την ειλικρίνειά του, η “λίγη” μουσική του. Έχει να κάνει με τις πεπερασμένες δυνατότητές του. Και με πραγματική συμπάθεια στο πρόσωπό του, ακούω το “Blunderbuss” ως ένα ακόμα στιλιστικό μπιζουδάκι για το rock των “ασφαλών”.

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish)

Advertisements

6 Σχόλια to “Θα σώσει ο Jack White το rock; (Όχι)”

  1. Χμμμμ… Όλα σωστά και άγια, δε λέω, αλλά θα με ευχαριστούσε λίγο περισσότερο να διαβάσω το εν λόγω κείμενο π.χ. το 2004. Δεν έχει αλλάξει και πολλά στον ήχο του από τότε. Τίποτα για την ακρίβεια.

  2. gone4sure said

    Μη σου πω και από τα τέλη των 90’s… Πάντα είχα τις αποστάσεις μου και τις αμφιβολίες μου για το ρόλο του – ωστόσο δεν τον πέταξα ποτέ και στα σκουπίδια, εκτιμώ τα guts του περισσότερο όμως από το ταλέντο του.
    Η δυσκολία του να γράφει τραγούδια και η ευκολία του να τα παραγεμίζει με στιλ, με ζορίζει, είτε White Stripes είναι αυτοί, είτε προσωπικά projects.
    Congrats για τα εικαστικά σου. Ωραίο blog.

  3. πειράζει που μου άρεσε? έχω καιρό ν’ ακούσω κάτι ορίτζιναλ έτσι κι αλλιώς!
    αν έχεις κάτι προτεινε πλιζ . Το κείμενο σου ειναι πολύ ωραίο – περαν του αν διαφωνώ ή συμφωνώ μαζί του.

  4. Stratos said

    ποτέ δε με άγγιξαν οι White Stripes και το προσωπικό του άλμπουμ δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ακόμη και η πρώην σύζυγός του καλύτερη και πιο εμπνευσμένη μουσική γράφει.

  5. depecher said

    Master, συμφωνώ σχεδόν σε όλα .
    Και φυσικά ο White , ουδεμία σχέση έχει με Winwood , Page ….(για τον Richards δεν μπορώ να πω ακριβώς το ίδιο)
    Φυσικά και δεν περιμένουμε απ’τον Jack White ν’αλλάξει κάτι δραματικά σε κάτι που ήδη έχει κάνει τον κύκλο του(βλέπε Rock) και αμφιβάλω πολύ αν και ο ίδιος ο Βούδας (ή ο Χριστός για τους χριστιανούς) θα μπορούσε στην παρούσα φάση να μείνει αξιομνημόνευτος για κάποια ριζοσπαστική καινοτομία του στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.
    Αλλά από την άλλη , δείτε τί συμβαίνει γύρω μας ?
    Ο δίσκος του Jack White , είναι ο μοναδικός δίσκος παραγωγής 2012 που έχω αγοράσει μέχρι στιγμής παιδιά κι αυτό όχι γιατί δεν θα μπορούσα να έχω πληρώσει άλλα 10 new releases στο Public, αλλά γιατί έχει ατονήσει το ενδιαφέρον μου στις καινούργιες -αδιάφορες κυκλοφορίες που πολλές φορές, δοκιμάζουν την υπομονή και τα νεύρα μου.
    H μουσική έχει πλέον γαμηθεί ! (sorry που το λέω , αλλά έτσι νιώθω)
    Στους τυφλούς λοιπόν, φαίνεται πως βασιλεύει ο μονόφθαλμος και μπορώ να πω με βεβαιότητα , πως αν είμαστε καλά μέχρι το επόμενο countdown του 2012, το «Blunderbuss» θα βρίσκεται σίγουρα μέσα στο δικό μου Top 20 , γνωρίζοντας πολύ καλά το γιατί και μην έχοντας καμία ενοχή ή αμφιβολία γι’αυτό.

  6. κι εκεί που έχεις δίκιο … έρχεται η δισκάρα της Πάτιδος Σμιθ και υποκλίνομαι κάθε φορά που τον ακούω και τον διαβάζω (εξαιρετική η έκδοση σε «βιβλίο» με τους στίχους και τις φωτό!!!
    Καλό καλοκαίρι με ωραίους ήχους!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: