All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

The Cranberries «Roses»

Posted by gone4sure στο 21 Φεβρουαρίου 2012

THE CRANBERRIES - "ROSES"Δέκα χρόνια μετά από εκείνο το αμήχανο και μέτριο του θανατά “Wake Up And Smell The Coffee” οι Cranberries επιστρέφουν με ένα album επανασύνδεσής τους. Μάλιστα. Το “Roses” είναι ένας δίσκος που αν απλά κάποιος πει για αυτό ότι είναι άχρηστο, θα τονίζει το αυτονόητο: είναι δύσκολο να βρεις λόγια για δαύτο που να ανταποκρίνονται σε κάτι που να έχει σημασία. 

Από όλη αυτή τη σπατάλη ενέργειας και προσπάθειας, λυπάμαι μόνο για τον Stephen Street που αναλώνεται στο να μυρηκάζει τη λυρική αίσθηση της κιθάρας με την οποία έχει ταυτίσει τις παραγωγές του. Διότι κατά τ΄άλλα αυτό το έρημο τοπίο που λέγεται “Roses” ακούγεται σαν να μην έχει παραλήπτη, μία απέραντα αχρείαστη χαρμολυπημένη ελαφρύτητα, με τραγούδια βαρετού soft rock των 70s μπολιασμένα από την ιρλανδική λεβεντιά των 90s και την μετα-Coldplay εποχή των 00s. Τίποτα σύγχρονο δεν συμβαίνει μέσα σε αυτό το καταραμένο άλμπουμ. Καμία σπίθα, κανένας λόγος ύπαρξης.

Η Dolores O’Riordan αναδεικνύεται επισήμως ως η πιο αντιπαθητική τραγουδίστρια της γενιάς της: ξεκινάει τα άσχημα και ασχημάτιστα στην πλειονότητά τους, κακά τραγούδια της με στίχους όπως “Have you ever had an empty heart?”, τονίζει με βαθιές ανάσες λόγια που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, παριστάνει την πληγωμένη, ερωτευμένη, αναπολητική, δυναμική και ψημένη – σε αυτή τη σειρά, ή ανάκατα, και συνεχίζει να έχει αυτό το συρτό μέταλλο στη χροια της, κάπου μεταξύ yodeling και λυγμού. Πραγματικά ανυπόφορη.

Έχω την αίσθηση ότι όποιο κι αν είναι το επίτευγμα που ενδεχομένως πετύχει το “Roses” τίποτα δεν θα είναι ικανό να απαλύνει την αίσθηση της σχεδόν βέβαιης, επακόλουθης μετανόησης του γκρουπ να επανασυσταθεί και να ηχογραφήσει. Μία παταγώδης αποτυχία από όλες τις απόψεις. Δεν μπορώ να φανταστώ καν πώς μπορεί να μοιάζει ο πιθανός ακροατής των σημερινών Cranberries, ποιο μπορεί να είναι το target group τους, ποιοι θα είναι εκείνοι στις πρώτες σειρές των συναυλιών τους που θα πορωθούν και θα συντονιστούν στον παλμό (τον ποιον;), ποιοι θα είναι εκείνοι που θα σιγοτραγουδήσουν με τα ακουστικά στα αυτιά, ποιοι είναι εκείνοι που θα βρουν το κίνητρο να κατεβάσουν σε κάποια μορφή τα κομμάτια τους. 

Όσο θυμάμαι την φρέσκια εκείνη κοπέλα που τραγουδούσε το “Linger” τότε το 1993 και ακούω ταυτόχρονα αυτά τα άγλυκα ζαχαρωτά μη-τραγούδια που θα φαίνονταν στους Corrs ως προσβολή αν τους πρότειναν να τα τραγουδήσουν, τείνω να πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι όχι μόνο δεν έχουν καν συναίσθηση της δράσης τους αλλά απέχουν μόνο ένα βήμα από την απόλυτη αναισθησία.

0/10

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish)

Advertisements

2 Σχόλια to “The Cranberries «Roses»”

  1. depecher said

    Μία «ροζαλία» κι από’μένα για τη Dolores …
    Mαύρο δαγκωτό !
    Μακρυά…

  2. Έκατσες κι άκουσες Cranberriezz ρε θηρίο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: