All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Air «Le Voyage Dans Le Lune»

Posted by gone4sure στο 6 Φεβρουαρίου 2012

AIR - "LE VOYAGE DANS LA LUNE"Ο Nicolas Bodin και ο Jean Benoit Dunckel έχουν πάρα πολύ πλάκα: μοιάζουν να θέλουν το επικό, “μεγαλύτερο-από-τη-ζωή” credit του progressive rock αλλά η μουσική κοινωνικοποίησή τους με το easy listening των 60s και την ηλεκτρονική disco των 70s τους προδίδει. Μοιάζουν να οραματίζονται για το ντουέτο τους την δόξα των Pink Floyd του “Wish You Were Here” αλλά δεν αντέχουν να μην ξεβράζουν εδώ κι εκεί την ηδονιστική λαχτάρα του Serge Gainsbourg και την σινεματική, “αραιή” ηχητική ματιά του Ennio Morricone. Θέλουν να γραφούν στην ιστορία ως εστέτ νέο-κλασικοί, νέο-ρομαντικοί νέο-φουτουριστές αλλά με την πρώτη ευκαιρία το στούντιό τους ξεβράζει μία pop ανάλαφρη, αναβράζουσα και αναθεωρητική με μια γρανίτα στο χέρι και μαργαρίτες στα μαλλιά…

Είναι θαυμάσια αυτή η νεύρωση των Air γιατί παράγει μονίμως ανήσυχα, ανικανοποίητα ηχο-οικο-συστήματα που δεν βρίσκουν εύκολα ταίρι στην κατηγοριοποίησή τους κοντά σε άλλες ηλεκτρονικές γαλλικές προσπάθειες. Στο “Le Voyage Dans La Lune” παίρνουν αμπάριζα από το μουσειακό, βουβό φιλμάκι του συμπατριώτη τους Georges Melies του 1902 και μελοποιούν τις βαθιά ρομαντικές εικόνες μίας εποχής που ως αποκύημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, έχει καταγραφεί στην ιστορία, έχει αναλυθεί και αποκωδικοποιηθεί και έχει προ πολλού, βρει το πολιτισμικό στίγμα της ως κληρονομιά στο σήμερα. Οι Air ξαναδιαβάζουν το βιβλίο του soundtrack απαλλαγμένοι από τους περιορισμούς που θα έθεταν οι αρχικές προθέσεις του σκηνοθέτη και αισθάνονται ελεύθεροι να ζωγραφίσουν τον καμβά τους με ατμόσφαιρες που σύμφωνα με τους ίδιους αναδύει το σκρατσαρισμένο celluloid του Melies. Στο δρόμο, ανακαλύπτουν το suspense, την υπαινικτικότητα, τον αισθαντισμό του ρετρό, την μουσική δωματίου, τις επικές διαστάσεις της κινηματογραφικής αφήγησης με ένα τρόπο που… ακόμα περιμένει να δικαιωθεί από την εποχή που η παρέα τους με την Sofia Coppola τους έδωσε την ευκαιρία να μεγαλουργήσουν μουσικά στο “Virgin Suicides”.

Έχουν περάσει όμως μία ντουζίνα χρόνια από τότε. Και οι Air με βαρύ ακόμα το φορτίο του κλασικού, διαχρονικού αριστουργήματος “Moon Safari” δεν μπορούν ακόμα να πείσουν το ακροατήριό τους ότι έχουν εξελιχθεί, έχουν προοδεύσει ως αντίληψη. Εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον βολοδέρνουν ανάμεσα στην ασφυκτική αναζήτηση του στιλ και την ανάγκη τους να δικαιώσουν την φήμη τους ως προχωρημένοι εφευρέτες της νέας γαλλικής electronica. Το μόνο όμως που έχουν καταφέρει είναι να διατηρήσουν μία σειρά μετριοτήτων μετά το “Talkie Walkie” του 2004 μέχρι σήμερα, που τους έχει σχεδόν καθηλώσει στο ρόλο των ελαφρών μουσικών συνοδών δωματίου.

Οι Air σαφώς έχουν δυναμική πέρα από αυτόν τον απρόσωπο ηδονισμό στον οποίο φαίνεται να έχουν παγιδευτεί εδώ και μία πενταετία τουλάχιστον. Το “Le Voyage Dans La Lune” παρά τον φιλόδοξο, προκλητικό χαρακτήρα του, έχει στα σπάργανά του ψήγματα δημιουργικότητας που ξεπερνούν την τάση του Bodin και του Dunckel να λειτουργούν με ένα τρόπο έτσι ώστε να “μη σπάσουν τα αυγά”. Τα “Parade”, “Sonic Armada” και ίσως το “Seven Stars” (με καλεσμένη την υπέροχη Victoria Legrand των Beach House) είναι κομμάτια που εξυπηρετούν ένα concept παραπάνω από την απλοϊκότητα του “όμορφου” – μία αισθητική μέγγενη που τους κρατάει δέσμιους σε ένα ηλεκτρονικά υποβλητικό μεν, αχρείαστο δε, χαράμι. Ας πούμε στο “Where Am I Now” καλούν τις Au Revoir Simone στα φωνητικά, σε ένα αέρινο “τίποτα” που αγγίζει τα όρια του σαχλού. Παρακάτω στο “Cosmic Trip”, λόγω των δυνατοτήτων που τους προσφέρει η θεματολογία του album (ήλιος – σελήνη – κοσμικά ταξίδια εκτός στρατόσφαιρας κ.λπ.) παρουσιάζουν ένα τόσο άδικα πανάλαφρο και πληκτικό bleepin’ μοτίβο που κάνει το “Clouds Across The Moon” των Rah Band από το 1984 να φαντάζει ως πολυδαίδαλο, έντεχνο αριστούργημα. Σε άλλα σημεία όπως στο “Retour Sur Terre” επιστρέφουν στον ψυχαναγκασμό τους με τους Pink Floyd αλλά τους προκύπτουν εκτός ελέγχου, οι A Flock Of Seagulls. Στο “Moon Fever” κυνηγούν την exotica του Martin Denny αλλά τους προκύπτει φάντης μπαστούνι ένας αγουροξυπνημένος Mike Oldfield, έτοιμος να ξανασημάνει τα tubular bells του – όπως εσαεί είναι καταδικασμένος να κάνει. Στο “Lava” μάλιστα πάνε να φτιάξουν ένα λακωνικότερο, ψυχεδελικό “Shine On You Crazy Diamond” αλλά καταλήγουν σε ένα μουδιασμένο “Little Fluffy Clouds”…

Το “Le Voyage Dans La Lune” έρχεται να προστεθεί στις μετριότητες του δεύτερου κεφάλαιου της καριέρας των Air με έναν άδοξο τρόπο, που καθόλου δεν συνάδει με τις προθέσεις και τις δυνατότητές τους. Μετά την ανυπόφορη μετριότητα του “Pocket Symphonies” (2007) και την υποφερτή αντίστοιχη του “Love 2” (2009), το ιδιότυπο αυτό, εν πολλοίς αυθαίρετο soundtrack προστίθεται στον κατάλογό τους ως η “εξωτικήμετριότητά τους.

5,5/10

(Δημοσιεύτηκε στο Jumping Fish)

Advertisements

4 Σχόλια to “Air «Le Voyage Dans Le Lune»”

  1. scar said

    από εκείνες τις στιγμές που έκπληκτος διαβάζεις όλες σου τις σκέψεις στο κείμενο κάποιου άλλου..

  2. gone4sure said

    Hey Scar
    Μεγάλη κουβέντα…
    Ευχαριστώ για το tuning.

  3. scar said

    παρακαλώ…δεν θα την έγραφα αν δεν την εννούσα…είναι όλα αυτά που πάντα σκεφτόμουν για τους air αλλά πάντα είχα την εντύπωση πως κάνω λάθος…πως κάτι μου διαφεύγει και τους κρίνω επιπόλαια

  4. Συγγνώμη κιόλας για την ξυνίλα, αλλά νομίζω είναι la lune

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: