All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Μα πού διάολο είναι τα τραγούδια;

Posted by gone4sure στο 29 Σεπτεμβρίου 2011

Bjork
Biophillia
(One Little Indian)

Feist
Metals
(Cherrytree / Interscope)

Zola Jesus
Conatus
(Sacred Bones)

St. Vincent
Strange Mercy
(4AD)

Ανεξάρτητη γυναικεία τραγουδοποιία: δεν ξέρω πλέον αν τίθεται εν γένει ένα τέτοιο θέμα προς συζήτηση. Δεν ξέρω καν αν μπορεί να εξαχθεί ένα γενικότερο συμπέρασμα για τις νέες ανησυχίες των κοριτσιών που θεωρούνται το μέλλον ή έστω, το παρών του σύγχρονου γυναικείου τραγουδιού. Μετά τις θορυβώδεις ιαχές του grunge και του αξύριστου νεοφεμινισμού κάπου εκεί στα 90’s, τα κορίτσια που πιάνουν μία κιθάρα ή κάθονται στο πιάνο, δεν έχουν κάτι να αρθρώσουν που να μπορεί να δημιουργήσει ρεύμα. Ο θάνατος της Amy Winehouse και η πλήρης αμερικανική κατάκτηση της Adele έχουν στρέψει την γυναικεία μουσική δημιουργία στην φωνητική pop με τις ασφαλείς soul απολήξεις. Αυτές που φέρονται ως ανήσυχες και πειραματικές, κάνουν είτε αναφορικά πισωγυρίσματα ή πειραματίζονται με τον κορπορατισμό της τεχνολογίας. Κοινός παρανομαστής τους: η δυστοκία τους στα τραγούδια.

Φυσικά, προτιμώ την πρώτη αναιμία από την δεύτερη φρίκη.

Και εξηγούμαι: βρίσκω το “Biophillia” της Bjork… ακόμα χειρότερο και από την ανεκδιήγητη (κάτω) “Volta” της. Όλη αυτή η μπουρδολογία περί κομματιών – applications για το i-pad, μού φαίνεται σαν ένα καταγέλαστο κουκούλωμα της ανικανότητάς της να γράψει ένα “ίσιο” τραγούδι (ή έστω ένα τραγούδι, ας μην είναι κι ίσιο) εδώ και δέκα χρόνια τουλάχιστον. Πραγματικά, το αντιμελωδικό γουργούρισμά της με καμπανάκια να σκάνε εκατέρωθεν σαν ονειροπαγίδες και την ίδια στο κέντρο να παριστάνει μία σαλεμένη cartoon – Οφηλία ακούγεται στα αυτιά μου, ως μια δικαίωση των άλλων ανεκδιήγητων Cocorosie που βαφτίζουν με τη σειρά τους την ανημπόρια τους να γράψουν μία μελωδία που να στέκεται, άποψη και ατμοσφαιρικότητα. Δεν βρήκα ούτε ένα σημείο ενδιαφέρον στην “Biophillia” και επιπλέον, η απορία μου παραμένει: πώς διάολο, θυμάται αυτές τις σάχλες και τις ξαναλέει στις συναυλίες; Και ας μη μιλήσουμε για την εικόνα της… Μοιάζει με καλόγερο (αυτόν που κρεμάμε τα μπουφάν) στον οποίο όποιος περάσει κρεμάει και από κάτι. Ε, το τελικό αποτέλεσμα είναι το artwork του album.

Η Leslie Feist που αγάπησα παράφορα ως μελωδό, τραγουδίστρια και εικόνα επί τρία συνεχόμενα albums, επιστρέφει με ένα album που ακούστηκε σαν χαστούκι πάνω μου: όλα εκείνα για τα οποία αγάπησα την Feist έχουν πάει περίπατο – και αυτό που με σκοτώνει, είναι ότι μοιάζουν να έχουν πάει περίπατο, επειδή η ίδια τα αρνήθηκε συνειδητά και όχι επειδή της τέλειωσαν (όπως της έρμης της Bjork). Οι χυμώδεις μελωδίες της που μεταμορφώνονταν μπροστά στα αυτιά σου σε ολοκληρωμένα θελκτικά τραγούδια, οι ενορχηστρώσεις της που ακούγονταν σαν αστικές μποέμ διακοσμήσεις, η ποικιλία των ιδέων της και η άφθονη μελωδικότητά της, έχουν αντικατασταθεί στο “Metals” από μισές ιδέες που συγκρατούνται πίσω για να μην γίνουν τραγούδια, οι ενορχηστρώσεις έχουν μία φτώχεια – αποτέλεσμα μίας εντεχνιζέ νεόφερτης απολύτως ψυχαναγκαστικής νοοτροπίας περί αυθεντικού, η φωνή της ακούγεται σαν μονότονο παράπονο και οι άλλοτε “χυμοί” της έχουν διαβρωθεί σε μία άνευ προηγουμένου ξηρότητα . Φοβάμαι, ότι η Feist ξαφνικά, επιθύμησε τα εύσημα της “βλάχας” στα καλά καθούμενα. Ό,τι ακριβώς, πιστεύω, δεν είχε καμία απολύτως ανάγκη. Αντί για την Carole King, προτίμησε την Laura Marling.

Η Zola Jesus από την άλλη, με όλον τον αέρα της υποστήριξης των hipsterati, στο τρίτο album της πετάει τα προσχήματα και ανατρέχει στην περίοδο των Creatures για να αντλήσει την δύναμή της. Εκεί βρίσκει την Siouxsie απέναντι στην οποία την πιάνει ένα δέος που δεν μπορεί να ξεπεράσει ποτέ. Το “Conatus” μοιάζει με μία “στα καλά καθούμενα” διατριβή πάνω στον εξωτισμό των Creatures και τους λαρυγγισμούς της Siouxsie. Βέβαια, η Zola –Nika Dalinova, βαφτισμένη- παραμένει κολλημένη μόνο στους φθόγγους της Siouxsie και δεν μπορεί να ξεπατικώσει όλη την μαγική παρουσία της, στους Creatures, ούτε να αντιγράψει πλήρως την γκάμα και την απρόβλεπτη εκφραστικότητά της. Σε όλο της το album, η Zola ακούγεται σαν να θυμιατίζει με τελετουργικούς, ανθυπο-goth τρόπους και να πέφτει σε μία σιγοβράζουσα καταληψία. Οι χρησμοί που προκύπτουν δεν είναι δα και για πέταμα αλλά ούτε και αποκαλυπτικοί. Μέχρι και αυτή να μάθει να επεξεργάζεται τις –όχι άσχημες- μελωδίες της και να τις κάνει τραγούδια, ας παραμείνει μία ημιφωτισμένη, γκροτέσκα φιγούρα για την ματαιοδοξία των hipsters.

Απ’ όλες τους, η πιο κανονική, η πιο “προσφορική”, αυτή που έχει διάθεση να αρθρώσει κάτι που αισθάνεται ότι αφορά (τον ακροατή της) και η πιο ανήσυχη συνθετικά, είναι η St. Vincent που στο τρίτο album της καταφέρνει να φέρει σε πέρας το δύσκολο Γολγοθά της καλλιτεχνικής συνέπειας, σπαθάτα και γενναία. Η Annie Clark ακούγεται στο “Strange Mercy” αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα και μεστή, με τραγούδια που έχουν στον πυρήνα τους μία καταπληκτική ευγένεια, με τολμηρότητα που εξυπηρετεί τα θέματά τους (και όχι μία πιθανή ματαιοδοξία της δημιουργού), με ενορχηστρωτικά ευρήματα ανεβασμένων απαιτήσεων, με διάθεση να διαπραγματευτεί και να επικοινωνήσει αυτά που λένε τα λόγια των τραγουδιών της, με μία τάση να το ψάξει, να το κυνηγήσει το πράγμα… Η St. Vincent ξετυλίγεται στο “Strange Mercy” ως “ψυχή – περιβόλι” και αυτό δεν είναι λίγο. Αν δεν είχε και αυτή την ακαθόριστη φιλολό αύρα (σαν προοδευτική απουσιολόγος στις Ουρσουλίνες…) θα έλεγα ότι η Polly Harvey φέτος βρήκε αντίπαλο και η Kate Bush μία άξια ανηψιά.

Και όλα αυτά, χωρίς να έχουν πει η Florence και η Kate Bush την τελευταία λέξη τους…

0/10 για την κακάσχημη και λίγο επικίνδυνα σαλεμένη “Biophillia
5,5/10 για τα αξιοπρεπή αλλά άγονα  “Metals
6/10 για το ατμοσφαιρικό αλλά και γκροτέσκα ιερατικό Conatus
7,5/10 για το αγέρωχο, υπέρκομψο “Strange Mercy

Advertisements

9 Σχόλια to “Μα πού διάολο είναι τα τραγούδια;”

  1. spiral said

    υπομονή, του χρόνου βγάζει δίσκο η fiona apple και θα πάει κάθε κατεργάρισσα στον πάγκο της.

  2. moon_on_ice said

    Υπομονή μέχρι το 50 words for snow να προσγειωθεί στ’ αυτιά μας… Επίσης η lana del rey έχει ήδη εξασφαλίσει ένα 2/10 όποτε συμπεριλάβει τις δύο φανταστικές τις φετινές τραγουδάρες σε δίσκο.

  3. dimitris said

    Είναι τρομαχτικό όμως ότι βρέθηκαν πολλοί που και το Volta αποθέωσαν όπως φυσικά και τη νέα χαζομάρα της Bjork. Κάθε τέτοια κριτική με κάνει καχύποπτο πάντα ώς προς τις προθέσεις των κριτικών. θα μου πεις ποιος τις έχει ανάγκη πλέον τις κριτικές, αφού όλοι έχουν πρόσβαση στη μουσική με ίσους όρους (free downloading), αλλά υπάρχουν ακόμα κάποιοι opinion leaders. Φιλικά.
    Δημήτρης

  4. scar said

    μα πού διάολο είναι τα τραγούδια?…πολλά από αυτά βρίσκονται στο ομώνυμο album της Marissa Nadler που κυκλοφόρησε φέτος…δεν επαναπροσδιορίζει τις βασικές δομές της σύνθεσης όπως, ανέλπιστα και χωρίς αποτέλεσμα, προσπαθεί η bjork, αλλά θα σου θυμίσει τους λόγους που κάποιες φορές θέλεις να αφεθείς στην ζεστασιά μιας ανεπίδευτης γυναικείας φωνής…επίσης είδα με έκπληξη πως αφιέρωσες ένα ποστ στην Evie Sands…ίσως θα μπορούσες να κάνεις κάτι αντίστοιχο για την Linda Perhacs και το αριστουργηματικό Parallelograms(if not already)..

  5. spiral said

    +1 κι από εμένα στο request για perhacs 🙂

  6. οντως το άλμπουμι της Μπγιορκ ήταν ανυπόφορο! Τ’ αλλα δεν τα κουσα ακόμη! ωραια τα γράφεις!
    Νο μορ κριτιξξξξ ενιμορ!!! χαχαχα
    καλο απόγευμα

  7. St.Vincent θεωρώ πως είναι το πιο μέτριο απ όλα.Bjork μ άρεσε (νταξ γούστα) και Feist.Από zola περίμενα κάτι καλύτερο….

  8. Effie said

    Δεν την ήξερα την St. Vincent, την ανακαλυψα χάρη σε αυτό το post και μου άρεσε πολύ. Το «Volta» ήταν πάντως το πρώτο album που ευχαριστήθηκα από την εποχή του «Vespertine», αλλά την έχει φοβηθεί το μάτι μου και διστάζω να ασχοληθώ άλλο, γιατί φαντάζει τόσο μοναχική σε αυτό το υπερφιλόδοξο αλλά κενό μουσικό οικοσύστημα που έχει δημιουργήσει.

  9. tassos said

    με τα πρώτα ακούσματα, το νέο της Feist το είχα στην πυρά… τελικά όμως είναι grower το σκασμένο!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: