All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Raphael Saadiq «Stone Rollin'» – Dirty Beaches «Badlands»

Posted by gone4sure στο 18 Μαΐου 2011

Raphael Saadiq
Stone Rollin’
(Columbia)

Dirty Beaches
Badlands
(Zoo)

 Και καθώς τελευταία περιστρέφεται στο νου μου η επιστροφή της γήινης μουσικής (σε αντιδιαστολή με την “εικονική μουσική” που γεννιέται όχι σε ανθρώπινους εγκαφάλους που έχουν το προνόμιο να μπορούν οξειδώνονται αλλά στην κυβερνοψηφιοτεχνογονία) να δύο δείγματα μουσικών που προκρίνουν τη μουσική από την εικονικότητα. Οι δίσκοι του Saadiq και του ταϊβανέζου Alex Zang Hungtai κλειδώνουν ως “σιγουράκια” για τα καλύτερα στο τέλος της χρονιάς, όχι τόσο επειδή είναι πράγματι φοβεροί (σε τραγούδια, παραγωγή, αίσθηση και ενέργεια) όσο επειδή ευαγγελίζονται μία κατακτημένη ορθότητα: το “Stone Rollin’” και το “Badlands” είναι φτιαγμένα σύμφωνα με τον πιο γνήσιο και αλάνθαστο ανθρώπινο τρόπο παραγωγής μουσικής, ανταποκρίνονται σε ανάγκες, έχουν βαθείς λόγους να ακούγονται όπως ακούγονται και “συμβαίνουν”.

Παρότι ο Saadiq και ο Dirty Beaches δεν μοιράζονται σχεδόν τίποτα ως πολιτισμική κληρονομιά και όραμα, ακούγονται στα αυτιά μου ως συμπληρωματικά αντίδοτα ο ένας για τον άλλο. Ο πρώτος με ένα album εξαιρετικό, συγκινητικό, καβλωτικό, δυναμικό και καλαίσθητο με τίτλο που αντιστρέφει ειρωνικά το όνομα των πιο ανθεκτικών γερόλυκων (sic!) του rock ‘n’ roll kitsch, ένας τίτλος που σύμφωνα με τον ίδιο τον Saadiq σημαίνει, “ζαριά”, ενδεικτική δράση για κάθε τυχοδιώκτη. Ο δεύτερος με ένα album πειραματικό, λικνιστικό, συναρπαστικά “επικίνδυνο”, αφηγηματικά μυθολογικό, με τίτλο που συνονομάζεται με το classic του Bruce Springsteen από τα τέλη των 70’s… Φυσικά και οι δύο μουσικοί κατέχουν βαθιά το κλισέ ότι “δεν υπάρχει παρθενογέννεση” και όχι μόνο δεν ζορίζονται με αυτό, αλλά το χαίρονται κιόλας.

Ο Saadiq γράφει ένα μπουκέτο τραγουδιών – αναφορών στην γνήσια soul των 60’s, κάνει ένα αισθητικό vintage σχόλιο πάνω στο “κλασικό” και το “ορθόδοξο” και αναδύεται περισσότερο μοντέρνος, αιχμηρός και πρωτοπόρος από όλους εκείνους που βρίσκουν το καινούργιο μόνο στην “διαστροφή” της φόρμας. Ο Saadiq κερδίζει το στοίχημα του πάθους, της γνησιότητας, της ευφυίας, της ποιότητας. Το “Stone Rollin’” ακούγεται υπέροχο από την αρχή ως το τέλος του, ένα πλήρες, γεμάτο album από τραγούδια από τα οποία δεν πετάς απολύτως τίποτα. Ο Mick Jagger, ο Sly Stone, ο Otis Redding και ο Wilson Pickett ακούγονται σαν μία αισθητική ασπίδα του, πίσω από την οποία ο Saadiq εξαπολύει παθιασμένα, ολοστρόγγυλα, απίθανα εμπνευσμένα τραγούδια – από το uptempo του rhythm ‘n’ blues μέχρι την ικετευτική, γρεζαριστή φλόγα των crooners. Στο “Good Man” μαζί με την Yukimi Nagano των Little Dragon φτιάχνει ούτε λίγο ούτε πολύ ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Παντού αλλού ιονίζει την ατμόσφαιρα με την βαθιά, όμορφη soul του που φέρει μέσα της την επίγευση ενός χαδιού πάνω σε αληθινή σάρκα, τεθλασμένη από γρατζουνιές ή αμυχές.

Ο Hungtai από την άλλη, φτιάχνει ένα δίσκο, συγκλονιστικά γνήσιο και diy, ένα απολαυστικότατο δείγμα δημιουργικότητας ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε επαφή με τις αισθήσεις του. Οι οποίες είναι όλες καβλωμένες. Απειλητικό, βρώμικο, εκστατικό και “κόκκινο” στην αίσθησή του, το “Badlands” είναι σαν να ακούς μία απόδοση των Suicide, μέσα από το psychobilly των Sharks και την φλογισμένη αυτοκαταστροφή του Jerry Lee Lewis. Ειλικρινές, απλό, αποστομωτικά αληθινό, το “Badlands” φέρει στα σπλάχνα του έναν τύπο που σχεδόν τον βλέπεις να τραγουδάει μόνος του στο αυτοσχέδιο στούντιο – δωμάτιό του, τις ψυχώσεις του, μερακλωμένος και “έτοιμος” να διαβεί σε απονενοημένα… Το “Badlands” είναι από κείνα τα albums που σε κάνουν να λιώνεις στην ντροπή για όσα δεν τόλμησες που σιγοκαίνε τώρα ανενεργά μέσα σου σαν μίζερες αναμνήσεις της δειλίας σου. ΄Η ίσως για όσα δεν βρήκες το τσαγανό να ξεστομίσεις όταν έπρεπε. Αν υπάρχει ένας αφροδισιακός, σεξουαλικά πρόθυμος δίσκος μέσα σε αυτή τη χρονιά, αυτός είναι του ταϊβανέζου από τον… Καναδά…

Το “Stone Rollin” (με ένα εξώφυλλο σαν από πλάνο του “Hairspray” του John Waters) και το “Badlands” (με εξώφυλλο σαν έμπνευση ενός υγιούς Robert Mapplethorpe) είναι εθιστικά και γι’ αυτό, με το δικό τους τρόπο, επικίνδυνα. Πάνω που λες να αρχίσεις να πολεμάς τις εξαρτήσεις, εμφανίζονται στο δρόμο σου σαν αντι-νικορέτες και τα γαμούν όλα στον αέρα.

8,5/10 (και κάτι ακόμα για την vintage soul του Raphael)
8,5/10 (για το αλύτρωτο psych’n’rolla του Alex)

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Raphael Saadiq «Stone Rollin'» – Dirty Beaches «Badlands»”

  1. alex said

    «Lord knows best» !!!!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: