All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

20+1 Disco-fied 70’s TV themes

Posted by gone4sure στο 25 Απριλίου 2011

 

Πολύ πριν το “Glee Cast” κάνει την σαρωτική εμφάνισή του στις προτιμήσεις των hipsters (σαρδόνειο, ανατρεπτικό, από την πλευρά του loser), τα τηλεοπτικά μουσικά προϊόντα είχαν μία τέτοια δύναμη να καθορίζουν το γούστο της mainstream κουλτούρας σε μία κατεύθυνση πραγματικά σύγχρονη χωρίς τις συμβάσεις που προστέθηκαν μέσα στα χρόνια από τα στούντιο που επέβαλλαν την generic αισθητική στα πάντα.

Στα 70’s, τα sitcoms, οι αστυνομικές περιπέτειες και οι κωμωδίες του τηλεοπτικού prime time είχαν μία περίοπτη θέση στις προτιμήσεις της λαϊκής κουλτούρας. Αντίστοιχα, τα μουσικά θέματα που γράφονταν για αυτές ήταν συνήθως μικρά –απλά- διαμαντάκια, εύκολα, catchy, αλλά εμπνευσμένα και ιδιαίτερα, εμπεριέχοντας το σασπένς ή τον ρομαντισμό ή την ένταση ή την οργή των αντίστοιχων τηλεοπτικών δράσεων των σειρών.

Συγκέντρωσα είκοσι συν ένα θέματα από τα 70’s (εδώ τα κατεβάζεις σούμπιτα) και τα τοποθέτησα –ως συνήθως- σε μία προσωπική αξιολογική σειρά, από το εικοστό πέμπτο και χειρότερό μου μέχρι το πρώτο και καλύτερό μου. Ο κοινός άξονας όλων είναι ότι διαθέτουν την χορευτική αύρα των disco 70’s, όχι απαραίτητα την μοτορική, επαναλαμβανόμενη ρυθμική ένταση του exploitation disco αλλά και του disco funk, του pop disco κ.λπ. Οι εκτελέσεις των θεμάτων δεν είναι απαραίτητα, οι πρώτες αυθεντικές τους – επέλεξα εκείνες που συνάδουν με το ευφορικό κλίμα της disco εποχής. Έτσι, για παράδειγμα, ενώ η αρχική ορχηστρική εκτέλεση του “Mission Impossible” (που βγήκε εκτός της περιόδου που έχω πιάσει, στα 60’s) ή του “I Love Lucy” (από τα 50’s) ίσως έχει μείνει πιο “κλασικές” μέσα στα χρόνια, εγώ επέλεξα αυτές τις εκδοχές τους από τα 70’s που συμπλέουν με το κλίμα εκείνης της δεκαετίας.

Νομίζω ότι για μία πιο εμπεριστατωμένη γνώμη σχετικά με τις τηλεοπτικές σειρές καθ’αυτές, θα πρέπει να απευθυνθείτε στον ειδικό του είδους, τον Dark Tyler.

Όσον αφορά όμως στα μουσικά θέματα, επιλέξτε εσείς τα αγαπημένα ή τα πιο αδιάφορα από αυτά, σύμφωνα με τον ειρμό των δικών σας βιωμάτων και αναμνήσεων – το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς εύκολα να ξεφύγεις από αυτά.

Countdown No.21 – No.01

Νο.21
Song: Makin’ It
Act: David Naughton
Series: Makin’ It (1979)
Album: Makin’ It 12” Single
Written: Dino Fekaris
Produced: Dino Fekaris, Freddie Perren
Label: RSO
Year: 1978
Cult Rate: 53%

Κλασικό παράδειγμα disco-exploitation των απόνερων του “Saturday Night Fever” και τρανό επίσης “μάθημα” συντριπτικής τηλεοπτικής αποτυχίας, το “Makin’ It” ήταν μία ιδέα του επιτελείου του δαιμόνιου Robert Stigwood (Mark Rothman, Lowell Ganz, Garry Marshall) να εκμεταλλευτεί την ισοπεδωτική επιτυχία του “Saturday Night Fever” και του πρότυπου που είχε δημιουργήσει στις νεανικές τάξεις της εποχής, ο John Travolta, ως λαϊκός ιταλικής καταγωγής, μάγκας, Tony Manero. Το sitcom “Makin’ It” διήρκεσε μόλις επί οκτώ επεισόδια που προβλήθηκαν στην διάρκεια ενάμισυ μόλις μήνα, στο κανάλι ABC, με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό και τραγουδιστή David Naughton που υποδυόταν τον ιταλικής καταγωγής, παγωτατζή το πρωί – άσο της disco πίστας το βράδυ, Billy Mannuci, στο New Jersey. Παραδόξως το τραγούδι, γνώρισε μεγάλες δόξες στο Billboard φτάνοντας στο No.5 των pop charts, περνώντας τον David Naughton στην ιστορία των one hit wonders, ο οποίος βέβαια μπορεί να μην ξαναεμφανίστηκε κάπου δισκογραφικά, αλλά συνέχισε για ένα διάστημα την καριέρα του στον κινηματογράφο (“An American Werewolf In London”, “Midnight Madness”) και στην τηλεόραση (“MacGuyver”, “Melrose Place” κ.λπ.). Το τραγούδι είναι η επιτομή της πρωτοεπίπεδης φλωρο-disco με πυκνή ενορχήστρωση και γιορταστική ατμόσφαιρα που δοξάζει την… “επιτυχία” του λαϊκού παιδιού που “τα κατάφερε”. Ακούγεται σχεδόν ειρωνικό, το ότι η πραγματικότητα αποδείχτηκε εντελώς διαφορετική για το τηλεοπτικό εγχείρημα για το οποίο γεννήθηκε το τραγούδι.

Νο.20
Song: Theme From CΗiPs
Act: Corniche
Series: Chips (1977 – 1983)
Album: Theme From CΗiPs / California Hustle 7” Single
Written: John Carl Parker
Produced: Denny Diante, Joe Saraceno
Label: Windsong Records
Year: 1979
Cult Rate: 65%

Χαρακτηριστικό δείγμα της ψυχαγωγικής αμερικανικής τηλεόρασης των 70’s –“δραμωδία” χαρακτήρισαν το είδος, η αστυνομική buddy περιπέτεια “CHiPs” (California Highway Patrol) του Rick Rosner που δημιουργήθηκε στα στούντιο της MGM και προβλήθηκε στο NBC, ήταν ένα μείγμα από ελαφρά κωμικά μοτίβα και καταιγιστικής δράσης που συνήθως κορυφονώταν με απίθανα τρακαρίσματα στις λεωφόρους της California. Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, μία από τις πρώτες “αμπάριζες” buddy ταινιών όπως τα “Lethal Weapon” ήταν οι αστυνομικοί Erik Estrada και Larry Wilcox – δύο μορφονιοί της εποχής που ως ρόλοι ισορρόπησαν πάνω στην ιδέα περί οικογενειακής διασκέδασης της εποχής: όχι πολύ βίαιοι για να μην ρισκάρουν την καταλληλότητα για θέαση από όλες τις ηλικίες, όχι πολύ σοβαροί για να μην δυσαρεστήσουν την νιρβάνα του καναπέ, όχι πολύ χαλαροί για να μην ξεφύγουν από τα ηρωικά αστυνομικά πρότυπα. To “Theme From CHiPs” κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά την επιτυχία της σειράς, ένα καθαρόαιμο disco-exploitation που επιμελήθηκαν οι παραγωγοί Denny Diante (αυτός που είχε αναδείξει την καριέρα της Maxine Nightingale) και Joe Saraceno, υπό το όνομα Corniche, γεμάτο κυκλωτικά disco μοτίβα γύρω από την απλοϊκή μελωδία που τονιζόταν από τα πνευστά. Ακούγεται σαν ένα αφελές, χαμογελαστό feel good κομμάτι generic, ηλιόλουστης αισθητικής, με break στο οποίο ακούγεται η φωνή της κοπέλας στον ασύρματο που δίνει εντολές στο περιπολικό…

Νο.19
Song: Lollipop Man (Theme From Kojak)
Act: Sylvia
Series: Kojak (1973 – 1978)
Album: Lay It On Me
Written: John Cacavas, Sylvia Robinson
Produced: Donnie Elbert, Sylvia Robinson, Tommy Keith
Label: Vibration
Year: 1977
Cult Rate: 66%

Επί πέντε χρόνια η γυαλιστερή φαλάκρα του Telly Savalas γνώριζε μεγάλες δόξες μέσα από τη σειρά “Kojak” που δημιούργησε ο Abby Mann για το κανάλι CBS. Ο Theo Kojak με χαρακτηριστικό γνώρισμα το γλυφιτζούρι έγινε μία cult περσόνα της τηλεόρασης και από αυτό εμπνεύστηκε και ο John Cacavas και η Sylvia Robinson για το “Lollipop Man” ένα τραγούδι στο οποίο η κραταιά τραγουδοποιός, διευθύντρια εταιρίας και τραγουδίστρια παριστάνει την γοητευμένη “γατούλα” από τον Kojak και το γλυφιτζούρι του. Πρόκειται για ένα τυπικό disco funk της εποχής, χωρίς καμία ιδιαίτερη ταυτότητα, αν εξαιρέσεις το ερμηνευτικό δέος της Sylvia. O Kojak ήταν ιδιαίτερα πετυχημένος και στην ελληνική τηλεόραση ίσως λόγω του Savalas, ίσως και επειδή η χαρισματική φιγούρα του detective που υποδυόταν λειτουργούσε ως cool πρότυπο όχι μόνο για τα standards της εποχής αλλά και για τους κατοπινούς “καλούς μπάτσους”.

Νο.18
Song: Streets Of San Francisco
Act: Ventures
Series: Streets Of San Francisco (1972 – 1977)
Album: TV Themes
Written: Pat Williams
Produced: Denny Diante
Label: United Artists Records
Year: 1977
Cult Rate: 64%

Παρότι το “Streets Of San Francisco” ήταν μία πολύ πετυχημένη αστυνομική σειρά του καναλιού ABC, το μουσικό θέμα του Pat Williams, ποτέ δεν θεώρησα ότι ήταν αντίστοιχα δυνατό. Ακουγόταν πάντα απλά επαρκές για να συνοδεύσει ως σήμα κατατεθέν τη δράση της αλλά δεν είχε το κάτι παραπάνω ως μελωδική ιδιαιτερότητα που θα το περνούσε στην ιστορία. Ο Karl Malden και ο Michael Douglas ήταν οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές που όργωναν στα πρότυπα του buddy trippin’ τους δρόμους του San Francisco για να διορθώσουν τα παραβατικά που συνέβαιναν εκεί. Οι Ventures, σπεσιαλίστες του οργανικού rock ‘ n’ roll από τα τέλη των 50’s είχαν διαλυθεί το 1972 και “αναστήθηκαν” την επόμενη χρονιά για να εκμεταλλευτούν το βαρύ μύθο του οργανικού group που διεκπεραιώνει “άριστα” ό,τι του ανατεθεί. Το 1977 είχαν ήδη βαπτιστεί στην disco με το album τους “Rocky Road” και στο αμέσως επόμενο, “TV Themes” έπαιζαν τα δημοφιλκή μουσικά θέματα της τηλεόρασης των 70’s, με έναν συνδυασμό της disco αύρας της εποχής και της οργανικής δεξιοτεχνίας που είχαν κληρονομήσει από το rock.

Νο.17
Song: Theme From Space 1999
Act: Barry Gray
Series: Space 1999 (1975 – 1977)
Album: Space 1999
Written: Barry Gray
Produced: Barry Gray
Label: RCA Victor
Year: 1976
Cult Rate: 68%

Ιστορικό για πάνω από έναν λόγους, το soundtrack της τηλεοπτικής σειράς “Διάστημα 1999”, σηματοδότησε όχι μόνο το πώς ακούγεται ένα score φουτουριστικής, διαστημικής ταινίας αλλά και την λήξη της πολύχρονης συνεργασίας του βρετανού συνθέτη Barry Gray με τον ιδρυτή της AP Films, Gerry Anderson. Στα μέσα των 70’s ο Anderson αποφάσισε να αλλάξει μουσικοσυνθέτη στις παραγωγές του κι έτσι ο Barry Gray πέρασε στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες των εικόνων επιστημονικής φαντασίας και το θέμα του “Space 1999” ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά, ορχηστρικά disco tunes της εποχής του,  με το σασπένς να προκύπτει από τις παρεμβάσεις των πνευστών στην ενορχήστρωση και το τέμπο να κρατάει την ένταση ψηλά, οδηγούμενο από την κιθάρα του Vic Elms. Το θέμα από το “Διάστημα 1999” που προβαλλόταν από το κανάλι ATV, ανταποκρίνεται σήμερα σε όλα τα cult στερεότυπα με τα οποία το μαζικό αισθητήριο έχει ταυτίσει την εικόνα δράσης των 70’s. Ακουγόταν σε εκείνο το ασύλληπτο μοντάζ των τίτλων με την Barbara Bain και τον Martin Landau να ανταποκρίνονται αεικίνητοι στις επάλξεις των διαστημικών κινδύνων, σε ένα φόντο στο οποίο, εκτιλυσσόταν στο μακρινό μέλλον του 1999, όταν οι γήινοι είχαν ήδη εγκαταστήσει στον κρατήρα Plato τoυ φεγγαριού, την σεληνιακή βάση Alpha για να αποθηκεύσουν τα πυρηνικά τους απόβλητα…

Νο.16
Song: Mission Impossible
Act: Lizzy Mercier Descloux
Series: Mission Impossible (1966 – 1973)
Album: Press Color
Written: Lalo Schifrin
Produced: Michael Esteban
Label: ZE Records
Year: 1979
Cult Rate: 69%

Ίσως το πιο αθάνατο μουσικό θέμα για τηλεοπτική σειρά όλων των εποχών, αυτό του “Mission Impossible” εμπεριέχει τον αέρα του πνεύματος των 60’s στη μελωδία του και όλες οι εκατοντάδες παραλλαγές του μέσα στα χρόνια, ή η ενσωμάτωσή του ως sample σε έργα άλλων, θυμίζουν ανά καιρούς τη δύναμη που είχε η γραφή του Lalo Schifrin πάνω στην εικόνα και στην σύγχρονη κουλτούρα. Η σειρά “Mission Impossible” του Bruce Geller που προβαλλόταν επί οκτώ χρόνια μέχρι τα πρώτα 70’s είναι πρότυπη όσον αφορά την χρήση της μικροτεχνολογίας, των κρυπτικών κωδικών και της ραφινάτης, “βελούδινης” σύλληψης των “κακών” – μία κομψή αστυνομική περιπέτεια που άφησε σπουδαία κληρονομιά με τον Steven Hill την πρώτη χρονιά προβολής του και τον Peter Graves, στην συνέχεια για όλες τις υπόλοιπες, στον πρωτσγωνιστικό ρόλο. Η Lizzy Mercier Descloux, ένα ανήσυχο κορίτσι που έδρασε στη Νέα Υόρκη των τελευταίων 70’s και πρώτων 80’s ανήκε στην παρέα της Ze Records (μαζί με Was Not Was, Kid Creole, Suicide κ.λπ.) και μέλημά της στα albums της ήταν να “διαρρήξει” τον ρυθμό, να τον αναμείξει με άλλα ιδιώματα – μία πραγματική avant garde ιέρεια του disco – punk. Η εκετέλεσή της στο “Mission Impossible”, σκελετική, απλή, χωρίς το σασπένς που κουβαλούσε εκ γεννετής η μελωδία, ακούγεται θαυμάσια αποδομητική, σαν μία εσωτερική, χορευτική βινιέτα.

Νο.15
Song: Monkey Magic
Act: Godiego
Series: Monkey (1978 – 1980)
Album: Monkey Magic
Written: Yuko Narahashi, Yukihide Takekawa
Produced: Yuko Narahashi, Yukihide Takekawa, Mickie Yoshino, Steve Fox, Tommy Snyder
Label: Nippon Columbia
Year: 1978
Cult Rate: 71%

Τρανό παράδειγμα crossover σειράς που ενώ γεννήθηκε στην Ιαπωνία, ως μία παραγωγή του NTV κατάφερε να προβληθεί μεταγλωτισμένη και στη Βρετανία από το BBC, το “Monkey” βασίζεται πάνω στο βιβλίο “Journeys To The West” του Wu Cheng’ren με ήρωα έναν funky πίθηκο στον οποίο συμβαίνουν διάφορα μυθικά γεγονότα. Η εποποιία του “Monkey” ντουμπλαρισμένη στα αγγλικά γνώρισε μία διετία κάποιας δόξας και άφησε πίσω της εκτός από μία οπτικοποιημένη σουρεαλιστική περιπέτεια και μία σειρά τραγουδιών γραμμένων από το γιαπωνέζικο κουιντέτο Godiego που ήταν ήδη γνωστό στη χώρα του όταν κλήθηκε να γράψει το score. Όχι πολύ διαφορετικοί από το επικό, ορχηστρικό disco rock των Electric Light Orchestra των τελευταίων χρόνων των 70’s, το “Monkey Magic” είναι ένα διασκεδαστικό αν και ελαφρώς παρωχημένο πλέον μουσικό θέμα που βασίζεται στα στιβαρά synthesizers και στον “ύπουλο” disco funky ρυθμό του. Οι Godiego συνέχισαν σταθερά την πολύ πετυχημένη καριέρα τους στην χώρα τους κυκλοφορώντας μία σειρά από albums που αγαπήθηκαν από το κοινό, μέχρι και τα μέσα των 80’s περίπου.

Νο.14
Song: Different Worlds (Theme From “Angie”)
Act: Maureen McGovern
Series: Angie (1979 – 1980)
Album: Different Worlds
Written: Charles Fox, Norman Gimble
Produced: Michael Lloyd
Label: Curb / Warner Bros
Year: 1979
Cult Rate: 72%

To “Angie” ήταν ένα sitcom που διήρκεσε ενάμισυ μόλις χρόνο στο τέλος των 70’s στο κανάλι ABC, δημιούργημα των Garry Marshall και Dale McRaven, μία “γυναικεία” σχετικά με τους συναισθηματικούς καημούς και τις αγωνίες της σερβιτόρας Anna Branco από τη Philadelphia που την ιποδυόταν η Donna Pescow. Το θέμα της σειράς ερμηνευμένο από την Maureen McGovern ακολουθούσε αυτό το μοτίβο της σειράς: στίχοι σε “κοντινό πλάνο” στην πρωταγωνίστρια, μελωδία αναγνωρίσιμη, ύφος συμβατικά συμπαθητικό και μία ερμηνεία που συνειρμικά στέκεται δίπλα στην πρωταγωνίστρια. Το disco φόντο φυσικά, ήταν απαραίτητο για να εναρμονιστεί με το hype της εποχής, ένα συγκαταβατικά μεσόρυθμο χορευτικό pop τραγουδάκι που ανέβηκε ως το Νο.18 του αμερικανικού chart, πλουτίζοντας την καριέρα της McGovern με ένα ακόμα κομμάτι από την βιομηχανία της show biz. Η McGovern σταδιοδρόμησε σχεδόν μόνο με κινηματογραφικά και τηλεοπτικά θέματα φτάνοντας τέσσερις φορές και στα Oscar (με τρεις νίκες και μία υποψηφιότητα στην τετραετία 1973 – 1976).

Νο.13
Song: Wonder Woman Disco
Act: Wonderland Band
Series: Wonder Woman (1975 – 1979)
Album: Wonder Woman
Written: Charles Fox, Norman Gimble
Produced: Morrie Brown
Label: Quality Records
Year: 1979
Cult Rate: 73%

Η Lynda Carter έκανε θραύση ως υπερ-ηρωίδα Wonder Woman στην αμερικανική σειρά του ABC (και κατόπιν του CBS) που βασίστηκε πάνω στο comic της DC στους χαρακτήρες του William Moulton Marston. Κάπου μεταξύ Batman και Superman, η Wonder Woman αποτελούσε μία εκλεκτή γυναικεία φαντασίωση στα τέλη των 70’s για ένα διψασμένο για “απόδραση” τηλεοπτικό κοινό. Η Wonderland Disco Band, ένα στουντιακό σχήμα που έδρασε στα στούντιο της Quality Records του Καναδά με εμπνευστή τον Morrie Brown, στην ουσία δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να “συνοδεύσει” disco-μουσικά αυτή την φαντασίωση. Η εκτέλεση του “Wonder Woman Theme” σε κατάφωρο exploitation disco έχει τόσο μυθικά, αφομοιώσει όλη την φρενίτιδα της εποχής, συνδυάζοντας πλήρως την ανάγκη για glamour, απόδραση, επιστημονική φαντασία, pop κουλτούρα και χορό στην πίστα χωρίς όρια. Παραμένει ένα γνήσια corny στολίδι μιας cult εποχής.

Νο.12
Song: Disco Lucy (I Love Lucy Theme)
Act: Wilton Place Street Band featuring Lynda Laurence
Series: I Love Lucy (1951 – 1960)
Album: Disco Lucy (I Love Lucy Theme) / You Don’t Even Know Who We Are 12” Single
Written: Eliot Daniel, Harold Adamson
Produced: Trevor Lawrence
Label: Island Records
Year: 1976
Cult Rate: 75%

Παρότι η αξιαγάπητα αφελής Lucy έδρασε τηλεοπτικά μαζί με τον Desi Arnaz σε όλη τη δεκαετία των 50’s μέσα από το κανάλι CBS, δημιουργημένη με πραγματικό μεράκι από τους Jess Openheimer, Madelyn Davis και Bob Carroll Jr., η αξία και το εκτόπισμά της παρέμειναν αναλλοίωτες μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Η Lucy έγινε σύμβολο της οικογενειακής ευδιαμονίας, μία υπέροχη, λαμπερή αλλά και ακαταμάχητα αφελής νοικοκυρά που εγγυάται το καλό vibe στο prime time, χάρη στην προσωπικότητα της Lucille Ball. Οι Wilton Place Street Band, ένα στουντιακό disco σχήμα του παραγωγού Trevor Lawrence από την California στην ουσία κυκλοφόρησαν μόνο τρία singles, το πρώτο από τα οποία ήταν ένας παιάνας στην disco πλευρά μιας μυθικής Lucy. Το τραγούδι, εμπεριέχει όλο το πλούσιο κύρος της εποχής με πλήρη ορχηστρική υποστήριξη και την αίσθηση του αστραφτερού, αποδραστικού disco τυφώνα που σε παίρνει από την πίστα και σε σηκώνει στον αέρα. Στα φωνητικά, η Lynda Laurence καλεί την Lucy να χορέψει μαζί με το έξαλλο πλήθος της εποχής που συνωστιζόταν ευφορικά στην πίστα.

Νο.11
Song: Gotcha (Theme From Starsky & Hutch)
Act: Tom Scott
Series: Starsky & Hutch (1975 – 1979)
Album: Blow It Out
Written: Tom Scott
Produced: Hank Cicalo, Tom Scott
Label: Ode Records
Year: 1977
Cult Rate: 76%

Μία ακόμα επιτυχία του δίδυμου παραγωγής Aaron Spelling – Leonard Goldberg, το “Starsky & Hutch” είναι η απόλυτη buddy αστυνομική περιπέτεια με τους Paul Michel Glaser και David Soul στους αντίστοιχους ρόλους που άφησαν εποχή, καθώς τόσο διαφορετικοί όπως ήταν αλληλοσυμπληρώνονταν μεν αλλά έπεφταν και σε αυτά τα χάσματα επικοινωνίας μεταξύ τους. Η σειρά προβαλλόταν φυσικά από το κανάλι ABC και ο δημιουργός της ήταν ο William Binn. Ο Tom Scott που συνέθεσε το βασικό θέμα της σειράς για τη δεύτερη σεζόν (αντικαθιστώντας το αντίστοιχο αρχικό του Lalo Schifrin) είναι ένας καταπληκτικός τρομπετίστας του αμερικανικού jazz funk  από το Los Angeles, ο οποίος  στο συγκεκριμένο κομμάτι προσθέτει το επίμονο μεσόρυθμο disco beat για σίγουρη απήχηση στο ακροατήριο της εποχής. Οι μουσικοί που παίζουν στο κομμάτι είναι μία αφρόκρεμα από κορυφαίους session της εποχής, όπως ο πιανίστας Richard Tee, o περκασιονίστας Steve Gadd, ο κιθαρίστας Ray Parker, ο μπασίστας Chuck Rainey και ο drummer Ray Marotta.

Νο.10
Song: Baretta’s Theme (Keep Your Eye On The Sparrow)
Act: Sammy Davis Jr
Series: Baretta (1975 – 1978)
Album: The Song And Dance Man
Written: Dave Grusin, Morgan Ames
Produced: Mike Curb
Label: 20th Century Records
Year: 1976
Cult Rate: 78%

Στα 70’s το κανάλι ABC θριάμβευε στα sitcoms και στις αστυνομικές σειρές δράσης και ένας από τους βασικούς λόγους αυτής της επιτυχίας ήταν και το “Baretta” με πρωταγωνιστή τον Robert Blake στον ομώνυμο ρόλο του αστυνομικού που χρησιμοποιούσε εκκεντρικούς τρόπους να βγάζει σε πέρας τις αποστολές του. Το μουσικό θέμα της σειράς που ακουγόταν σε κάθε επεισόδιο στους τίτλους, ερμηνευμένο από τον Sammy Davis με έναν τρόπο κάπου μεταξύ crooner και groovy αλανιού του ghetto, ήταν ένα disco funk καλούδι που έδινε τον ρυθμό στη δράση της σειράς, με τη μουσική συνοδεία να προσφέρεται από την μπάντα των Rhythm Heritage. Το “Baretta” ως τηλεοπτική σειρά, δημιουργήθηκε ως μία πιο “οικογενειακή” εκδοχή του “Toma”, μία αστυνομική τηλεοπτική σιερά με πρωταγωνιστή έναν μυστικό αστυνομικό που ξήλωνε κυκλώματα λαθρεμπορίου ναρκωτικών με χαρακτηριστική άνεση.

Νο.09
Song: Love Boat
Act: Jack Jones
Series: Love Boat (1977 – 1986)
Album: Nobody Does It Better
Written: Charles Fox, Paul Williams
Produced: Ken Barnes
Label: MGM Records
Year: 1979
Cult Rate: 82%

Ένα από τα πιο δημοφιλή και υπέροχα cheesy τηλεοπτικά προϊόντα που διήρκεσε μια δεκαετία προσφέροντας άφθονο ασφαλές και feelgood γέλιο, το “Love Boat” είναι η επιτομή της ψυχαγωγικής τηλεόρασης. Βασισμένο στο πραγματικό ημερολόγιο της Jeraldine Saunders που κατέγραψε τις εμπειρίες της ως καπετάνιος κρουαζιέρας στο ομώνυμο βιβλίο, το “Love Boat” του NBC κρατάει γερά τα σκήπτρα του πιο σκληροπυρηνικού cult θεάματος στην τηλεόραση, μία πραγματική επιτυχία του παραγωγού Aaron Spelling αλλά και του Gavin MacLeod στο ρόλο του καπετάνιου Merrill Stubbing ο οποίος σε κάθε επεισόδιο καλείται να ανταπεκέλθει σε όλα τα παράδοξα του ντουνιά που συμβαίνουν πάνω και πίσω από το κατάστρωμα του κρουαζιερόπλοιου. Το μουσικό θέμα της σειράς, γραμμένο με την αντίληψη της χαριτωμένης, ξέγνιαστης μελωδίας, ερμηνεύτηκε αρχικά από το ευκαιριακό σχήμα των Key Hano με τα φωνητικά του Herb McQuade αλλά η εκτέλεση που εδραιώθηκε ως επιτυχία είναι αυτή του έμπειρου crooner Jack Jones. Το “Love Boat” πέρασε στην ιστορία ως απολαυστικό δείγμα εξωτικής “οικογενειακής” disco και αργότερα ερμηνεύτηκε με απόλυτη cheesy συνέπεια από την Charo, την Dionne Warwick και την Amanda Lear, για να επιβεβαιώσει τον ελαφρύ χαρακτήρα του.

Νο.08
Song: Theme From The Incredible Hulk (Disco Version)
Act: Joe Harnell
Series: The Incredible Hulk (1977 – 1982)
Album: The Incredible Hulk
Written: Joe Harnell
Produced: Joe Harnell
Label: MCA Records
Year: 1977
Cult Rate: 82%

Φρέσκος από την επιτυχία του στο score της “Bionic Woman”, ο ήδη, στα 70’s, βετεράνος μαέστρος Joe Harnell που είχε υπηρετήσει με επιτυχία στα 60’s, στο easy listening και στο music hall κύκλωμα, έγραψε το θέμα του “Incredible Hulk”, μίας τηλεοπτικής σειράς βασισμένης στους χαρακτήρες του ομότιτλου comic της Marvel, που είχαν δημιουργήσει οι Stan Lee και Jack Kirby. Η σειρά του CBS, με τον Bill Bixby (Dr David Banner) και τον Lou Ferringo (Hulk) έγινε cult classic στα πέντε χρόνια που εξέπεμψε και κατόπιν έγινε ταινία από τον Ang Lee με τον Eric Bana στο ρόλο του οξύθυμου Hulk και την Jennifer Connelly ως Betty Ross. To θέμα της σειράς, χαρακτηριστικό και ιδιαίτερα μελαγχολικό disco-ποιήθηκε από τον ίδιο τον Harnell ως bonus στο αρχικό score και έγινε ένα σαλονάτο, λικνιζόμενο κομψά mellow disco classic με οδηγό την εξαιρετική πιανιστική μελωδία του και τα “πα-ρα-πα-πα” των γυναικείων φωνητικών. Ενδεικτικό του high κοσμοπολιτισμού της εποχής αλλά και της κληρονομιάς που έφερε στους ώμους του ο Harnell, το θέμα του “Incredible Hulk” ακούγεται σήμερα ως ένα σπάνιο καλούδι.

Νο.07
Song: Theme From Battlestar Galactica
Act: Giorgio Moroder
Series: Battlestar Galactica (1979)
Album: Battlestar Galactica And Other Original Compositions
Written: Stu Phillips
Produced: Giorgio Moroder
Label: Casablanca
Year: 1978
Cult Rate: 86%

Παρότι μέσα στα χρόνια, το “Battlestar Galactica” έχει κερδίσει επάξια το μυθικό status του ως μία πρότυπη διαστημική σειρά, φαίνεται ότι η ιδέα της τηλεοπτικής παραγωγής της να ακολουθείται από μία κατάρα. Γεννήθηκε από τον Glenn A. Larson για να εκμεταλλευτεί τηλεοπτικά το κινηματογραφικό φαινόμενο “Star Wars” κάτι που έφερε τα δύο στούντιο, 20th Century Fox για το “Star Wars” και Universal για το “Battlestar” αντιμέτωπα, να ανταλλάσουν σωρεία μηνύσεων για κλοπή ιδεών. Η σειρά διακόπηκε μετά την τηλεοπτική μετάδοσης μίας αρχικής τηλεταινίας το 1978 και αναβίωσε διαδοχικά το 1980, το 1988 και τέλος στην πιο πρόσφατη εκδοχή της το 2003. Παρότι δεν ευτύχησε να εκπέμψει για ένα μακρύ συμπαγές χρονικό διάστημα, έγινε πολύ πετυχημένο franchised brand και έγινε ταινία, video game, επιτραπέζιο παιχνίδι, comic κ.λπ. Το αρχικό score που υπέγραψε ο βεταράνος σπεσιαλίστας συνθέτης Stu Phillips, περιλάμβανε φυσικά και μία disco εκδοχή του βασικού μουσικού θέματος της σειράς, ωστόσο ήταν η εκτέλεση του Moroder που κέρδισε την αίγλη της αυθεντικής disco μεταμόρφωσης του soundtrack. Τα πλήκτρα του Harold Falternmeyer, τα drums του Keith Forsey και η κιθάρα του Mats Bjoerklund –όλοι τους βετεράνοι συνεργάτες του Moroder και δραστήριοι στην disco σκηνή της εποχής- συνεργούν στην disco-ποίηση ενός θέματος που από τότε ακούστηκε πολύ από τους θιασώτες της σκηνής με πολλές ευκαιρίες στο μέλλον.

Νο.06
Song: Phenomena Theme
Act: In Search Of Orchestra
Series: In Search Of (1976 – 1982)
Album: In Search Of…
Written: W. Michael Lewis, Laurin Rinder
Produced: W. Michael Lewis, Laurin Rinder
Label: AVI
Year: 1977
Cult Rate: 85%

H disco στην υπηρεσία του μεταφυσικού ντοκιμαντέρ και της τηλεοπτικής έρευνας για την εξιχνίαση των άλυτων μυστηρίων που αποτελούν δημοφιλή θεματολογία ανάμεσα στους ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο. Το “In Search Of…” ήταν μία ιδιαίτερα πετυχημένη σειρά ντοκιμαντέρ με παρουσιαστή τον Leonard Nimoy (μυθοποιημένος ήδη, μετά από την εξαιρετική επιτυχία του “Star Trek”) που δημιούργησε η ομάδα παραγωγής του Alan Landsburg, μετά από τις δύο επιτυχημένες τηλεταινίες “In Search Of Ancient Astronauts” και “In Search Of Ancient Mysteries”. Με μια θεματολογία που εκτεινόταν από το Τέρας του Loch Ness μέχρι τα UFO και τις μυστηριώδεις ιστορίες του Jack του Αντεροβγάλτη, της χαμένης αποικίας Roanoke και της Δούκισσας Αναστασίας, η σειρά βασιζόταν σε καταγεγραμμένα ντοκουμέντα αλλά φλέρταρε και με τις θελκτικές θεωρίες συνομωσίας αποφεύγοντας να πάρει θέση σχετικά με τις απαντήσεις ή να καταλήξει σε συμπεράσματα. Το εξαιρετικό ντουέτο Rinder & Lewis στο soundtrack, εντωμεταξύ, κεντούσε αριστουργήματα: στο απόγειο της δόξας τους οι δύο καλλιτέχνες – τραγουδοποιοί και συνθέτες έφτιαξαν ένα soundtrack απολύτως εναρμονισμένο με την επιταγή της εποχής, περί ρυθμικής ψυχαγωγίας, βασισμένοι αισθητικά στις υποκρούσεις των ταινιών δράσης των 70’s αλλά και στην πανίσχυρη ορχηστρική μελωδικότητα που μόνο αυτοί ήξεραν να παράγουν τόσο μετρημένα και ιδιαίτερα σε ένα πλαίσιο που η disco πειραματιζόταν με τις ηλεκτρονικές δυνατότητες των synths.

Νο.05
Song: Theme From Police Woman
Act: Tony Camillo’s Bazuka
Series: Police Woman (1974 – 1978)
Album: Theme From Police Woman / Walkin’ Tall 12” Single
Written: Morton Stevens
Produced: Tony Camillo
Label: A&M Records
Year: 1976
Cult Rate: 87%

H Angie Dickinson άφησε εποχή ως “Αστυνομικίνα” στα μέσα των 70’s, μία αστυνομική σειρά του Robert Collins που προβλήθηκε στο κανάλι NBC, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα που συνδύαζε την απαραίτητη για τα mainstream τηλεοπτικά ήθη της εποχής, κομψή κυρία με τη δυναμική, αδέκαστη detective που δε σιστάζει να τολμήσει αυτά που άλλες στη θέση της θα προτιμούσαν, απλά, να στρέψουν το βλέμμα τους από πάνω τους. Ο Tony Camillo, ένας “χειρουργικός” disco funk παραγωγός που επιμελήθηκε τις δουλειές σχεδόν της μισής αμερικανικής soul κοινότητας στα 70’s, μαζί με το προσωπικό του σχήμα Bazuka, απέδωσε το θέμα της σειράς με μία ακαταμάχητα groovy διάθεση, αναδεικνύοντας τη μελωδία του Stevens αλλά εντάσσοντάς την επιπλέον, στο καυτό κλίμα της εποχής. Οι Tony Camillo’s Bazuka κυκλοφόρησαν μόλις ένα album το 1975 για να υποστηρίξουν τη μεγάλη επιτυχία τους “Dynomite”, μέσα στο οποίο δεν υπήρχε το θέμα της “Aστυνομικίνας”. Εϋγευστο εκλεκτό disco funk για αυτούς που δεν αρκούνταν μόνο στα χορευτικά Νο.1 της εποχής, με τα “Lady Marmelade” και “Rock Your Baby”.

Νο.04
Song: Theme From Dr. Who
Act: Mankind
Series: Dr. Who (1963 – 1989)
Album: Theme From Dr. Who / Time Travelers 12” Single
Written: Ron Grainer
Produced: Don Gallacher
Label: Motor Records
Year: 1979
Cult Rate: 89%

Aπό πολλές απόψεις, το “Dr Who” είναι μία σπουδαία τηλεοπτική παραγωγή: έχει καταγραφεί στο βιβλίο Guiness ως η πιο μακρόβια τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας και το μουσικό θέμα της, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μελωδικά riffs στην ιστορία, αποτελεί ένα από τα πρώτα ηλεκτρονικά μοτίβα που πραγματοποιήθηκε σε στούντιο, συγκεκριμένα το 1963 στο Ραδιοφωνικό Εργαστήρι του BBC από την Delia Darbyshire. Επιπλέον, ο Dr. Who ή αλλιώς, ο Άρχοντας του Χρόνου, αποτελεί ένα από τα πιο αγαπητά πρότυπα που γεννήθηκαν ως τηλεοπτικοί ρόλοι, καθώς έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει με το TARDIS στο χώρο και στο χρόνο και να διορθώνει ό,τι πάει στραβά. Οι Mankind είναι ένα στουντιακό σχήμα που το 1979 ανέβηκαν στο βρετανικό chart με την εκτέλεσή τους στο “Dr. Who” συνδυάζοντας την ανερχόμενη electro pop της εποχής με τη χορευτική brit-disco, θέτοντας ένα προηγούμενο για τους KLF δέκα χρόνια αργότερα να σημειώσουν τη δική τους επιτυχία με το “Doctorin’ The TARDIS”, ως Timelords. Εξαιρετικό flashback στο χωροχρόνο το θέμα του “Dr Who” ακούγεται πάντα φρέσκο και σημερινό και δεν κάνει ποτέ λάθος, όταν ανασύρει “φουτουριστικές” τηλεοπτικές και όχι μόνο, αναμνήσεις.

Νο.03
Song: Charlie’s Angels (Disco Version)
Act: Oral Caress
Series: Charlie’s Angels (1976 – 1981)
Album: Charlie’s Angels / Why Can’t Our Love Be Like It Was Before? 12” Single
Written: Aline Ferguson, Jack Elliott
Produced: Vivian Rogers
Label: P&P
Year: 1977
Cult Rate: 90%

Πολύ πριν το “Sex And The City” δημιουργήσει ένα καινούργιο αστικό standard για την πρότυπη συμπεριφορά της μοντέρνας γυναίκας, οι “Άγγελοι του Charlie” είχαν “δουλέψει” την επιδραστική συνδρομή τους στο τι σημαίνει “μοντέρνα, αυτάρκης γυναίκα που ξέρει να ανταπεξέρχεται σε όλα”. Η Kate Jackson, η Farah Fawcett και η Jaclyn Smith είχαν καταφέρει να γοητεύσουν τους πάντες σε παγκόσμιο επίπεδο με τις περιπέτειές τους ως πράκτορες του Charlie που αναλαμβάνουν δύσκολες αποστολές αλλά τα βγάζουν πέρα πάντα θριαμβευτικά. Δημιουργημένο από τους Ivan Goff και Ben Roberts, το “Charlie’s Angels” σε παραγωγή των αλάνθαστων τότε, Aaron Speeling και Leonard Goldberg, προβλήθηκε από το κανάλι ABC και σύντομα άφησε το στίγμα του στη δυτική κουλτούρα ως ανεκτίμητο κομμάτι ενός παζλ που σχηματιζόταν όχι μόνο από ερωτικές ιστορίες μπροστά στον καναπέ, αλλά και καταιγιστική, συχνά υπερβολική δράση υπέρ της τάξης και της ευνομίας. Το μουσικό θέμα της σειράς, με αναγνωρίσμο μελωδικό μοτίβο, στα χέρια των Oral Caress, ένα σχήμα που δημιουργήθηκε εσωτερικά στην καταπληκτική εταιρία P&P, υπεύθυνη για μερικά από τα πιο πολύτιμα underground disco αριστουργήματα των 70’s, ακούγεται ως ένα πλούσιο, λαμπερό, κοσμοπολίτικο ορχηστρικό disco, η πεμπτουσία του glamorous cocktail. Αργότερα οι “Άγγελοι Του Charlie” έγιναν κινηματογραφικές ηρωίδες με την Drew Barrymore, την Cameron Diaz και την Lucy Liu προσαρμοσμένες στις υπεράνθρωπες και σαφώς υπερ-γυναικείες δυνατότητες των 00’s, όμως η πρώτη αρχική μαγιά δεν ήταν εκεί, αν και ήταν και αυτές απολαυστικές μέσα στo bimbo κουκούλι τους.

Νο.02
Song: Hawaii 5 – Ο
Act: Chaquito
Series: Hawaii 5 – O (1968 – 1980)
Album: Chaquito Plays Themes From TV Thrillers
Written: Morton Stevens
Produced: Beverley Champion, John Gregory
Label: Philips
Year: 1972
Cult Rate: 92%

Πίσω από το όνομα Chaquito κρύβεται ο βρετανός συνθέτης και ενορχηστρωτής Johnny Gregory με τη μεγάλη θητεία στο easy listening κύκλωμα και τις συνεργασίες στις αρχές των 50’s με τραγουδίστριες όπως η Cleo Laine και η Νάνα Μούσχουρη. Ο Chaquito ανέπτυξε έναν πλούσιο, περιπετειώδη ήχο ως μαέστρος της ορχήστρας του (Cascading Strings) στην Philips Records, ως αντίπαλο δέος στις ορχήστρες 101 Strings Orchestra και Living Strings. Στις αρχές των 70’s πιάνοντας τον παλμό της εποχής που άρχισε να κινείται μουσικά σε πιο ρυθμικά, χορευτικά τέμπο, για να αποδώσει με την ορχήστρα του σε ένα album, δημοφιλή μουσικά τηλεοπτικά θέματα περιπετειών και αστυνομικών δραμάτων (ανάμεσα στα οποία, τα “Mission Impossible”, “Mannix”, “A Man Called Ironside” κ.λπ.), ένα από τα οποία, το “Hawaii 5 – 0” του Leonard Freeman, ήδη διένυε τον τέταρτο πετυχημένο χρόνο του στο κανάλι CBS. Ο Chaquito πιάνει τον παλμό των κυμάτων του Ειρηνικού και δίνει άλλη, ορχηστρική discofied πνοή γεμάτη ανυπόμονα κρουστά και πνευστά που συναγωνίζονται σε κομψές ταχύτητες τα έγχορδα, στο uptempo που έγραψε ο Morton Stevens, ένα από τα πιο εμβληματικά μουσικά θέματα των 70’s που χαρακτήρισαν όχι μόνο τη δράση του ακαταμάχητου αξιωματικού Steve McGarrett (Jack Lord) αλλά και μία ολόκληρη εποχή στο concept της αστυνομικής περιπέτειας και στην κουλτούρα της εξάλειψης των κακών με φόντο τον νησιωτικό εξωτισμό, τριάντα χρόνια πριν το “CSI Miami”… Αυτό που ελάχιστοι ξέρουν είναι ότι ο τίτλος της σειράς αποτελεί φόρο τιμής στην πεντηκοστή πολιτεία των Η.Π.Α., ωστόσο όμως, το “O” του τίτλου, δεν αναφέρεται στο Μηδέν (όπως είχε μεταφραστεί στα ελληνικά) αλλά στο αντίστοιχο γράμμα Όμικρον.

Νο.01
Song: Theme From S.W.A.T.
Act: Rhythm Heritage
Series: S.W.A.T. (1975 – 1976)
Album: Disco-Fied
Written: Barry De Vorzon
Produced: Steve Barri, Michael Omartian
Label: ABC
Year: 1976
Cult Rate: 95%

Κορυφαία στη λίστα των cult τηλεοπτικών προϊόντων, το “S.W.A.T.” (Special Weapons And Tactics) δημιούργημα των Robert Hammer και Lee Stanley σε παραγωγή Aaron Spelling και Leonard Goldberg πρόσφερε άφθονη, γενναιόδωρη απόλαυση με τις ακραίες, περιπετειώδεις καταστάσεις της και με το υπερβολικά macho στιλ των βασικών πρωταγωνιστών Steve Forrest και Rod Perry, από το τηλεοπτικό κανάλι ABC. Το “S.W.A.T.” ήταν ένα παράλληλο project των δύο παραγωγών με την αστυνομική σειρά “Rookies” και το “Starsky & Hutch”. Το μουσικό θέμα της σειράς, παραμένει κατά τη γνώμη μου, το κορυφαίο των 70’s, όχι μόνο για την αναγνωρισιμότητά του και το βαθμό της συνειρμικής σχέσης του με τη σειρά αλλά και ως αυτόνομο disco funk αριστούργημα, ενορχηστρωμένο ιδανικά για να δημιουργεί αυτή την τεταμένη περιπετειώδη ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε τα μέσα των 70’s. Οι Rhythm Heritage ήταν μια ικανότατη disco funk τετραμελής μπάντα που κυκλοφόρησε τέσσερα albums υψηλού χορευτικού πυρετού, όχι όμως βασισμένου στη μονοτονία του μηχανικού beat αλλά στο βαθύ groovy funk στοιχείο που ο επίμονος ρυθμός έχει την δυνατότητα να εξωτερικεύει στον ακροατή. Τίποτα λιγότερο από ένα αριστούργημα.

Enjoy!

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “20+1 Disco-fied 70’s TV themes”

  1. Άλλο ένα πολύτιμο στολίδι στο εξωπραγματικό για τα ελληνικά δεδομένα οδοιπορικό του δημιουργού του στη blogoσφαιρα…

    Τα 2 (1 & 3) απο τα τρία κορυφαία με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Μάλιστα το 1ο μου θύμιζε ανέκαθεν και το μεταγενέστερο θέμα μιας αγαπημένης μου βρετανικής σειράς, των «Professionals».

    Για όσους δεν το γνωρίζουν θυμίζω ότι η Donna Lynton («If I Never Sing Another Song») έχει ερμηνεύσει τη vocal version των «Charlie’s Angels».

    Πιστεύω οτι αδικήθηκε απο την εκτέλεση στην οποία συμπεριλαμβάνεται το τραγούδι του Jack Jones, το οποίο αξίζει την κορυφή αυτής και ίσως κάθε αντίστοιχης λίστας, για τις πιό γλυκές μας αναμνήσεις μας και μόνο…

    …χωρίς παρεξήγηση απο τον Chaquito, τους Ventures ή τον Magaret, μιας και όσο να’ναι, μια είναι η ατάκα του είδους:

    «Book’em, Danno!»

    Σπουδαίο άρθρο, ως συνήθως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: