All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Τεμπέλικο Round up

Posted by gone4sure στο 22 Απριλίου 2011

@ Ακούω το ντεμπούτο album του Jamie Woon, το «Mirrorwriting» (Candent Songs)  -την αγάπησα βαθιά τη φωνή του, ακούγεται στ’ αυτιά μου σαν ώμος να στηριχτείς που αντέχει το υπερβολικό βάρος των λαθών σου- και ψιλοκόβομαι που το υλικό του είναι πιο ελαφρύ από αυτά που έχει τη δυνατότητα ο ίδιος να εκφράσει. Η υπερβολική ελαφρύτητα μού τη δίνει οριακά στα νεύρα. Πλην όμως, παραμένει ευχάριστο. Δεν ήθελα, όμως, απλά να τον ακούω ευχάριστα. Ήθελα να με συγκλονίσει και να με πορώσει διότι ο Jamie με όλη την ερωτική ντροπαλοσύνη του ντουνιά που κουβαλάει μπορεί να κουνήσει βουνά.

@ Αυτό δηλαδή που πάνω κάτω έπαθα με κάποια ηλεκτρικά σημεία του «Smoke Ring For My Halo» (Matador) του τέταρτου album του Kurt Vile. Υπάρχουν τραγούδια και στιγμές μέσα στο δίσκο του που με κάνουν να αισθάνομαι πλήρης, ότι δε μου λείπει τίποτα. Τον αγάπησα γιατί είναι ένας ορθόδοξος classic rocker με ευαισθησία και συμπόνοια για μια φόρμα που χάνεται. Sorry αλλά δεν κατάλαβα, από πού και ως πού τον ονομάζουν folk rocker. Έχει σαφώς πιο βαθιές εμμονές με τον Lou Reed παρά με τον Bob Dylan και σαφώς πιο πολλά κοινά με τον Tom Petty. Βέβαια αν σκεφτεί κανείς ότι ο Tom Petty έχει με τη σειρά του τα δικά του κολλήματα με τον Dylan καταλαβαίνω ότι ισχύει η μεταβατική ίδιότητα και γι’ αυτό πλασάρεται ως τέτοιος και ο Kurt.

@ Μακάρι να μπορούσα να νιώσω λίγη από τη χαρά που μου είχαν προσφέρει με το «Writer’s Block» πριν από τέσσερα χρόνια, οι σουηδοί Peter, Bjorn & John με το καινούργιο τους, «Gimme Some» (Cooking Vinyl). Ενώ όλα είναι εκεί στα αυτιά μου -η αίσθηση ειλικρίνειας που αποπνέουν, οι σωστές δόσεις μέτρου και εκλεκτισμού, η πίστη τους στην παράδοση και στον ηλεκτρισμό σε ίσες ακριβώς μερίδες- αλλά το αίσθημα είναι απών. Δεν μπορούν να φτάσουν στο μέσα μου, μού φαίνονται μπανάλ και κάπως σαν να μην πιστεύουν ούτε και οι ίδιοι τα τραγούδια που γράφουν πια. Αυτό μου τη σπάει πολύ: να θέλω να τους αγαπάω και να αισθάνομαι ότι μου γυρνάνε την πλάτη.

@ Την Lykke Li δεν την θέλω ούτε σαν ιέρεια παγανιστικού rock, ούτε σαν σπεκτορική ντίβα, ούτε σαν avant garde rock’n’roller – τρεις από τις ιδιότητες που καμώνεται στο δεύτερο απογοητευτικότατο album της «Wounded Rhymes» (Atlantic). Συνεχίζω να τη θέλω ως το κομψό ξωτικό του δάσους που σε καθίζει κάτω δίπλα στα μανιτάρια και σου αφηγείται κάτι προσωπικές ιστορίες της, όπως έκανε στο «Youth Novels» πριν από τρία χρόνια. Στο καινούργιο της μου μοιάζει να παριστάνει την φερέλπιδα παγκόσμια rocker. Αυτό που ακούγεται στα αυτιά μου είναι ένα album ασπόνδυλο και ατελές. Κρίμα, γαμώτο.

@ Το ίδιο έπαθα και με τους Cut Copy με το «Zonoscope» (Modular). Αυτό που φαινόταν ως λαμπερό, μεγαλύτερο από τη ζωή electro στο προηγούμενό τους, υπέροχο «In Ghost Colours» μου φαίνεται τώρα σαν απομίμηση μίας μίμησης. Ξαφνικά σαν να έπαθαν υπερκόπωση τα synths τους και να σέρνονται οι μελωδίες, σαν να μην κυλάει το άκουσμα. Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να βάλω ροδάκια στα τραγούδια τους και επιπλέον με κάνουν να θυμάμαι γιατί ώρες ώρες με πιάνουν κάτι κρίσεις και τα «χώνω» στους νεόκοπους του electro. Ήθελα οι Cut Copy να μου θυμίζουν γιατί συνεχίζω να αγαπώ το electrο και όχι γιατί μου τη σπάει.

@ Τα ακριβώς αντίθετα ισχύουν για το «Passive Me Aggressive Υou» (Somewhat Damaged) των Naked & Famous, ένα σχήμα που στα δικά μου αυτιά ακούγεται επαναστατικό, ιδιαίτερο, χωρίς περιττούς ρόλους στους ώμους του περί ανταπόκρισης σε τεχνητά hype, εφευρετικό, με φρέσκια ματιά και καινούργια υλικά. Εκεί κάτω στην Ωκεανία έχουν ακόμα αδιάφθορους τρόπους να παίζουν δυναμική pop της «πόλης» χωρίς να ακούγονται δέσμιοι κάποιας ψυχαναγκαστικής, κλειστής «λέσχης». Μπράβο και πάλι μπράβο και να ένας δίσκος να αγαπήσεις με τα μπούνια και να θεωρείς δικό σου και μόνο δικό σου.

@ H Noemi Wolfs, η καινούργια τραγουδίστρια των Hooverphonic, δεν είναι βέβαια Geike Arnaert, τα λέει όμως μια χαρά και με επάρκεια τα στιλιζαρισμένα τραγούδια του Alex Callier. Τους γουστάρω τους Hooverphonic με τον ίδιο τρόπο που γουστάρω ένα cheese cake όταν το καταβροχθίζω με κομψότητα στο cafe του ιδρύματος Θεοχαράκη και αφήνω τον ήλιο να με τυφλώνει όπως μπαίνει έτσι ορμητικός από τα ψηλά παράθυρα. Η pop των Hooverphonic παραμένει στο «The Night Before» (Sony) ψηλοκλασάτη, καλλίγραμμη, επικών διαστάσεων και εξαιρετικά στιλιστική. Όταν καταπιώ το cheese cake απολαμβάνω την επίγευσή του, όπως ακριβώς και με τα τραγούδια τους.

@ Το «Barock» (self-released) της Nalyssa Green είναι σαν μία βροχερή άνοιξη: χαίρεσαι που βρέχει επειδή νιώθεις να γονιμοποιείται το χώμα αλλά δεν μπορείς να ευχαριστηθείς εύκολα μία βόλτα στα ανθισμένα. Έτσι και η Nalyssa, σε κάνει να χαίρεσαι για την αβίαστη και αγνή μελωδικότητά της, για τα όμορφα, εύθραυστα και κάπου κάπου τρεκλίζοντα τραγούδια της, αλλά νιώθεις ότι δεν μπορείς να τη χαρείς σε πλήρη άνθιση είτε επειδή δεν έχει εύκαιρες ευκολίες μιας παραγωγής που θα αναδείκνυε τα λόγια της, είτε επειδή το μικρό καλλιτεχνικό lobby στο οποίο συμμετέχει ενδεχομένως και ερήμην της, της θέτει καλλιτεχνικούς ψυχαναγκασμούς που κάπως καθυστερούν την ωρίμανσή της.

Jamie Woon «Mirrorwriting» (6/10 θολά καθρεφτάκια)
Kurt Vile «Smoke Ring For My Halo» (7,5/10 πετάλια για την κιθάρα του)
Peter, Bjorn & John «Gimme Some» (5/10 παγοβουναλάκια)
Lykke Li «Wounded Rhymes» (3,5/10 βωμοί θυσιαστηρίων)
Cut Copy «Zonoscope» (5/10 σκουριασμένα πλήκτρα)
The Naked & The Famous «Passive Me, Aggressive You» (8/10 down under καγκουρώ)
Hooverphonic «The Night Before» (7/10 βέλγικες κουβερτούρες)
Nalyssa Green «Barock» (7/10 theremins on fire) 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: