All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Να ξέρουμε τι λέμε

Posted by gone4sure στο 28 Μαρτίου 2011

Αντιγράφω από την Evening Standard της 25ης Μαρτίου:

«Η Elizabeth Taylor ήταν μία σπουδαία καλλονή. Ήταν όμως το ίδιο σπουδαία ηθοποιός όσο προσπαθούν να μας πείσουν ότι ήταν οι επικήδειοί της; Αναμφίβολα ο καλύτερος ρόλος της ήταν στο «Ποιος Φοβάται Τη Virginia Woolf» στο οποίο δεν έπαιζε ουσιαστικά, αλλά παρίστανε τον εαυτό της, απέναντι στον Richard Burton, τον τότε σύζυγό της, ως το ένα από τα δύο ταίρια που βρίσκονταν σε συζυγικό πόλεμο μεταξύ τους. Ωστόσο, άξιζε πλήρως την υποψηφιότητα  για Oscar επειδή εξέθεσε την ψυχή της στην οθόνη. Ποτέ όμως δεν έφτασε την ένταση και την πειστικότητα αυτής της ερμηνείας στους υπόλοιπους ρόλους της. Δείτε μόνο ένα στιγμιότυπο από την Cleopatra για να καταλάβετε πόσο ξύλινη ήταν. Θα έπρεπε όμως να την παινέσουμε για την καλή φήμη που έδωσε στην αλλεπάλληλη μονογαμία: ναι, παντρεύτηκε οκτώ φορές, επτά συνολικά συζύγους, όπως είπε όμως με δικά της λόγια, «Έχω κοιμηθεί μόνο με άντρες που έχω παντρευτεί. Πόσες γυναίκες το έχουν κάνει αυτό;«

Advertisements

2 Σχόλια to “Να ξέρουμε τι λέμε”

  1. bruise said

    Θα έρθω να διαφωνήσω σε αυτό. Η ξύλινη στάση και ερμηνεία της Elizabeth Taylor θα θεωρούσα ότι αφορούν όντως τον πραγματικό της εαυτό, αλλά εξάλλου σημαντικό είναι να γνωρίζουμε ότι ο ηθοποιός, παρ’ότι εύπλαστος, σε κάθε ρόλο ερμηνεύει μία αλήθεια και δεν «υποκρίνεται» με την έννοια που σήμερα έχει λάβει αυτός ο ορισμός. Το στιγμιότυπο αυτό, της ταινίας Cleopatra (και για μένα η ιδανικότερη Cleopatra όλων των εποχών ακριβώς για αυτό το λόγο), παρουσιάζει μία αυτοκράτειρα εποχής όπως θα έπρεπε να είναι, με τις νευρώσεις της, την βασιλική της στάση και συμπεριφορά, την τραγωδία της και τον κυνισμό της. Μήπως είναι κομμένος και ραμμένος ο ρόλος ακριβώς για την Elizabeth Taylor; Άρα, ίσως ήταν η επιλογή του ρόλου αυτού, που μπορεί να μην ανέδειξε την ίδια της την «υποκριτική» ικανότητα, αλλά στην ουσία ήταν μία ιδανική επιλογή. Από την άλλη, θυμόμαστε την Εlizabeth Taylor από το «Ποιος Φοβάται την Virginia Woolf» και κακώς ξεχνάμε το «Boom!». Tαινία που μάλλον δεν είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο, παρ’όλα αυτά παρουσιάζεται όλος ο μύθος της με μία ιδιαίτερη προοπτική και ίσως πρόβλεψη του μέλλοντος της. Ο Burton πάλι στο πλευρό της, η ίδια στο έπακρο, όπου καταθέτει τον εαυτό της επί της οθόνης με έναν τραγικό ίσως τρόπο. Και θεωρώ ταλέντο να ξέρεις τον εαυτό σου τόσο καλά, ακόμη και στην τέχνη που μας περιγράφει ο Στανισλάβσκι.

  2. Stratos said

    Να μη ξεχνάμε και τις απίθανες ερμηνείες της στο Cat On A Hot Tin Roof και Butterfly 8

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: