All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Αναιμικό electro

Posted by gone4sure στο 11 Μαρτίου 2011

The Mirrors
Lights And Offering
(Skint)

Starfucker
Reptilians
(Polyvinyl)

Φοβάμαι, ότι τα δύο κουαρτέτα, από το αγγλικό Brighton και το αμερικανικό Portland αντίστοιχα, πάσχουν από κείνο το είδος της αναιμίας που χρειάζεται επειγόντως σίδηρο για να στανιάρει. Παίζουν ηλεκτρονική pop που της αρέσει να χορεύεται, στα αστικά design γραφεία ανερχόμενων hipsters που καταπιάνονται με ασαφείς απασχολήσεις, όπως παροχές υπηρεσιών που κανένας δεν έχει δηλώσει ότι έχει ανάγκη. Κάτι με web πάντως.

Οι Mirrors που ντεμπουτάρουν με album φέτος μετά από τρία χρόνια και ισάριθμα singles και οι Starfucker που φτάνουν αισίως στο τρίτο album τους (αφού φαίνονται να καταστάλλαξαν στο όνομά τους μετά το Pyramid, το Pyramiddd, το Sexton Blake και το Strfkr) παίζουν ανάλαφρα, με αφελώς επιμελημένη και άψογη αισθητική, την ηλεκτρονική εκείνη «πάστα» που είναι εντελώς ok να ακούς στα στενά bars του ιστορικού κέντρου. Τα δύο κουαρτέτα παρότι χωρίζονται μεταξύ τους από βασικές πολιτισμικές διαφορές (οι μεν εμμένουν στο βρετανικό synth pop των 80’s, οι δε στο ενεργητικότερο, πιο ψυχεδελίζον electro chilli wave των 00’s) δρουν σαν να αγνοούν ότι υπάρχουν… προάστια. Ακούγονται ιδρυματοποιημένοι μέσα στο κουτί της πόλης – μοιάζουν μόνιμοι κάτοικοι ενός φουτουριστικού Pleasantville: δεν τους πάει το μυαλό να σκεφτούν τι υπάρχει πέρα από την «πόλη», τους ρυθμούς και τη θραυστική, ισοπεδωτική ευδαιμονία της.

Η στενωπός των βλεμμάτων των δύο κουαρτέτων μοιάζει hip και υπερμοντέρνα μεν, πλην όμως ελαφρώς στενάχωρη: κανένα από τα δύο σχήματα δεν φαίνεται διατεθειμένο να βουτήξει στο καινούργιο και το αυριανό – βολεύονται και τα δύο στην κομφορμιστική αντίληψη του τι είναι hot σήμερα, του πώς η ενέργειά τους θα παράγει ευχάριστα και «έγκυρα» ακούσματα για τα ντιζαϊνάτα αυτιά των παραπάνω ανερχόμενων αστικών επαγγελματιών παροχής υπηρεσιών που κανένας δεν έχει δηλώσει ότι έχει ανάγκη

Είναι πολύ ασφαλές να πει κανείς ότι οι Mirrors ακούγονται ακριβώς (ακριβέστατα) σαν μια τομή του «Architecture And Morality» των OMD και του «Happy Families» των Blancmange και να ξεμπερδέψει μαζί τους γιατί -δυστυχώς- με αυτό το πλαίσιο δεν αφήνει κάτι απ’ έξω από τη ψύχα τους. Επίσης είναι πολύ ασφαλές να πει κανείς ότι οι Starfucker ακούγονται ακριβώς (ακριβέστατα) σαν μία τομή του «Walking On A Dream» των Empire Of The Sun και του «Oracular Spectacular» των MGMT και να ξεμπερδέψει μαζί τους γιατί -δυστυχώς- με αυτό το πλαίσιο δεν αφήνει κάτι έξω από την ψύχα τους.

Τραγούδια πρωτοεπίπεδα, ακραία στυλιστικά (γραμμένα σαν να ζουν αμφότερα τα δύο σχήματα σε έναν κόσμο αγριότητας του κομψού όπου το design λατρεύεται ως ζωογόνο αγαθό), συντηρητικά όσον αφορά την πλήρη έλλειψη τόλμης τους να δοκιμάσουν κάτι ελαφρώς διαφορετικό από το προαποφασισμένο πλαίσιο δράσης τους, απολαυστικά ως συνοδευτικοί διάκοσμοι (το καταραμένο το design πάλι), αλάνθαστα, «διαβασμένα» όσον αφορά στα πρότυπά τους (σχεδόν ο Andy McCluskey των OMD θα πρέπει να τους μηνύσει ή να τους στείλει τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών – ξέρετε, από αυτή την παροχή υπηρεσιών που κανένας δεν έχει δηλώσει ότι έχει ανάγκη).

Τα τραγούδια των Mirrors και των Starfucker ακούγονται αγέρωχα στα αστικά bars που αρέσκονται να νιώθουν ότι κοιτούν το αύριο και να χρησιμοποιούν το πρόθεμα «μετα-« πριν από κάθε ουσιαστικό που ακούγεται στους κουβέντες των θαμώνων τους: μετα-flirt, μετα-κρίση, μετα-ψυχοθεραπεία, μετα-σχέση, μετα-είναι… Οι Mirrors και οι Starfucker είναι το soundtrack του μετα-βραδυού – μόνο που παραμένει αυστηρά και μόνο στην πέτσα της ηλεκτρονικής pop που αποθεώνει, δεν αφήνει τίποτα στον ακροατή να πάρει σπίτι για δουλειά για την επόμενη μέρα, έχει τόση σχέση με τα… μετα-συναισθήματα όση και ο Steven Spielberg με την μετα-εσωτερικότητα, όση σχέση έχει η έννοια της μετα-σπουδαιότητας με την μετα-παροχή υπηρεσιών που κανένας δεν έχει δηλώσει ότι έχει ανάγκη.

Αίσθηση και στιλπνότητα: αυτό μόνο. Το «Lights And Offering» και το «Reptilians» είναι όμορφα δισκάκια αλλά… το απλά «όμορφο» αρχίζει και ακούγεται απειλητικό στα αυτιά μου πλέον. Δεν έχω να τους καταλογίσω κάτι άσχημο, δε μου επιτρέπουν να τα αγνοήσω ως ασήμαντα, πλην όμως μου απαγορεύουν ρητά και ξεκάθαρα να τα «σπουδαιοποιήσω» όπως έχω πραγματικά ανάγκη. Είναι σχεδόν όλα τα τραγούδια τους, εμ… «ωραία». Αλλά, πανάθεμα, τα «ωραία» τους, έχω πάθει υπερβιταμίνωση από «κατάλληλα» ακούσματα και ο χώρος στη δισκοθήκη μου, δίπλα στους Cut Copy, τους Tears For Fears, τους Passion Pit και τους Friendly Fires και τους Local Natives και… και… έχει τιγκάρει. Έχω ανάγκη να γεμίσω το χώρο δίπλα στο «Remain In Light» των Talking Heads, το «Quiet Life» των Japan και το soundtrack του «Midnight Express«. Έχω ανάγκη να εμπνευστώ και να προτείνω με πραγματικό παρορμητισμό το «καινούργιο» και όχι ως «κατάλληλο» συμπλήρωμα στα ήδη «καλά» ακούσματα που βγαίνουν σαν παροχές υπηρεσιών που κανένας δεν έχει δηλώσει ότι έχει ανάγκη.

6,5/10 (καθρεφτάκια για τα φώτα και τις προσφορές τους)
6,5/10 (διασημογαμίκους ή αστρογαμιάδες για τα ερπετόμορφά τους)

Advertisements

2 Σχόλια to “Αναιμικό electro”

  1. yo!
    +0,3 στους starfucker για τη γραμματοσειρά «scorpions»

  2. bruise said

    Δεν γοήτευσε το crooning μάλλον… Οκ, περιμένω Ηosannas – Together, Raveonettes – Raven In The Grave (προσωπικά, χρόνια, ίσως και παράλογη αντιπάθεια εκ μέρους μου αλλά έκπληξη ευχάριστη το τελευταίο) και τις δύο νέες μας αγάπες, τους Soft Kill (An Οpen Door) για τον Scar και τους Soft Moon (oμώνυμο) για εμένα αντίστοιχα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: