All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

H θλιβερή εικόνα των top earners του 2010

Posted by gone4sure στο 9 Μαρτίου 2011

 

 

Μια ματιά στους πιο προκομένους της δισκογραφικής βιομηχανίας στην Αμερική του 2010.

Ο οικονομικός απολογισμός του 2010 στους stars που “τα έφεραν πίσω και με το παραπάνω” στη δισκογραφική βιομηχανία, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν το σύστημα παραγωγής καινούργιων ειδώλων απλά βρίσκεται σε λήθαργο ή αν όντως το περιβόητο τέλος εποχής για την περίοδο του rock ‘n’ roll έχει τελειώσει ανεπιστρεπτί.

Αν εξαιρέσει κανείς την Lady Gaga που κρατάει δικαιωματικά την πρώτη θέση στη λίστα αυτών που έκαναν τους μεγαλύτερους τζίρους του 2010 (κάτι παραπάνω από τριάντα εκατομμύρια δολλάρια), οι περισσότεροι από τις υπόλοιπες κορυφαίες θέσεις, έρχονται από αλλοτινές εποχές, που έχουν από καιρό περάσει στη σφαίρα του ρετρό. Οι Bon Jovi, ο Roger Waters (!!!), οι Eagles, ο Paul McCartney έρχονται από μια εποχή που οι χρυσοί σταρ “έκοβαν μόνεδα”, σχεδόν τριάντα με σαράντα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνισή τους, ή έστω την πρώτη κορύφωση της πορείας τους. Η λίστα συμπληρώνεται με το παρωχημένο “ακίνδυνο” στιλ του Michael Buble, το γενικευτικό rock της Dave Matthews Band, το εκκωφαντικό trash των Black Eyed Peas, την εφηβική pop του δεκαεξάχρονου Justin Bieber και την μοντέρνα Σταχτομπούτα Taylor Swift. Οι δύο τελευταίοι είναι υπερσυντηρητικά “μοντέλα” νέων σταρ που πατούν ευλαβικά στην παράδοση της παραγωγής ειδώλων χρησιμοποιώντας όμως το πιο σκληρά επιχειρηματικό και καλλιτεχνικά άτολμο πρόσωπο της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας.

Η λίστα με τους πιο αποδοτικούς του 2010 είναι πραγματικά ανησυχητική για τις εξελίξεις της καλλιτεχνικής δράσης του rock, τουλάχιστον αυτή που έρχεται από την Αμερική: δεν είναι δυνατόν ας πούμε να φιγουράρει στην τρίτη θέση του μεγαλύτερου τζίρου της χρονιάς η περιοδεία του Roger Waters με το… “Wall”, ενός album που κυκλοφόρησε ακριβώς τριάντα χρόνια πριν! Ο βετεράνος των Pink Floyd έβγαλε “στο δρόμο” την progressive αλληγορία του group που έβαλε στα σαλόνια την “διανόηση” και τους συμβολισμούς του rock, πυροδοτώντας ταυτόχρονα και τις πωλήσεις των δίσκων του καταλόγου τους. Η νέα γενιά δηλαδή, έμαθε το “Another Brick In The Wall” τριάντα χρόνια αργότερα και έσπευσε στα “κατεβαστήρια” του υπολογιστή του (τα νόμιμα ή όχι) για να εξεικοιωθεί και με το υπόλοιπο υλικό του μυθώδους group. Η έννοια της επικαιρότητας στην περίπτωση του Roger Waters χάνει τη σημασία της: στο μέλλον οι σχολιαστές της χρονιάς του 2010, θα βρεθούν στην εξαιρετικά αμήχανη θέση να σχολιάσουν την επικερδή δράση ενός δεινόσαυρου και να αναλύσουν το τι είναι αυτό ακριβώς που κάνει τους ανθρώπους να επανέρχονται στην “ασφάλεια” του μύθου αντί να κινηθεί για να χτίσει καινούργιους, πιο εξελιγμένους και σημερινούς μύθους.

Σε παρόμοια κατάσταση και ο Paul McCartney, χωρίς ίχνος καινούργιου υλικού, φιγουράρει στη δέκατη θέση της ίδιας λίστας. Παρότι το μοναδικό, σήμερα, ενεργό Σκαθάρι δεν έχει γράψει καινούργια τραγούδια (ευτυχώς ίσως πουν κάποιοι) κατάφερε να κερδίσει δεκατέσσερα εκατομμύρια δολλάρια με την περιοδεία του που βασίστηκε… σε μία επανακυκλοφορία του “Band On The Run” των Wings του 1973 και στο μερίδιό του από τις συνολικές πωλήσεις του καταλόγου των Beatles! Αντίστοιχα και οι Eagles (στην όγδοη θέση) φάνηκαν να κερδίζουν μερίδιο πρόσθετης φήμης μέσα στο 2010, περισσότερο με την ψηφιακή κυκλοφορία του “Hotel California” παρά με τον απόηχο του προ τριετίας “Long Road Out Of Eden”. Οι Bon Jovi τουλάχιστον κέρδισαν τη δεύτερη θέση στη λίστα αυτή με λιγότερα από δέκα χιλιάδες δολλάρια διαφορά, από το εμπορικό επίτευγμα της Lady Gaga στην κορυφή. Οι Bon Jovi, που με την στροφή τους στα country rock ακροατήρια, έναν καινούργιο δίσκο μέσα στο 2009 και ένα πληθωρικό ανθολόγιο επιτυχιών τους, στήριξαν μια περιοδεία – μαμμούθ στις Η.Π.Α., φαίνεται να γνωρίζουν μια καινούρια νεότητα, μία αποφασιστική καινούρια σελίδα στην καριέρα τους, που ξεκίνησε ως haircut metal από το New Jersey και φαίνεται να συνεχίζεται ως “επιστροφή στις ρίζες” με τον καινούριο, “γειωμένο” ήχο τους στα παραδοσιακά χώματα της πατρίδας τους. Τουλάχιστον αυτοί έχουν μία ισχυρή δισκογραφική δράση, η οποία σε κάνει να ξεχνάς ότι έχουν σχηματιστεί σχεδόν είκοσι οκτώ χρόνια πριν.

Νεανικότητα είπατε;

Υπάρχει και το άλλο άκρο: η ζαλιστική άνοδος του Justin Bieber μέσα σε μια χρονιά στο επίπεδο του σούπερ σταρ είναι ένα κατόρθωμα που δεν έχει και πολλές καινοτομίες στη διαδικασία. Ο νεαρός πρόσφερε στο εφηβικό κοινό την φρέσκια εικόνα που είχε εδώ και πολύ καιρό ανάγκη να καταναλώσει (ο Justin μεγάλωσε…) πλην όμως τα υλικά με τα οποία το κατάφερε μυρίζουν ξεσκονισμένες συνταγές από την δεκαετία του ’70 και του ’80, όταν οι Partridge Family και οι New Kids On The Block, αντίστοιχα, σάρωναν τις αρένες και προκαλούσαν λυποθυμίες ανάμεσα στο ξαναμμένο κοινό τους. Περίπτωση σχεδόν αποκλειστικά αμερικανική, ο Justin Bieber από την πέμπτη θέση της λίστας, είναι ένα είδωλο οχυρωμένο πίσω από αλάνθαστες συνεργασίες αλλά με πραγματικό έλλειμα τεράστιων επιτυχιών που θα μπορούσαν να απηχήσουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ακριβώς ίδια περίπτωση δηλαδή με την μπάντα του Dave Matthews στην τέταρτη θέση οι οποίοι όσο βαρετοί και ανεξήγητα παρωχημένοι ακούγονται στο ευρωπαϊκό κοινό, τόσο σκληροπυρηνικό και ορκισμένο ακροατήριο, έχουν χτίσει εδώ και είκοσι χρόνια τώρα στις Η.Π.Α. Οι περιοδείες τους είναι πρωτοσέλιδα γεγονότα, εξ ου και η επίσημη δισκογραφία τους έχει να επιδείξει περισσότερα ζωντανά ηχογραφημένα albums παρά στουντιακά.  Οι Αμερικανοί αγαπούν πολύ το ανοιχτόκαρδο πλην γραφικό rock του Dave Matthews σχεδόν σαν “τοπικού χαρακτήρα” καλλιτέχνη και όχι ως παγκόσμιο σταρ.

Ο Καναδός Michael Buble είναι ένας από τους ελάχιστους της δεκάδας αυτής που είχε καινούργιο δίσκο μέσα στο 2010, πλην όμως… πιο ρετρό και “σίγουρο” ακόμα και από αυτόν του Paul McCartney. Ο Buble ειδικεύεται στην “τακτοποιημένη” και καλοραμμένη αρρενωπότητα που έχουν ανάγκη οι μεσόκοποι για να αισθανθούν ότι και μέσα στα πράγματα βρίσκονται αλλά και δεν διακινδυνεύουν την παραδοσιακή αισθητική της “αμερικανικής” λεβεντιάς που αντλεί την περηφάνεια της από το Las Vegas και το rat pack. Ίσως ο πιο αντι-rock ‘n’ roll καλλιτέχνης της δεκάδας, ο Buble είναι το “κόκκινο πανί” των θεωρητικών του rock που βλέπουν στο πρόσωπό του τον τρόμο της επιστροφής στην συντήρηση των προ-1955 χρόνων. Λες και η “Ζούγκλα του Μαυροπίνακα” δεν γυρίστηκε ποτέ… Όπως επίσης και η κουλτούρα του hip hop σαν να μην υπήρξε ποτέ στην πορεία των Black Eyed Peas –που φιγουράρουν στην ένατη θέση-, ένα σχήμα που ξεκίνησε στα 90’s ως ελπίδα του “πνεύματος του δρόμου” και κατέληξε στην τρέχουσα δεκαετία ως ελπίδα της γενιάς των “κινητών”. Ίσως το πιο θορυβώδες, θεαματικό και “επίπλαστο” συγκρότημα στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, οι Black Eyed Peas τραγουδούν περισσότερα μέσα από παραμορφωτικά, τεχνολογικά εργαλεία παρά μέσω “κανονικών” τραγουδιών μέσα από τα δύο τελευταία albums τους “The E.N.D.” και “The Beginning”.

Οι δύο μοναδικές γυναίκες της λίστας, είναι η εκσυχρονισμένη country Barbie, Taylor Swift (στην έκτη θέση) και η υπερ-γαλαξιακή Lady Gaga στην κορυφή: ξανθές, σκληρά εργαζόμενες και απόλυτα συνειδητοποιημένες ως προς το ρόλο της δράσης τους, οι δύο τους αποτελούν τους δύο πόλους της θηλυκής pop από την Αμερική του σήμερα. Η Taylor, συντηρητική, αλάνθαστα ζυγισμένη στο ενδιάμεσο μεταξύ Faith Hill και Shania Twain και η δεύτερη, εκκεντρική, αποφασισμένη μέχρι τελεσίδικων όρκων να κατακτήσει τον πλανήτη ως διάδοχος της Madonna, παρουσιάζουν μια pop που δεν ξεφεύγει ρούπι από την ιδέα της ψυχαγωγίας της “απόδρασης”. Και οι δύο μέσα στη χρονιά, κεφαλαιοποίησαν τις κυκλοφορίες των δίσκων τους από την προηγούμενη (“Speak Now” και “Monster” αντίστοιχα) και συνεχίζουν ακάθεκτες στον επεκτατικό δρόμο προς τα μπρος…

Με την Lady Gaga να πρωτοστατεί στον αγώνα της φήμης, μία θέση που κέρδισε περισσότερο με τις εμφανίσεις της και με την αμφισβήτηση που “τζιράρει”, η λίστα με τους κερδοφόρους νικητές του 2010 εμπνέει την ανησυχία εκείνη που είχαν οι κριτικοί στις αρχές των 70’s όταν ένιωθαν ότι ο χιπισμός μπήκε σε ένα άνετο living room και έδωσε τη θέση του στους Middle Of The Road. Τότε όλοι θρηνούσαν την αλλοτρίωση του rock και την επιστροφή του στη συντήρηση. Σήμερα στη θέα της Lady Gaga, καλυμμένης προσκετικά με μπριζόλες ή άρτι εξελθούσης από διαστημικά αυγά με αρχαιοελληνικούς χιτώνες, οι ίδιοι κριτικοί θα νοσταλγούσαν την αφέλεια των Middle Of The Road και θα αποφάσιζαν ότι, ναι, αυτή την αφέλεια ξαναέχει ανάγκη το rock…

(Δημοσιεύτηκε σε τρία μέρη στο vima.gr online)

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “H θλιβερή εικόνα των top earners του 2010”

  1. 45 ετών, η μέση ηλικία του touring arstist στις ΗΠΑ. Εξηγεί αρκετά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: