All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Mobile Touch Screen Pop; Όχι, ευχαριστώ

Posted by gone4sure στο 26 Φεβρουαρίου 2011

Στα μέσα μαζικής μεταφοράς μια παρέα από πιτσιρίκια έπαιζαν με τα i-phones τους, βουτηγμένα μέσα στον μαγικό κόσμο της «προσομοίωσης»: η Rihanna εμφανιζόταν σε ένα video ως dominatrix να μαστιγώνει οτιδήποτε μυρίζει αρσενικό, η Britney -ή μάλλον ένα sim της Britney- τραγουδούσε ενώ διάβαζε τα πρωτοσέλιδα της τραγωδίας της, η Alesha χόρευε εξοντωτικά αψηφώντας τη βαρύτητα και σε ένα απότομο γύρισμα της συσκευής από μια υπερ-απορροφημένη δεξαεπτάχρονη, ο Taio εμφανιζόταν να ικετεύει την καλή του ενώ λίγο αργότερα ο Trey Songz απειλούσε τη δική του ότι θα φανεί «κακός».

Η πιτσιρικαρία δίπλα μου ήταν βουτηγμένη στις οθόνες: η ενέργεια του καθενός από αυτά τα παιδιά ήταν πλήρως εστιασμένη στις δυνατότητες και την πολυσύνθετη δράση της μικρής οθόνης του. Το βλέμμα και η ακοή τους ήταν πλήρως συντονισμένα με τα δάχτυλά τους που εκτελούσαν τις εντολές στις συσκευές. Οι αισθήσεις τους ήταν «κλειδωμένες» σε ένα πλαίσιο. Γύρω τους υπήρχε ένα αόρατο περίβλημα σαν ζελέ που τα «προστάτευε» από την ανθρώπινη διάδραση ή την ηλεκτρονική εμπειρία του διπλανού τους, ο οποίος και αυτός βρισκόταν σε διαδικασία «διάδρασης» με τη δική του συσκευή.

Στα τρία τέταρτα της ώρας που πέρασα δίπλα σε αυτά τα πιτσιρίκια, μέσα στο τρένο, ένιωσα ότι η pop κουλτούρα, όπως βιώνεται μέσα από την οθόνη (συναρπαστική, υπερ-μαγική, με πληθώρα δυνατοτήτων) είναι μια υπόθεση… εξαιρετικά μοναχική. Δεν θα ήταν δυνατό να αφορά κανέναν άλλο πλην του ανθρώπου που χειρίζεται κατά βούληση τα πλήκτρα και τις οθόνες αφής της συσκευής του.

Η εικόνα μιας παιδοπαρέας σιωπηλής (φθόγγοι και επιφωνήματα διάσπαρτα δεν συνιστούν και κανέναν κώδικα ιδιαίτερης επικοινωνίας) που είναι απορροφημένη στις επιμέρους «εικονικότητές» της, μου φάνηκε εξαιρετικά βαρετή. Έως και απεγνωσμένα τραγική.

Μέσα από τα ταχύτατα εναλλασσόμενα frames της οθόνης τους περνούσαν οι σύγχρονες pop ντίβες και οι would be studs της βιομηχανικής pop. Όταν έριχνα κλεφτές ματιές στις οθόνες των πιτσιρικιών, ένιωθα τη «διαφορετικότητα» της υπηρεσίας του καθένα τους. (Διαστημική Barbie η μία, Αόρατος Super ήρωας ο άλλος, Σεξουαλική Λάμια μία τρίτη, Βαρύς Καταφερτζής ένας άλλος…) Όταν τους άκουγα όμως, ένας ομογενοποιημένος πολτός από ηλεκτρονικούς ήχους έβγαινε στην επιφάνεια με πλήρως ευθυγραμμισμένες φωνές, καναλιζαρισμένες έτσι ώστε να συγκλίνουν στην επιταγή της μουσικής βιομηχανίας του τελευταίου τριμήνου.

Συνειδητοποιώντας την δύναμη του νέου μέσου -της κινητής τηλεφωνίας και των όμορων προϊόντων της- χώνεψα για τα καλά, το γιατί το ραδιόφωνο, από πρωταγωνιστικό μέσο της pop κουλτούρας, έχει μετατραπεί σε επικουρικό ακόλουθο επιβολής των tech-trends. Αν κάποτε αρκούσαν οι ραδιοφωνικές μεταδόσεις για να χτίσουν ένα τραγούδι, σήμερα όχι μόνο δεν αρκούν αλλά δεν ενδείκνυνται καν: η καινούρια pop μουσική της βαριάς βιομηχανίας της pop αιτεί την οπτικοακουστική προσαρμογή σε μικροτεχνολογικές εφαρμογές που «κουβαλιούνται» μαζί σου.

Με δεδομένο αυτό, προσπαθήστε να ακούστε ΜΟΝΟ -χωρίς οπτική ενίσχυση- την Rihanna με το «Te Amo«. Τον Chris Brown με το «One Time«. Την Alesha με το «Radio«. Toν Trey Songz με το «Can’t Be Friends«. Την Katy Perry με το «Teenage Dream«.

Μετά άκουσε -επίσης χωρίς οπτική ενίσχυση- την Belinda Carlisle στο «Mad About You«. Τον Billy Idol στο «Sweet Sixteen«. Την Cyndi Lauper στο «She Bop«. Τον Foster Sylvers στο «Misdemeanor«. Την Jody Watley στο «Don’t You Want Me«.

Στην περίπτωση του πρώτου πακέτου τραγουδιών, το πιθανότερο είναι να μην καταλάβεις ποιος τραγουδάει τι. Όλα υπακούν σε ένα αλάνθαστο γραμμικό πλάνο παραγωγής. Στο δεύτερο πακέτο, αντίστοιχα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: και να θες να μπερδευτείς δε γίνεται…

H σημερινή corporate pop δεν γίνεται να ανασάνει χωρίς την οθόνη. Εξαρτάται ζωτικά από τις τεχνολογικές εφαρμογές της, τα τραγούδια (όσο αξιόλογη ή ευμνημόνευτη μελωδική γραμμή και αν έχουν) είναι υπόδουλα του αισθητικού – εικαστικού – βιομηχανικού marketing plan του ερμηνευτή, οι ερμηνευτές δεν έχουν περιθώρια για διαφοροποίηση προϊόντος – είναι αναγκασμένοι να «παίζουν» σε μία όλο και συρρικνούμενη αρένα ιλιγγιώδους τεχνολογικής εξέλιξης. Η σημερινή pop δεν έχει το περιθώριο να ανακαλύψει τις ανθρώπινες συνιστώσες του εαυτού της γιατί το επόμενο application του i-phone απαιτεί την άμεση προσαρμογή του καλλιτέχνη στις επιταγές του.

Παλιότερα, η εικαστική φαντασμαγορία της pop ερχόταν σε ένα κατοπινό στάδιο μετά την σύνθεση και την παραγωγή του τραγουδιού. Ο καλλιτέχνης πρώτα συνέθετε, τραγουδούσε και αργότερα εφεύρισκε την εικόνα του. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η μελωδική γραμμή του τραγουδιού έπεται της εικόνας και του στρατηγικού πλάνου. Ρίξτε μια ματιά στο year end top 100 των singles του Billboard και δοκιμάστε να τα ακούσετε σε μια αλληλουχία… Η φρίκη της mobile pop είναι ολοκληρωτική αν δεν είσαι διατεθειμένος να ασχολείσαι με το κινητό σου είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα. Η πλήξη της ακρόασης (χωρίς την απασχόληση του βλέμματος) είναι πλήρης αν δεν θες να «βλέπεις» την pop – να συμμετάσχεις ως δούλος στο σεξουαλικό κολαστήριο της Rihanna, ως hoodie στην τιτανοκρατούμενη γειτονιά του Game ή ως γλυφειτζουρογλύφτης στην πλαστική ροζουλί χώρα του ποτέ-ποτέ της Katy Perry… Σε όλους τους virtual κόσμους δηλαδή που μέσω ευκολίας της τεχνολογίας, δημιουργούνται για να «παραμυθιάσουν» την εμπειρία της pop, απομακρύνοντάς την από οποιαδήποτε έννοια ρεαλισμού.

Όταν σβήνουν αυτές οι εικόνες από το κινητό σου, παύει να υφίσταται και το τραγούδι που άκουσες – γίνεται κολοκύθα στα αιώνια μεσάνυχτα – χάνει την υπόστασή του και δεν φυλάσσεται, καν, σε κανένα folder αρχειοθέτησης  στον υπολογιστή σου. Πετάγεται στα σκουπίδια ως αναλώσιμο virtual ψευδαισθητικό εργαλείο.

Advertisements

6 Σχόλια to “Mobile Touch Screen Pop; Όχι, ευχαριστώ”

  1. Homo Ludens said

    Έλα, πιάσε και τον Τζάστιν Μπίμπερ στο στόμα σου. Από καιρό το περιμένω.

  2. Φίλε, μόλις μου έσκισες τη διάθεση.Και σκέψου ότι αυτό πλανιόταν από πάνω μας από την ώρα που ξεκίνησαν το video clip κι η κουλτούρα του mtv

  3. Theorema said

    Μα τι ποστ!… Τι ποστ!…

  4. DimosK. said

    ..απλη κανονες (μουικης)επιβιωσης:
    -Ποτε δεν ακους καποιο τραγουδι που ΔΕΝ εχει στους δημιουργους την λεξη featuring
    -Ποτε δεν κρινεις ενα τραγουδι απο το περιεχομενο..Το περιτυλιγμα μετραει!
    -Ποτε δεν ακους ενα τραγουδι αν δεν περνας καλυτερα βλεποντας το video clip, με τον ηχο στο off.(πχ..Beyonce,Lopez,Nicole Scherzinger)
    Aυτα τα ολιγα και ολα θα πανε καλά με την γενια που προσπερασε ΚΑΙ το MTV πια!!

  5. DimosK. said

    ..και ειναι «..απλοι κανονες», ΟΧΙ «..απλη»(!!)

  6. hey mr gone, an mporeis steile mou ena email (to blepeis logika) na sou kanw mia protasi off the air 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: