All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Nano-rhythms

Posted by gone4sure στο 19 Φεβρουαρίου 2011

Radiohead
The King Of Limbs
(XL Recordings)

Nicolas Jaar
Space Is Only Noise
(Circus)

Υπάρχουν σήμερα event releases καινούριων albums;

Κρίνοντας από την συγκομιδή των καλλιτεχνών πάνω στους οποίους έχουν εναποτεθεί οι προσδοκίες του κοινού, νομίζω, η έννοια της event κυκλοφορίας τείνει να εξαφανιστεί: αν το group με την μεγαλύτερη αίγλη της Βρετανίας, επιστρέφει -για όγδοη φορά- με το ηλεκτρονικά διάτρητο «King Of Limbs» και ένας φέρελπις πρωτοεμφανιζόμενος κυκλοφορεί το ντεμπούτο του «Space Is Only Noise» ως επιστημονικό εγχειρίδιο ατμοσφαιρικής ηλεκτρονικής πολυρυθμίας, τότε κάτι ύποπτο συμβαίνει στο βασίλειο της pop μουσικής. Η έννοια του τραγουδιού υποχωρεί και στη θέση αυτή στρογγυλοκάθεται η ανάγκη για υποβλητικές ατμόσφαιρες που δεν τραγουδιούνται, δεν σιγοντάρονται, αυτές που καταργούν τα hooks για να γατζωθεί ο ακροατής.

Το «King Of Limbs» μοιάζει με καμβά πάνω στον οποίο ο Thom Yorke κεντάει ένα αναιμικό, θολό μοτίβο μελωδικής μελαγχολίας, χωρίς να το βασίζει σε ούτε ένα ρεφρέν, ούτε ένα αναγνωρίσιμο κουπλέ. Μετά το θαυμάσιο «In Rainbows» του 2007, οι Radiohead επιστρέφουν στην αμπάριζα του «Hail To The Thief«. Προκρίνουν τα «προσχέδια» τραγουδιών -όχι τα ξεκάθαρα σχήματα-, αποφασίζουν ότι το prog όνειρο των 70’s δεν ήταν και τόσο εφιαλτικό -μόνο που το ξεγυμνώνουν στα μινιμαλιστικά συστατικά του-, μπαίνουν στο trip της νεοκλασικής μουσικής -αλλά με το «πνεύμα δρόμου» αν εννοούμε όλοι το ίδιο με αυτό- και πειραματίζονται με το «νέο» που στη σημερινή περίπτωση σημαίνει την μετα-dubstep έρημο -χωρίς όμως τη χορευτική διάσταση του ιδιώματος. Το «King Of Limbs» είναι πλαδαρό συνθετικά αλλά καλόγουστο. Είναι στιλιστικό αλλά υποβλητικό. Δανείζεται από τα blues («Give Up The Ghost«), το υπόγειο των σπασμένων beats («Lotus Flower«) και τους οικείους θρήνους του πιανιστικού βρετανικού rock («Codex«) και φτιάχνει ένα γενικόλογο, πλαίσιο που σε αφήνει στο τέλος τραγικά ακάλυπτο. Δεν σου δίνει να πάρεις τίποτα μαζί σου μετά το πέρας της ακρόασης… Η τσιγκουνιά του Yorke είναι εξοργιστική: οι μελωδίες του ποτέ δε σε κάνουν να αισθάνεσαι το απαραίτητο «μαζί». Ακούγεται αυτάρεσκος και αποκομμένος από την πραγματικότητα, ξεγλυστράει μέσα από τα δάχτυλά σου σαν πονηρός κάλπης και μοιάζει να τον νοιάζει μόνο η εικόνα του. Δεν σας κρύβω ότι τον άκουσα καμία δεκαριά φορές, επιμένοντας κόντρα στην πλήξη μου. Δεν μπόρεσα να βρω τίποτα σημαντικό σε αυτό.

Το «Space Is Only Noise» από την άλλη είναι το ντεμπούτο του ταλαντούχου εικοσάχρονου Nicolas Jaar από τη Νέα Υόρκη που μεγάλωσε στη Χιλή. Ελπιδοφόρος και ιδιαίτερα παραγωγικός, πρόσφερε τρία eps στο κοινό πριν εκτεθεί σε album -όπως και ο James Blake– και έχει κάνει όλην την κοινότητα της ηλεκτρονικής μουσικής να μιλάει για αυτόν με κολακευτικά λόγια τόσο θερμά που δύσκολα θα μπορέσει να ανταποκριθεί, φαντάζομαι… Φρέσκο και με την αντίληψη του μικρού εξερευνητή -κάτι σαν πρόσκοπος που ανακαλύπτει και τοποθετεί σε τάξη τα ευρήματά του- ο Jaar προσθέτει στη μαρμίτα του «Space Is Only Noise» από Angelo Badalamenti μέχρι Fredo Viola και από Brian Eno των «Ambient» μέχρι Bilal και φτιάχνει ένα υπνωτιστικό downtempo μόρφωμα σαν χειρουργός των ρυθμών, προσθέτοντας μελωδικές ατμόσφαιρες ως καρίκευμα. Σε κομμάτια όπως το «Keep Me There» και το «Spectres Of The Future» αγγίζει το ζενίθ του -αφήνει τη βροχή, και κάποιους ρυθμούς που μοιάζουν να πάσχουν από «αρθριτικά» να κάνουν τη δουλειά τους. Ο Jaar δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου που έχει την ανάγκη να αξιοποιήσει με μια προκοπή αυτά που ανακαλύπτει, που έχει συναίσθηση των αναγκών του αυτιού, έστω και μέσα στο πλαίσιο της επιστημονικής δουλειάς που κάνει. Υδάτινος, εφευρετικός και χαμηλών τόνων που τείνουν να υποννοούν τα concepts παρά να τα εννοούν ευθέως, ο κόσμος του Jaar είναι ιδιαίτερα θελκτικός.

5/10 (στον άοσμο κόσμο του Yorke)
7/10 (στον εφευρετικό κόσμο του Jaar)

Advertisements

11 Σχόλια to “Nano-rhythms”

  1. inverted_a said

    Μα, 7/10 μόνο στον Jaar;;

    Συμφωνώ με την διαπίστωση «Η έννοια του τραγουδιού υποχωρεί και στη θέση αυτή στρογγυλοκάθεται η ανάγκη για υποβλητικές ατμόσφαιρες που δεν τραγουδιούνται, δεν σιγοντάρονται, αυτές που καταργούν τα hooks για να γατζωθεί ο ακροατής», ωστόσο φοβάμαι πως δεν μας πέφτει λόγος-σίγουρα αυτή η τάση «πατάει» κάπου στη νέα γενιά, άρα έχει και λόγο ύπαρξης.

  2. gone4sure said

    Δεν θεωρώ ότι τα τραγούδια είναι ανάγκη μόνο της παλιότερης γενιάς. Πιστεύω ότι οι πιτσιρικάδες έχουν ανάγκη τραγούδια και hooks για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Για παράδειγμα έχεις δει ποτέ κάποιον νέο να «επικοινωνεί» abstract ατμόσφαιρες στις παρέες του; Όλοι έχουν ανάγκη ένα ρεφρέν για να πουν ανά περίπτωση αυτό που νιώθουν. Η μουσική των Radiohead (πρόσφατα) και της νέας σχολής του dubstep κ.λπ. επικοινωνούν ατμόσφαιρες, πότε πετυχημένα, πότε όχι. Ποτέ όμως δεν γίνονται «αποκούμπια» για τους ακροατές. Και αυτή είναι η απώλεια. Απλά το ονομάζω κρίση ρεπερτορίου. Όχι πρόοδο.

  3. oksikemia said

    μη σου πώ και μπουζούκι. χεχεχ.

  4. dimitris pop eye said

    ayti i mousiki antikatroptizei tin epoxi mas, pou ola einai thola kai mperdemena, kai nomizo pos epivaletai na akoustoun tragoudia pou tha enosoun tous neous. isos den einai tyxaio pos to hip hop exei tromeri apixisi se aytes tis ilikies. an o skopos einai na apomonothei o kathenas kai na kleistei sto kavouki tou, tote sigoura ayti einai i «sosti» mousiki, an omos theloume na doume xaroumena ki aisiodoksa prosopa, tote kalytera na gyrisoume sta «eykola» refrain kai stis aples melodies.
    dimitris pop eye

    • gone4sure said

      Γιατί άραγε ο πρώτο συνειρμός μας για το ρεφρέν είναι το «εύκολο»; Όταν εννοώ ότι λείπουν τα ρεφρέν δεν εννοώ ότι λείπουν οι ευκολίες και το crowd pleasing. Εννοώ ότι λείπουν τα ρεφρέν. Χωρίς «εύκολα» ως προσδιορισμό. Θυμίζω ότι ρεφρέν έχει το «Who Do You Think You Are» και το «Name Of The Game» αλλά και το «Whole Lotta Love», το «Unfinished Sympathy», το «Sour Times» και το «What DIfference Does It Make». Εννοώ ότι όσο χάνεται η φόρμα του τραγουδιού (αυτή η μπητλική, η πρισλεϊκή ή η αμπική) τόσο χάνεται το κίνητρο ανάμεσα στις μάζες να αναζητήσει τραγούδια για να επικοινωνήσει την καθημερινότητά του. Και ξαναθυμίζω: έχετε δει πολλούς να επικοινωνούν με «τραγούδια» του Panda Bear ή των Isotope 21; Είναι άλλο πράγμα η πρωτοπορία (αυτοί που προωθούν τη μουσική τεχνική προς τα μπρος) και άλλο η τραγουδοποιία (αυτοί που μπορούν να γράψουν τραγούδια με απήχηση). Περισσεύουν πια οι πρώτοι, λιγοστεύουν επικίνδυνα οι δεύτεροι.

  5. dimitris pop eye said

    gone4sure
    symfono apolyta me ayta pou les, gia ayto akrivos evala se eisagogika kai to «sosti» alla kai to «eykola». ki ayti akrivos einai ki i prospatheia mas (ennoo me to group pou symmetexo, Pop Eye), i dimiourgia tragoudion.
    isos den egina katanoitos.
    dimtiris pop eye

  6. oksikemia said

    χμ, σιγουρα περισσευουν οι πρωτοποροι; συμφωνω οτι λιγοστευουν οι τραγουδοποιοι, αλλα σιγουρα διαφωνω για την πρωτοπορια. εκτος και το οριζουμε ετσι για να χαρακτηρισουμε περισσοτερο τις προθεσεις τους, παρα τα αποτελεσματα τους.

  7. bruise said

    Nομίζω ότι ούτε καν επιστρέφουν στο Ηail to the Τhief. Συζητούσαμε με τον Scar και μετά το 3ο άκουσμα συμφωνήσαμε ότι πέρα από την έλλειψη στιχουργικού οίστρου έλλειπε το πιο βασικό χαρακτηριστικό από το τελευταίο αυτό δίσκο των Radiohead, που νομίζω ότι ήταν και η μεγαλύτερη απογοήτευση. Η αίσθηση του συγκροτήματος, της μπάντας, που όταν τους είδες στο live, θεωρούσες τον καθένα μία ξεχωριστή οντότητα που στον τομέα της εξελισσόταν κατά τη διάρκεια του και σε συνέπαιρνε τόσο που δεν πίστευες πώς όλες έδεναν μαζί και σου προσέφεραν ένα αποτέλεσμα σε πολλά επίπεδα . Ο Greenwood με τον Υorke και τον Ο’Brien να ξεφεύγουν σε δράση, o άλλος Greenwood με τον Selway με τον πιο στατικό αλλά μεταδοτικό, παράλληλα, τρόπο. Σε προηγούμενά τους, και κατ’εμάς τρομερά και στο σκοτεινότατο Hail To the Thief, η αίσθηση αυτή είναι εντονότατη. Αυτό εδώ ήταν κάτι τελείως απογυμνωμένο, όπως λες καλαίσθητο, και μονόπλευρο. Ένας Thom Yorke με μία μπάντα που θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε μπάντα στον κόσμο και όχι απαραίτητα οι Radiohead. Aν μη τι άλλο γύρισαν στο προσωπικό album του Υοrke, το Εraser και δεν έχει λόγο να λέγεται Radiohead.
    Και τώρα που έγραψες και για τον Νicolas Jaar, περιμένω για Mirrors – Lights and Offerings. Παραδόξως στο album δεν βάλανε το (τέλειο) ομώνυμο κομμάτι.

  8. gone4sure said

    @Bruise – απρόσωπο το «King Of Limbs» έχεις δίκιο. Όσο το ξανακούω αντί να ζυγώνω κοντά, με «πετάει έξω». Είναι κρύος και αλλαζονικός δίσκος. Και τσιγκούνης σε ιδέες και feeling. Έχεις δίκιο.

    Tους Mirrors με το πρώτο «Ways To An End» και το «Into The Heart» τους έβαλα στην καρδιά μου. Δεν έχω ακούσει ακόμα το album. Σύντομα όμως…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: