All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Polyanna

Posted by gone4sure στο 16 Φεβρουαρίου 2011

PJ Harvey
Let England Shake
(Island)

Anna Calvi
Anna Calvi
(Domino)

Η επιστροφή της μουσικής; Cross your fingers…

Η Polly και η Anna κάνουν την Polyanna: φαντάζομαι ότι όταν η Eleanor Porter to 1913 έχτιζε το χαρακτήρα της ηρωίδας της, κάτι σαν τα αντεστραμμένα είδωλα των δύο κυριών είχε κατά νου… Η Polyanna μοίραζε χαμόγελα αισιοδοξίας στους γύρω της, ήταν η ιδανική μεταφορέας της απλούστατης σημειολογικής διδαχής ότι η αλήθεια βρίσκεται στα θετικά πρόσημα, στην συναισθηματική ενέργεια, στην ζωντάνια που επιμένει… Και όλο αυτό, όχι συνειδητό, αλλά ξέφρενα αναβλύζον.

Η αγγλική Polyanna του σήμερα, έρχεται με όπλα που αφήνουν εμβρόντητο τον ανυποψίαστο… Υλικά παλιά. Μουσικότητα. Εμπροσθοδύναμη. Αγέρωχα βλέμματα. Επικοινωνιακή δίψα. Ανυποψίαστο ηρωισμό. Ενοποιητική τάση αντί για διαλυτική. Στέρεους δεσμούς με το παρελθόν. Ανοιχτές αλλά όχι πάντα φιλόξενες αγκαλιές. Ουλές και γρατζουνιές ως παράσημα. Επιμονή στο ρεαλισμό. Πειθαρχία στην αλήθεια. Τιμιότητα ως παροχή και ως αίτημα. Αδιαπραγμάτευτη προσφορά. Παραγωγή αξίας. Η σύγχρονη αγγλική Polyanna, από το Dorset ή από το Λονδίνο είναι μια ηρωίδα που ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στο πολύ απλό αμήχανο αίτημα της εποχής της: μετά τη μόδα τι;

Η Polly στο δέκατο ουσιαστικά album της (μετρώντας και τις δύο καθόλου σπουδαίες συνεργασίες της με τον John Parish που είναι και δω παρών αλλά πιο πολύ διεκπεραιωτικά – ευτυχώς) και η Anna στο ντεμπούτο της, ουσιαστικά ευαγγελίζονται την ίδια ακριβώς επαναδιαπραγμάτευση του γυναικείου rock που επιστρέφει στις ρίζες του, μετά την υπερβιομηχανοποίησή του. Οι Polly-Anna επιστρέφουν στη σειρά της Grace Slick, της Patti Smith και της Siouxsie – αυτές οι κατσουφιασμένες μαινάδες, είναι ο βασικός άξονάς τους- με επικουρικές αιχμές από Edith Piaf, Marianne Faithful των 60’s, και Nico. Αφηγούνται και οι δύο τους ιστορίες που δεν είναι σύνηθες να γίνεται αντικείμενο των κοριτσιών στις σύγχρονες αστικές οθόνες (pc, τηλεοράσεις και κινητά): ο πόλεμος, ο ανταγωνισμός, οι έξεις, η αυτοκαταστροφή, ο διάβολος. Ο κόσμος της Polyanna είναι ζοφερός μα τόσο αληθινός. Οι ίδιες ξορκίζουν το φάντασμα ενός διαστρεβλωμένου μορφώματος που είναι ο κόσμος γύρω τους και λογχίζουν αυτά τα φρικτά που τις κάνουν να πετιούνται το βράδυ στον ύπνο τους. Επιτέλους η Polyanna αποενοχοποιεί τη χρήση της λόγχης…

Η Polly τα βάζει με την υπαρξιακή ιστορία της χώρας της, η πολύνεκρη τραγωδία της Καλλίπολης (μία μοντέρνα στρατιωτική σταυροφορία των Δυτικών, το 1916, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης) μπαίνει στο στόχαστρό της για να περιγράψει νοοτροπίες και συμπεριφορές, να αναπαραστήσει συναισθηματικά οικοδομήματα που κυμαίνονται από το έρημο ως το εφιαλτικό, να παρουσιάσει ένα πορτρέτο τού πώς ένα έθνος διαχειρίζεται (ή δεν το κάνει) τις συλλογικές ιστορικές αναμνήσεις του.

Η Anna αναπαριστά από την άλλη, ένα πλήρως κινηματογραφικό σύμπαν, μάλλον τα σκοτεινά κάδρα του David Lynch και αφηγείται σαν ιδιότυπη ιέρεια τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της, από την έκθεσή της στο φως, στις σχέσεις (ανοχής και όχι αγάπης, τις περισσότερες φορές), στα δέλεαρ του διαόλου, στον άρρωστο έρωτα.

Η Anna ντεμπουτάρει σκληρά και αγέλαστα, η Polly συνεχίζει τη νικηφόρα πορεία της στη συγκομιδή πλούτου από την κληρονομιά του rock ‘n’ roll. Η Anna δεν ακούγεται ευχάριστη. H Polly δεν ακούγεται ερωτική. Η πρώτη γίνεται η ίδια το όχημα του συναισθηματικού φορτίου που έχει ανάγκη να περάσει στο κοινό. Η δεύτερη γίνεται η «φωνή» της συνείδησης του αγγλοσαξωνικού φρονήματος. Η Anna τραγουδάει αγέρωχα και τολμηρά, θυμίζει με περηφάνεια και τιμή ότι το σασπένς είναι αυτό που έθρεψε τις πολλές γενιές του rock. Η δεύτερη τραγουδάει πότε σαν χήρα εθνικού ήρωα, πότε σαν αντάρτισσα τουρκομερίτισσα, καμία φορά σαν ορφανή παρθένα με ανεξέλεγκτες διαπεραστικές οιμωγές και πότε σαν αγρότισα μεταξύ Καύκασου και Βαλκανίων (θυμάστε το coaching που έκανε ο Ivo Watts Russell στην Lisa Gerard και στην Elizaebeth Fraser με τις θρακιώτισες μοιρολογίστρες;)

H Anna εμπιστεύεται τις ενορχηστρώσεις της στο baroque του Rob Jones – βαρύ, αβυσαλέο με τα ρεφρέν εξοστρακισμένα στον αγύριστο. Η Polly αφήνεται στη ραφιναρισμένη, κελαριστή απλότητα του Flood, που φροντίζει να δώσει αιχμές στις ταραντέλες, τα βαριετέ και τα νευρώδη ρυθμικά τραγούδια της. Η Anna Calvi ακούγεται σαν αρχοντική -παλιάς κοπής- προβοκατόρισσα του κατεστημένου (sic!) με τραγούδια «αξύριστα» και ταυτόχρονα αισθητικά, περήφανα. Η Polly Harvey ακούγεται τόσο -ΜΑ ΤΟΣΟ!- δεξιοτεχνικά άψογη στο χτίσιμο των δικών της. Η Anna φτιάχνει μελωδίες που δεν θέλει να γίνονται άμεσα οικείες από τους ακροατές της. Η Polly φτιάχνει απλά ΤΕΛΕΙΕΣ μελωδίες – η ικανότητά της να συλλαμβάνει απλές μελωδικές φράσεις και να τις μετουσιώνει σε ολοκληρωμένα, ανατριχιαστικά εμβατήρια, που σαλπίζουν την ολοκληρωτική συντριβή, νομίζω ξαναχτυπάει tilt μετά τους single θριάμβους του «Το Bring You My Love» και του βικτωριανού «White Chalk«. H Anna υποδέχεται τον Νick Cave στον κόσμο της. Η Polly του δείχνει την έξοδο (επιτέλους… στην περίπτωσή της). Η Anna δέχεται με τιμητική υπόκλιση τα παράσημα του Brian Eno. Η Polly υποδέχεται τον Mick Harvey. Η Anna μυρίζει… άοσμο πράσινο σαπούνι, υγρασία και θαλπωρή. Η Polly μυρίζει πυρίτιδα, φρεσκοβαμμένο, πολυχρησιμοποιημένο ξύλο και φυσητό γυαλί. Η Αnna είναι η τελευταία νύχτα ερωτικής παράδοσης πριν το χωρισμό. Η Polly είναι η λαφυραγωγία του καπνισμένου πεδίου μάχης και το πένθος του.

Η σύγχρονη βρετανική Polyanna βιώνεται πιο αποτελεσματικά από ποτέ. Πέταξε τα εμπριμέ μετά από έναν και βάλε αιώνα και προτίμησε τα δωρικά τσίτια σε γραμμή φάκελλο.

8,5 (στα ασπρόμαυρα goth snapshots της Polly – σεχδόν 9 παρά κάτι)
7,5 (στα σινεματικά baroque πλάνα της Anna – σχεδόν 8 παρά κάτι)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: