All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

James Blake – James Blake / Destroyer – Kaputt

Posted by gone4sure στο 28 Ιανουαρίου 2011

Ok, αντιδιαμετρικά αντίθετοι. Σε όλα. Στον ήχο, στην παραγωγή, στην αντίληψη, στο feeling, στους στόχους τους. Ωστόσο κάτω από αμφότερα τα albums των μοναχικών αυτών τραγουδοποιών υπάρχει ένας κόσμος με ενδοσυνεννόηση.

Το ομότιτλο ντεμπούτο του James Blake πράγματι θυμίζει το ίδιο αίσθημα που ένιωσα όταν άκουσα για πρώτη φορά, το «Entroducing» του DJ Shadow και το «Elusive» των Pressure Drop. Πράγματι έρχεται με φόρα προσδοκιών στην επικαιρότητα να εκτεθεί στα ακονισμένα μαχαίρια των «έτοιμων» για κατανάλωση hypes που στέκονται αμείλικτα και πεινασμένα για την παραμικρή στραβοτιμονιά. Πράγματι το «James Blake» είναι ένας σπουδαίος δίσκος που ανταποκρίνεται σε όλα τα post-something (post-dubstep, post trip hop, post gospel – post-you name it). Πράγματι επίσης, ένας τόσο εγκεφαλικός, ιδιοσυγκρασιακός, αφαιρετικός, υποβλητικός ήχος, γεννάει αληθινά τραγούδια, σχεδόν χειροπιαστά, ιδιαίτερα και μοναδικά.

Το «James Blake» στέκεται περήφανο αλλά με χαμηλωμένο βλέμμα σε μια κορυφή, όπου τον πρώτο λόγο έχουν οι σκιές, οι υποψίες, κάποιες αγωνίες και πολλές ανησυχίες. Ο ίδιος, γράφει τραγούδια που ακούγονται σαν βραχυκυκλωμένα ντουί ή σαν διακοπές ρεύματος ή σαν κροταλίσματα εντόμων, ή σαν σαράκια στα δοκάρια της οροφής, ή σαν τόμπολα από αδειασμένα όστρακα. Γράφει τραγούδια για τη νύχτα και το χάραμα, που μοιάζουν με κακόπαθους βρυκόλακες, με αγαθούς νυχτόβιους που έχουν έλθει σε συμβιβασμό με την κατάστασή τους. Ο James Blake δεν γράφει συμβατικά τραγούδια. Μάλιστα, με έναν αναπάντεχο ελιγμό, διασκευάζει και το «Limit To Your Love» της Feist από το «Reminder» (αφού το είχε ρεμιξάρει πέρσι) και δίνει άλλη αίσθηση στο παραπονεμένο bluesy αριστούργημα της Καναδής.

Το άλλο ιδιαίτερο συγκριτικό πλεονέκτημα του James Blake είναι ο τρόπος που τραγουδάει: όταν δεν προσομοιάζει στον… Bob Hite των Canned Heat Το Care  (Like You)«) συνειρμικά φέρνει στο νου τον Antony Hegarty Why Don’t You Call Me«) με ένα συνολικό πασπάλισμα από λυγμικό παράπονο σε όλα τα τραγούδια. Ο Blake έχει ένα μόνιμο «κόμπο» στο λαιμό αλλά αυτό, φαντάζομαι ότι κάνει το album του, τόσο μουδιαστικά ενδιαφέρον. Ακούγοντάς το, θες να σιωπήσεις. Όχι μόνο εσύ αλλά και ό,τι παράγει θόρυβο στο περιβάλλον.

Ωστόσο, αυτό το «πρωτότυπο», συναισθηματικό έκθεμα που λέγεται «James Blake» εικάζω ότι δεν μπορεί να αγαπηθεί παθιασμένα. Μπορεί να υποστηριχθεί με κάθετα επιχειρήματα (που θα είναι όλα σωστά) αλλά δεν μπορώ να «δω» τον ακροατή που θα πιει νερό στο όνομά του, με το χέρι στην καρδιά. Μπορώ όμως να δω τον επιστήμονα hipster που θα κάνει το cutting edge του, σημαία.

Ωστόσο…

8/10 (τριξίματα στην πόρτα)


O Dan Bejar από τον Καναδά εδώ και δεκαπέντε χρόνια το παλεύει σε ένα ηχητικό χώρο που δεν έχει και ο ίδιος πολυκαταλάβει ποιος ακριβώς θέλει να είναι. Στο ένατο album του, «Kaputt» αποφασίζει ότι ένα ευοίωνο soft rock στιλ με απλωμένες, κιμπάρικες ενορχηστρώσεις και ανοικονόμητες διάρκειες είναι αυτό που έχει περισσότερο νόημα για τον σημερινό ακροατή του.

Κάπως έχει δίκιο. Το «Kaputt» είναι ένα όμορφο album. Κυλάει στρογγυλά, ευωδιαστά με βέλτιστη ώρα ακρόασής του το απομεσήμερο. Ακούγεται πρόθυμο και πρόσχαρο, έχει ρομαντικές απολήξεις, διαθέτει «χώρο» για να κινηθεί ο ακροατής του, αφήνεται με σχετική γενναιότητα στην παράδοση της αμερικανικής αλλά και περιέργως πώς της σκοτσέζικης λεβεντιάς. Επιπλέον, ο Dan Bejar δεν τσιγκουνεύεται τα ανοίγματα στην ηλεκτρονικότητα των ημερών. Keyboards και synths περιδιαβαίνουν σε όλη τη διάρκειά του, σαν να απολαμβάνουν βόλτες στους κήπους της λήθης και της ξεγνιασιάς.

Αυτό που φαίνεται να εμποδίζει τον Bejar από το να βγει πρωταγωνιστικά στην επικαιρότητα, είναι το γεγονός ότι η δυνατότητά του να γράφει τραγούδια έχει «ταβάνι» που δεν αφήνει ευάερες προοπτικές. Οι συνθέσεις του είναι «μικρές» σε ιδέες αλλά μεγάλες σε εκτέλεση, τις κλιμακώνει μάλιστα με τέτοια επίμονη μαεστρία και σε τόσο μάκρος που σχεδόν νιώθεις την αγωνία του να «μπαλώσει» την «μικρούλα» ικανότητά του. Για να μην είμαστε άδικοι, το «Kaputt» έχει κάθε λόγο να διεκδικήσει την διάθεσή σας: έχει κόπο μέσα του, προσπάθεια, μια θετική ενέργεια (τα γυναικεία φωνητικά υπογραμμίζουν την κομψότητά του), ένα υπερβατικό στιλ και αρκετές στιγμές που κάνουν τα μισάνοιχτα μάτια να λάμψουν δω και κει από χαρά. Και επιπλέον, ως σύνολο το «Kaputt» έχει μια δίκαιη φιλοδοξία και έναν σεβαστό σκοπό να χαϊδέψει τον ακροατή του χωρίς να τον κατσιάσει. Το εκτιμώ αυτό ιδιαίτερα. Mια τομή ανάμεσα στον Al Stewart του «Year Of The Cat» και των Prefab Sprout του «Andromeda Heights» ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Ο Destroyer, είναι πολύ πιθανόν, ότι δεν θα με απασχολήσει ιδιαίτερα με το «Kaputt» – δεν θα καταναλώσω ούτε ενέργεια, ούτε «συναισθήματα» ζόρικα για αυτόν στο μέλλον. Ωστόσο, δεν έχω παρά να υποκλιθώ στο συνολικό όραμα της δουλειάς του – τη θετικότητα και την ιδιαιτερότητα, δεν την πετάς.

6,5/10 (βαλεαρικές ρομαντζάδες)

 

 

Advertisements

3 Σχόλια to “James Blake – James Blake / Destroyer – Kaputt”

  1. Disillusa said

    Γεια σου Gone4sure,

    Περνάω συχνά και διαβάζω τα υπέροχα κείμενά σου. Ελπίζω να είσαι καλά.

    Ε.

    Υ.Γ. Η διασκευή του «Limit to your love» μου άρεσε πολύ…

  2. bruise said

    Όντως και με το EP είχε ήδη γίνει χαμός. Υπάρχει μια γενική τάση για blues-minimalism ή είναι ιδέα μου;

    Kαι καθώς μιλάμε για ταλαντούχα νιάτα, θα ήθελα πολύ να διαβάσω ένα review στο Nicolas Jaar και το καινούργιο του album (Space Is Only Noise). E, Gοne4sure?

  3. de:coded said

    Remix του James Blake στη Feist; Που υπάρχει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: