All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

(Στραβο)Κάννες

Posted by gone4sure στο 27 Ιανουαρίου 2011

Φέτος, το «γλυπτό της άμμου» στην Croisette, ήταν ένας τρυφηλός Βούδας. Νυσταλέος, βαρύς, μαλθακός. Και χαριτωμένος και εκφραστικός.

Οι Κάννες όπως, έχω ξαναπεί, μοιάζει με παλιά πατρώνα. Βολτάροντας στην Croisette και χαζεύοντας παράπλευρα όλες τις δόξες του παρελθόντος (Carlton, Miramar, Croisette Beach, Stephanie Palace, Majestic, Martinez…) νιώθεις τα «περασμένα μεγαλεία» κάποιων παρελθουσών δεκαετιών – τις εποχές που γεννιόταν το glamour και η αίγλη της Κυανής Ακτής, με τις πενταπρόθυμες ενζενύ να κυλιούνται στην άμμο μπροστά στους paparazzi, τότε που η ευρωπαϊκή «δημόσια» ιστορία πρόσθετε βουλιμικά στις σελίδες της, αφηγήσεις πλούτου, πάθους, ματαιοδοξίας και λάμψης. Οι Κάννες ως πατρώνα ήταν εκεί να παρέχει θαλπωρή στην επίγευση του dry martini.

Σήμερα οι Κάννες, διατηρούν, σχεδόν νευρωτικά τα σημειολογικά τους «οικόσημα»: τα κυκλάμινα στα παρτέρια μοιάζουν πάντα υγιή και εντυπωσιακά, οι φοίνικες καλλίγραμμοι και μπλαζέ, οι κυρίες με τα δερμάτινα εκκεντρικά σύνολα, πάντα αφοσιωμένες στα λιλιπούτεια σκυλιά τους (σχεδόν μοιάζουν απαγορευμένες οι μεγαλόσωμες ράτσες από την περατζάδα) και το Palais στη θέση του, να ανεμίζει διαφορετικές κλαδικές σημαίες κάθε μήνα – μουσική, gaming, κινηματογράφος… Παραδοσιακά, τον Ιανουάριο ανεμίζει τις σημαίες του MIDEM, το διεθνές μουσικό συναξάρι της δισκογραφίας και των όμορων κλάδων της.

Φέτος στο MIDEM, οι παραδοσιακοί «παίκτες», αυτοί που σε άλλες εποχές (80’s – 90’s) ξόδευαν προϋπολογισμούς μικρών κρατών για τα περίφημα δείπνα και τις εκδρομές στο Monaco και στα spa του Saint Paul Du Vance, ήταν συρρικνωμένοι και σιωπηλοί. Εκεί που άλλες φορές ανταλλάσονταν δίσκοι και cds, τώρα ανταλλάσσονταν ματιές στα i-pads και στα applications των touch phones. Νέες ορολογίες μπήκαν στο ημερολόγιο του MIDEM και μια σειρά από ασαφείς ατάκες (new business opportunities, 7digital, Sonicbids, Beatport – you name it) έγιναν το νέο hype που έδινε το στίγμα στον «κοσμικό» πολιτισμό του ετήσιου ραντεβού. Όλοι συμφώνησαν για το «σουηδικό θαύμα» (εγώ προσαύξησα κι από πάνω), την ευρωστία και την κινητικότητα του publishing, όλοι ξεκινούσαν με νοσταλγικές δραματικές ατάκες τύπου «κάποτε στο MIDEM…» και όλοι κατέλυαν εντέλει σε ένα από τα παράπλευρα bars για να πνίξουν τις αναθυμιάσεις από Ferre και Dior στο αλκοόλ. Τις εντυπώσεις πάλι από το βρετανικό showcase τις κέρδισαν μακράν οι Guillemots και οι Monarchy.

Κάποτε το MIDEM έδινε τον ευρωπαϊκό ρυθμό της δισκογραφικής επιχειρηματικότητας. Σήμερα μοιάζει με ένα καλοδιωμένο, καλοργανωμένο μάζεμα μίνιμουμ εκπροσώπων από όλους τους παραμουσικούς χώρους και από τους επιθετικούς κολοσούς της τεχνολογίας. Στιλπνό. Άψογο. Αλάνθαστο. Unhappening.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στην τρεχάλα ανάμεσα στα ραντεβού της Croisette, το «Grand Hotel» των Procol Harum. Για κάποιο λόγο, το πιάνο, η φωνή, το βαριετέ, το φιλόδοξο progressive του Gary Brooker, εκτός του ότι μου θυμίζει αυθαίρετα τον Neil Hannon των Divine Comedy, ταιριάζει απόλυτα στις (Στραβο)Κάννες του 2011. Στο Grand Hotel μίλησα με Ολλανδούς και Γερμανούς φέτος. Στο ταρτάν ή στην σάλα. Με λιακάδα με δόντια. Και με την Lisette, ένα θαυμάσιο γκριφόν παραδίπλα που βρισκόταν σε μανία, κόντρα στην ήρεμη ευδαιμονία της αφεντικίνας της. Η Lisette, μου θύμισε πώς δεν θα μου άρεσε να ζω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: