All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Φέρε πίσω το μύθο

Posted by gone4sure στο 19 Ιανουαρίου 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

Κατακερματισμένη πληροφορία, απεριόριστες επιλογές μουσικής, διακυμάνσεις διασκέδασης που δεν τελειώνουν ποτέ, freestyle -μια μαγική λέξη που τα χωράει όλα- η ψυχαγωγία άπλετα προσφερόμενη σε μύριες όσες μορφές, η τεχνολογία μεταδίδει νέα πριν καν συμβούν.

Το σκηνικό είναι θορυβώδες, οι ρυθμοί δυναμικότεροι από τους παλμούς της καρδιάς. Πώς θα μπορούσαμε να ακούμε μουσική με τον ίδιο τρόπο; Πώς θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε μέσω μουσικής όπως «τότε παλιά» (sic);

Χάζευα τα εξώφυλλα των μεγάλων αγγλικών και αμερικανικών περιοδικών περί μουσικής στο περίπτερο: το Uncut είχε τους Roxy Music και το Mojo τον Neil Young. Είναι δύο από τα ονόματα που ανακυκλώνονται συλλήβδην στην κεντρική θεματολογία του μουσικού Τύπου παγκοσμίως, δύο από τα ονόματα της εκτεταμένης μεν, τραγικά ανεπίκαιρης όμως μυθολογίας που δημιουργεί -ή πασχίζει να το κάνει- γύρω της, μια ανθυποβιομηχανία πώλησης μουσικής. Οι Roxy και ο Young φέρουν την ιστορική αίγλη της εποχής τους, κουβαλούν στους ώμους τους τα ανεμομαζώματα της «ιδεολογίας» περί αλλαγής του κόσμου μέσα από το rock, έχουν να επιδείξουν ένα κατάλογο ρεπερτορίου που θα αποτελεί μονίμως σημείο αναφοράς για το σήμερα και το αύριο. Οι Roxy Music και ο Neil Young, μαζί με καμία εικοσαριά (αλλά όχι παραπάνω όμως) ονόματα της rock εποποιίας, κοσμούν σήμερα τα εξώφυλλα των περιοδικών για να καλύψουν τη δίψα των σημερινών ακροατών, των εικοσάρηδων που στροβιλίζονται μεταξύ White Stripes και National οι μεν και Caribou και Crystal Castles οι δε… Αυτών των ακροατών που είναι πολύ ικανοποιημένοι με τα ακούσματά τους αλλά είναι και πολλοί φτωχοί σε μύθους, εγκλωβισμένος ο καθένας στον προσωπικό κόσμο του που του παρέχει μια επίφαση ελευθερίας «επιλογών»… Στην ουσία όμως παραμένει ανελεύθερος και μόνος. Πεισματικά μόνος.

Η μυθολογία (η φαντασιακή προβολή ιδεών και αισθημάτων σε πρότυπους χαρακτήρες) είναι αυτό που λείπει στην σύγχρονη παραγωγή για αυτό καταφεύγουμε στο παρελθόν. Ούτε η κρίση ρεπερτορίου είναι τόσο μεγάλη πια ούτε οι σύγχρονες μουσικές μένουν πίσω σε ιδέες. Απλά η έλλειψη των μύθων είναι συντριπτική… και αυτή είναι που κάνει τη μουσική σήμερα να φαντάζει σαν κομπάρσος.

Ακόμα και τούτο δω το blog στους μύθους καταφεύγει (στα μυθικά τραγούδια, στους μυθικούς καλλιτέχνες, στη μυθική συναισθηματική ευμάρεια του παρελθόντος της μουσικής) για να μπορέσει να βρει το drive του να «ενισχύσει» την απόλαυση των Beach House και των Kisses και του Jamie Woon.

Γι’ αυτό σας λέω, φέρτε πίσω το μύθο…

Advertisements

10 Σχόλια to “Φέρε πίσω το μύθο”

  1. Ν’ αρχίσουμε τα ναρκωτικά, δηλαδή…

  2. Όσο χρηματίζεται η ανοχή μας και φθείρονται, παρασέρνοντάς μας,οι καναπέδες μας δεν θα υπάρξει ποτέ κανένας απολύτως λόγος να ανάψουμε φωτιές που θα γεννήσουν στίχους κι αυτοί μουσικές κι εκείνες Μύθους

  3. Την ώρα που διάβαζα το άρθρο σου, είχα την αίσθηση ότι άκουγα χαμηλόφωνα σε repeat τη «μελαγχολική» φράση του Collins, «too many protest singers, not enough protest songs»…

    Το μύθο τον «σκότωσαν» οι δισκογραφικές και τα τσιράκια τους σε ραδιόφωνα και τηλεοπτικούς σταθμούς, πολύ πριν «η πειρατεία σκοτώσει τη μουσική»…

    Τον σκότωσαν τα playlist ραδιόφωνα, οι αν»εγκέφαλοι» δημιουργοί των λιστών αυτών και οι οσφυοκάμπτες που «επανδρώνουν» τις μουσικές εκπομπές τους…

    Οι κατ’επίφασιν ροκάδες που δηλώνουν ροκ γιατί -έτσι απλά- τους αρέσει το «Holiday» και το «Hotel California»…

    Να συνεχίσω….; Γμσ το

    Αν υπάρχει φως ή ελπίδα;

    Πάντα υπάρχει!

    Η μοναδική -κατά την άποψη μου- διέξοδος είναι το ραδιόφωνο. Ένα και μόνο ραδιόφωνο (αρχικά), με τους κατάλληλους απο τους καλύτερους, χωρίς σκοπό το κέρδος αλλά με στόχο

    α)να βρουν η μουσική και οι μουσικόφιλοι στη χώρα μας -συν τω χρόνω- τη χαμένη τους «αξιοπρέπεια»,

    β)να αποκτήσουμε μια «κοινή συνισταμένη» ταυτότητα μουσικών ακουσμάτων, μπολιασμένη με τη γνώση και την εμπειρία αυτών που ξέρουν
    και γιατί όχι

    γ)μια ουσιαστική παρακαταθήκη για την ποιότητα της μουσικής που θα ακούγεται στο μέλλον στα ραδιόφωνα, στα i-pod, στα barάκια και τους συναυλιακούς χώρους της μικρής μας Ελλάδας.

    Αισθάνομαι αμήχανα που το μόνο τραγούδι που νοιώθω να ταιριάζει στην περίσταση είναι αυτό

    …A better place for those who will come after us…

    ΥΓ: M. αφιερωμένο εξαιρετικά σε σένα το «Now Is The Time» και ειδικά ή αγαπημένη μου ατάκα «looking back to see the future». Δεν ξέρω αν είσαι υπέρμαχος της βελούδινης ή της βίαιας επανάστασης, πάντως είμαι σίγουρος ότι όπως είπε και ο Gil, δεν θα «παρακολουθήσουμε» κάποια απο τις δυο στην Ελληνική τηλεόραση…

  4. Ίσως επειδή μόνο αυτός που ξέρει τον Γιανγκ ή τους Ρόξυ, θα αγοράσει κιόλας το περιοδικό, με την έννοια ότι μόνο αυτοί πια αγοράζου(με)ν περιοδικά…

    Αν σκεφτείς δλδ 20+ κόσμο που δεν έχει σπαταλήσει ούτε μισάωρο στη ζωή του σε ένα δισκάδικο, δεν έχει περάσει κάθε μέρα επί μέρες από το περίπτερο περιμένοντας να έχει βγει το περιοδικό του, δεν έχει ξενυχτήσει στο ραδιόφωνο, δεν έχει γεμίσει σελίδες από τετράδια σημειώνοντας βιαστικά αυτό που άκουσε να πάει να το ψάξει αργότερα…

    Απ’ την άλλη τα βλέπω πολύ χαζορομαντικά αυτά πια, καθώς των άνω των 30 έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής μας και δεν υπάρχει πια ο χρόνος για τόση (και τέτοια) ενασχόληση… Βέβαια στον αντίποδα, και να μπορούσαμε, με τι ραδιόφωνο – παραγωγούς – τύπο…

    Σκατά! Όποτε σκέφτομαι αυτό το θέμα πάντα σε τοίχο πέφτω…

    Μια ερώτηση μόνο. Τόσο έντονος προβληματισμός υπήρχε πάντα γι’ αυτό το θέμα; Δλδ την δεκαετία του 80 θα προβληματιζόταν κανείς κατ’ αυτόν τον τρόπο, με φόντο την δεκαετία του 60 ας πούμε…

  5. vkp said

    Η ροκ μουσική έχει άρχίσει να γίνεται μουσειακό είδος και οι συλλέκτες δίσκων σαν συλλέκτες πινάκων ζωγραφικής. Μπορούμε μια χαρά να ζούμε στο παρελθόν ιδιαίτερα αν μας παίρνουν τα χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι δε θα παραδοθούμε.

  6. spiral said

    hello!

    όσον αφορά τους μύθους, μάλλον συμφωνώ με τον αντίλογο του lavieboheme: http://laviebohemie.wordpress.com/2011/01/20/%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CF%89%CE%BD/

    περί μουσικής εμπειρίας κτλ, νομίζω οτι αυτά τα κείμενα που ανέβηκαν σχεδόν ταυτόχρονα σε bbc & guardian, θα σου φανουν πολύ ενδιαφέροντα:
    http://www.bbc.co.uk/news/magazine-12209143
    http://www.guardian.co.uk/music/musicblog/2011/jan/18/classic-album-sundays

    κατά σύμπτωση, πατώντας πάνω στους ιδιους προβληματισμούς, ξεκινήσαμε από τις αρχές του χρόνου αυτό εδώ: http://tetradiospiral.blogspot.com/2011/01/11-project.html

    αυτά 🙂

  7. gone4sure said

    To σίγουρο είναι ότι -με ή χωρίς «ναρκωτικά»- θα συνεχίσω με post την επόμενη εβδομάδα που θα έχω επιστρέψει από μια υποχρέωση εκτός Ελλάδας. Μάλλον δεν πολυέγινα κατανοητός περί «μυθολογίας» του rock και της ανάγκης επιστροφής της στην μαζική κουλτούρα και σε αυτό ευθύνομαι μόνο εγώ. (Λακωνικότητα και πυκνά νοήματα δεν συμβαδίζουν).

    Αγαπητέ Λευτέρη σωστά θέτεις το θέμα περί ανάγκης ραδιοφώνου -είναι το πάγιο αίτημα της σιωπηρής πλειοψηφίας που δεν διαμορφώνεται σε διαφημιστικά πλάνα. Γίνεται όμως;

    South Of The River: Πολλά τα ερωτήματα, θέλουν και πολλές αντίστοιχες απαντήσεις. Δύσκολα είναι όσα θέτεις.Θα το προσπαθήσω.

    Avaton cortez: καναπές και φωτιά δεν είναι αγεφύρωτο χάσμα. Ήταν το λάθος του χιπισμού αυτό. Καιρός να σταματήσουμε να το αναπαράγουμε. Και σε αυτό θέλω να τα πούμε.

    Vkp: με ελπίδες δεν γίνεται δουλειά. Με πραγματική «παραγωγή συναισθημάτων» ίσως.

    Spiral: Ευχαριστώ για το info overdose. Μοιάζει με αναζωογονητικό ντους.

    Homo Ludens: Όχι. Να το πάρουμε αλλιώς.

    • Φυσικά και δεν αναφέρομαι στους καναπέδες. Ο δικός μου μάλιστα μια χαρά μου φαίνεται από το να σέρνομαι σε gatherings που μυρίζουν ξεθυμασμένες εμπειρίες.Τις αιτίες που πνίγουν τη γέννηση των μύθων αναφέρω-τον χρηματισμό της ανοχής μας και τη φθορά που προκαλεί η παθητικότητα.Κι εδώ είμαι κι ακούω:-)

  8. […] την ευκαιρία να παραπέμψω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Μάρκου Φράγκου υπό τον τίτλο “Φέρε πίσω το μύθο”. Το 2011 όμως ο μύθος είναι ήδη εδώ και το αποδεικνύουν […]

  9. indictos said

    Και τους Μύθους και τους Μη Μύθους η μουσική βιομηχανία τους δημιουργεί και με τα όργανα της (περιοδικά, ραδιόφωνα, TV) τους προωθεί κατά βούληση και κατά περίπτωση.
    Μην ξεχνάμε ότι Μεγάλος Μύθος=υψηλό κασέ.
    Από την άλλη βέβαια είναι και πιο δύσκολο να κάνεις (αν θες να κάνεις) κάποιον Μύθο.
    Λόγω Internet και πιο γρήγορης πληροφόρησης είναι πλέον πιο δύσκολο να πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: