All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Decemberists «The King Is Dead» – Cake «Showroom Of Compassion»

Posted by gone4sure στο 9 Ιανουαρίου 2011

Double d’ot. Δύο αμερικανικές μπάντες με κάποια σοβαρή αξιοπιστία επιστρέφουν με καινούρια albums, μπαίνοντας οι πρώτοι στον δέκατο χρόνο ύπαρξής τους και οι δεύτεροι κοντά στον εικοστό. Οι Decemberists από το Oregon και οι Cake από την California έχουν κοινά στοιχεία περισσότερα από όσα πιάνει το μάτι ή το αυτί σε πρώτη φάση. Και οι δύο δεν ξεπερνούν ένα επίπεδο εκτοπίσματος ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω. Και οι δύο τραγουδούν αμερικανικό αντικορπορατικό αλλά βαθιά συντηρητικό rock με ρίζες στο εναλλακτικό underground αλλά με παρών και μοίρα στις παραδοσιακές ηχητικές μορφές αμερικανιάς. Και οι δύο δεν έχουν κάνει σοβαρά ατοπήματα στην καριέρα τους, δεν έχουν παραβιάσει κώδικες, δεν έχουν ψήγματα αλλοτρίωσης, δεν «χρωστάνε» δανεικά.

Και οι δύο ακούγονται σήμερα, καθόλου σπουδαίοι.

Το «King Is Dead» και το «Showroom Of Compassion» είναι δύο albums που ακούγονται τρομερά μακριά από το μέσο «σημαίνον» του σύγχρονου rock. Ακούγονται κατακαθισμένα στις δάφνες της μυθολογίας του μεσόρυθμου, ώριμου, ορθόδοξου rock, χωρίς σημεία αιχμής, χωρίς ιδιαίτερα σημεία αμφισβήτησης και χωρίς έρεισμα.  Αντίθετα, αποτελούν το μέσο σίγουρο στιλ albums που αρέσκεται να ασχολείται το Rolling Stone και να παράγει ειδήσεις μέσα από αυτά.

Το «King Is Dead«, μετά το συμπαθέστατο «Hazards Of Love» του 2009 που ήταν πιο τραγανό και ιδιαίτερο, ακούγεται σαν R.E.M. της περιόδου της I.R.S. με τον Neil Young στην παραγωγή και τον Morrissey στη μίξη. Οι Decemberists κάνουν αποφασιστική στροφή στο country rock και στην θεματολογία των «ριζών» τους και αυτό το πετυχαίνουν με μια πλήρη μεταμόρφωση του Colin Meloy σε Michael Stipe για τους απανταχού nerds που ανακάλυψαν το stetson του παππού τους στη σοφίτα. To «This Is Why We Fight» ακούγεται σαν σκάνδαλο μίξης REM και Smiths και αλλού -στο «Calamity Jane» ή στο «January Hymn«- δεν μπορείς να διαπραγματευτείς εύκολα την ιδέα ότι ο Colin Meloy ακούγεται σαν αρσενική Natalie Merchant, ούτε το ότι ο Peter Buck που εμφανίζεται ως καλεσμένος σε τρία μόνο κομμάτια δίνει το στιλ σε ολόκληρη την υφή του δίσκου.

Το «Showroom Of Compassion» έρχεται επτά χρόνια μετά από το κουρασμένο «Pressure Chief» με μια ελαφρώς ανανεωμένη αντίληψη για την ενορχήστρωση: το ακουστικό πιάνο και η «παραμόρφωση» δίνουν ένα στιλ παραλλαγμένο στο χαρακτηριστικό ήχο των Cake. O John McCrea συνεχίζει βέβαια να τραγουδάει με αυτό το χαρακτηριστικό cool στη φωνή του που έκανε τους Cake να αγαπηθούν (όχι όμως και να «συνάψουν σχέση») από ένα κοινό που έβρισκε νόστιμα κάποτε τo «Distance» και τη διασκευή του «I Will Survive«. Τότε όμως ηγούνταν οι slackers. Σήμερα, το εμπλουτισμένο με έρημο και funky grooves («Mustache Man Wasted«) στιλ των Cake δεν έχει ιδιαίτερα αγκίστρια να κρατηθεί στην επικαιρότητα, αν και το στραμπουληγμένο groove του έχει πάντα μια γοητεία στις απολήξεις του. Πλην όμως ακούγεται ελαφρώς ανεξέλικτο και grotesque. Οι Cake συνεχίζουν να γράφουν πιο στρογγυλά και ευανάγνωστα τραγούδια από τους Decemberists και ας μην ικανοποιούν απόλυτα τους πιουρίστες με τις αισθητικές επιλογές τους. Επιπλέον, όταν καταφεύγουν στην παράδοση του mariachi και της country μοιάζουν να το κάνουν με μια ειρωνία («Bound Away«).

The King Is Dead: 6/10 (θύσανοι ερήμου)
Showroom Of Compassion: 7/10 (τρομπέτες ακούρντιστες)

Τρεις δίσκοι για να θυμηθείτε το γιατί το «King Is Dead» δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο.

Neil Young
On The Beach
(1974, Reprise)
Ένα από τα πιο πεσιμιστικά αλλά και πιο άρτια του Neil Young από τα μέσα των 70’s, με στιχουργικό περιεχόμενο που αναδίδει ζόφο και πίκρα αλλά και μια αβίαστη μελωδικότητα που ξέφευγε από τις στενωπούς του καναδικού country rock και απλωνόταν στον κόσμο. Ως λιμώδης επιδημία όπως αποδείχτηκε.

 

R.E.M.
Fables Of Reconstruction
(1985, I.R.S.)
Ένα από τα πιο σπουδαία λογοτεχνικά albums αμερικανικού «ανεξάρτητου ήχου» των 80’s, το τρίτο στη σειρά έργο των Αθηναίων της Georgia. Γέφυρα ανάμεσα στο βρετανικό -λόγω παραγωγού Joe Boyd– folk rock και στην νευρική power pop κιθάρα, το «Fables Of Reconstruction» αποτελεί ακόμα ένα έπος της alt.rock σκηνής των 80’s και παραδόξως πώς, δεν έχει χάσει καθόλου το χρώμα του μετά από είκοσι πέντε χρόνια.

The Smiths
Queen Is Dead
(1986, Rough Trade)
To υποδειγματικό songbook των Morrissey – Marr θεωρείται από πολλούς το απόλυτο αριστούργημά τους. Ο Alain Delon στο εξώφυλλο γίνεται poster πέρα από τo τετράγωνο σχήμα του album και παραμένει στην αιωνιότητα ως το ζοφερό, θανατερό artwork ενός album που έδωσε πνοή στα απεγνωσμένα, «ανέραστα» νιάτα της μοναχικής κρεβατοκάμαρας. Η αύρα του δίσκου κεφαλαιοποιείται μέσα στα χρόνια.

Τρεις δίσκοι που μπορούν να πλαισιώσουν το «Showroom Of Compassion» άνετα.

Blood Sweat And Tears
Blood Sweat And Tears
(1969, Columbia)
Μοντέρνο, εστέτ αλλά και ακαταμάχητα λαοφιλές το jazz rock pop μείγμα της κομπανίας του Al Kooper ακούστηκε σαν το «καλό πνεύμα» των τελών των 60’s στην Αμερική που ήδη κουραζόταν από το χιπισμό αλλά και από την υπερχαρούμενη-χωρίς-λόγο Motown soul της εποχής. Οι Blood, Sweat & Tears θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν τα μισά από τα σύγχρονα νεοϋορκέζικα ακούσματα της chamber pop.

They Might Be Giants
Flood
(1990, Restless)
Το σαρδόνειο, ανεξάρτητο και εντελώς έντεχνο στο βάθος του αλλά και παιχνιδιάρικο rοck των They Might Be Giants είχε ήδη μεστώσει στις αρχές των 90’s και άρχιζε να αποδίδει και επιτυχίες πέραν των κολλεγιακών σταθμών, όπως το βαριετέ «Istanbul«.

 

Calexico
The Black Light
(1998, Quarterstick)
Το μεγάλο κόλλημα της μεσογειακής indie-λας με το rock της ερήμου των Calexico, αποδίδεται στη θερμότητα του κλίματος με την οποία παράγεται αλλά και με το ρομαντικό tejano στιλ τους. Παραμένει το «Black Light» το καλύτερο album τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: