All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Hate list #1: Bryan Ferry «Let’s Stick Together» (1976)

Posted by gone4sure στο 28 Δεκεμβρίου 2010

Τραγούδια που θα έπρεπε να απαγορευτούν με ποινική ρήτρα, τραγούδια που μισώ σχεδόν θανάσιμα, που έχουν «καεί» δια παντός στα αυτιά μου, που δεν σώζονται ούτε με εκ νέου παρέμβαση του πιο επιδέξιου παραγωγού τριγύρω. Τραγούδια για την πυρά, τραγούδια που ξεπερνούν το κόκκινο – άλλη μία φορά να τα ακούσω θα συμβεί κάτι πολύ κακό. Και φυσικά, τραγούδια που πιστεύω -με θριαμβευτική υποκειμενικότητα- ότι θα έπρεπε να έχουν πνιγεί στη γέννα τους.

Bryan Ferry
Let’s Stick Together
(1976, E.G. Records)

To 1976 o Bryan Ferry, διέλυσε τους Roxy Music μετά την περιοδεία τους για το «Siren«, με μια αλλαζονική αποστροφή στη φράτζα και μια γυαλάδα στο μάτι που φλέρταρε τον μοναδικό και ένα προβολέα στη σκηνή. Έβαλε μια τελεία στο χυμώδες, κεντημένο art rock των Roxy Music, του πρώτου μισού των 70’s επειδή ένιωθε την λάμψη της προσωπικής του ματαιοδοξίας να παρεμποδίζεται από την «συλλογική» δουλειά του group.  Έχοντας ήδη δύο προσωπικά albums στο ενεργητικό του, βιάστηκε να συρράψει ένα τρίτο για να ανταποκριθεί στην επικαιρότητα η οποία φαινόταν ήδη ζαλισμένη από την χορευτική φρενίτιδα της εποχής. Κυκλοφόρησε λοιπόν το ανεμομάζωμα «Let’s Stick Together«, έναν δίσκο που παραμένει πεισματικά μέτριος μέσα στα χρόνια, όχι όμως τόσο φρικτός, συνολικά, όσο το ομώνυμο κομμάτι του που βγήκε σε single και έφτασε και μέχρι το Νο.04 της Βρετανίας.

Το «Let’s Stick Together» γεννήθηκε ως ένα συμπαθέστατο rhythm ‘n’ blues με πατέρα τον Wilbert Harrison, κάπου στο 1962 στην εταιρία Fury, ένα όμορφο mid tempo που θα έκανε -ακόμα πιο- ευτυχισμένο τον Ray Charles. Όταν πρωτοκυκλοφόρησε δεν είχε γνωρίσει επιτυχία. Χρειάστηκε να το ξαναηχογραφήσει το 1969 ο Wilbert στην Sue Records ελαφρώς παραποιημένο στιχουργικά, ως «Let’s Work Together» για να καταφέρει να φτάσει στο Νο.32 του αμερικανικού pop chart, το 1970. Ο Wilbert ξανανέβαινε μετά από έντεκα χρόνια στο chart μετά από το Νο.01 του 1959, «Kansas City«…

To 1976, o Ferry έφαγε μια πετριά και αποφάσισε να διασκευάσει το τραγούδι, προφανώς για να τονώσει την «ψυχαγωγική», χορευτική αξία της περσόνας του και να συνάδει με την εποχή του. Κατάφερε να γίνει το σήμα κατατεθέν του για μια ολόκληρη καριέρα και να ταυτίζεται στη συλλογική μνήμη, η παρουσία του με αυτό. Όλα σε αυτήν την εκτέλεση πάνε εντελώς στραβά: η ενορχήστρωση ακούγεται σαν φτηνή «πρώτη ύλη» για το τσιγκαναριό των Gogol Bordelo σε αρτηριοσκλήρωση, το groove είναι ανύπαρκτο γιατί έχεις την αίσθηση ότι αποδίδεται από ρέπλικες, ο ρυθμός δεν «κυλάει» με τίποτα, η παραγωγή είναι στατική σαν κάποιος να παίζει με abacus στην κονσόλα, το σαξόφωνο ακούγεται ενοχλητικό και η φυσαρμόνικα του Ferry, το πιο άκυρο «μπαχαρικό» στοιχείο στο σύνολο. Ούτε ως cult δεν γίνεται να το ακούσεις – η σοβαροφάνειά του ακυρώνει κάθε διάθεση να το υποδεχτείς με χιούμορ.

Το χειρότερο από όλα όμως είναι αυτή η ερμηνεία: o Ferry τραγουδάει με μια τόσο υποκριτική αυταρέσκεια που καταλήγει να δένει τη φωνή του κόμπο και να παράγει έναν λόξυγγα που προσωπικά μού φέρνει στο νου το Σεφερλή στο Δελφινάριο όταν παριστάνει τον γόη (Σπαζοκλαμπάνιας; ). Ειδικά η ρίμα «together – never» στο ρεφρέν παραμένει κορυφαίο ερμηνευτικό αντιπρότυπο μέσα στα χρόνια. Τα φιογκάκια στην ερμηνεία του μυστακοφόρου -σύμφωνα με τη μόδα της εποχής που ανακάλυπτε την ποτοαπαγόρευση και τα cabaret της Βαϊμάρης- Ferry είναι πραγματικά αστεία, γιατί αποτελούν προϊόντα ματαιοδοξίας και όχι εσκεμμένου χαβαλέ. Κοινώς ο Ferry τραγουδάει έτσι από την πολύ στιλιζαρισμένη ηδυπάθεια. Και αποκορύφωμα βέβαια είναι τα «awh awh» προς το τέλος του τραγουδιού, τα οποία στο συνοδευτικό clip του τραγουδιού αποδίδονται στην καημένη την Jerry Hall που ως «μεγαλύτερη από τη ζωή» μοντέλα, βγαίνει στη σκηνή υποδυόμενη τις κραυγές των cowboys στα rodeos – κοινώς κάνει yodeling! Επιπλέον, έτσι όπως βγαίνει με όλα πάνω της τονισμένα σε υπερθετικά πληθωρικό βαθμό (από το styling και το βάψιμό της μέχρι το βηματισμό της πάπιας), μοιάζει πιο πολύ με τραβεστί που υποδύεται την super model, παρά ως ένα glamorous celebrity της εποχής.

Μέσα στα χρόνια, το τραγούδι του Wilbert Harrison διασκευάστηκε και από άλλους πρωτοκλασάτους, όπως ο Bob Dylan στο κακό album του «Down In The Groove» (1988), o νεοπαραδοσιακός country Dwight Yoakam στο «If There Was A Way» (1990), oι μονόχορδοι Status Quo στο «Rock Til’ You Drop» (1991) κ.λπ. Κανένας όμως, δεν το κατέσφαξε όπως η φράτζα του Ferry.

Χωρίς υπερβολή, το «Let’s Stick Together» ακούγεται στα αυτιά μου ως το πιο καταστροφικό χορευτικό downer όλων των εποχών, το απόλυτο party stopper, αυτό που πρέπει να υποδυθείς τον παραπληγικό για να μπορέσεις να το χορέψεις, το πιο βεβιασμένο, ντε και καλά, άψυχο και κεφαλαιωδώς άσχημο τραγούδι που είπε ποτέ ο Ferry, παριστάνοντας τον λιμοκοντόρο, σε μια προσωπική καριέρα που στα 70’s βασίστηκε στις διασκευές και στα 80’s σε μια τεράστια τεχνολογική pop παραγωγή, που μετέτρεπε σε έπη, κάποια πραγματικά συμπαθητικά τραγούδια. Ευτυχώς o Ferry συνήλθε σχετικά σύντομα και δύο χρόνια μετά το «Let’s Stick Together«, οι Roxy Music ξανά μαζί, ηχογράφησαν το απολαυστικό «Manifesto«…

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Hate list #1: Bryan Ferry «Let’s Stick Together» (1976)”

  1. Aurora said

    Ουάο! Τέλειο. Πάντα φαντασιωνόμουνα μια τέτοια λίστα. Για μένα στην κορυφή είναι πάντα το Hotel California. Σε όλες του τις εκδοχές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: