All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Γιατί αγαπώ τον Lester Bangs (ενόσω 61 bloggers αποφασίζουν)

Posted by gone4sure στο 13 Νοεμβρίου 2010

Πριν από σαράντα ένα χρόνια ο Lester Bangs, o πιο σφοδρός αμερικανός κριτικός του rock (αυτός που ενσαρκώθηκε από τον Phillip Seymour Hoffman στο «Almost Famous«) δημοσίευσε την πρώτη κριτική του στο Rolling Stone, κατόπιν μιας αγγελίας που δημοσίευσε το περιοδικό στην οποία καλούσε τους αναγνώστες του να στείλουν τις κριτικές τους. Ο Lester Bangs έστειλε την κριτική στην σύνταξη γράφοντας στο συνοδευτικό σημείωμά του, να τον ενημερώσουν για τους ακριβείς λόγους, σε περίπτωση που αποφάσιζαν να μην τη δημοσιεύσουν.

Το Rolling Stone επέλεξε να δημοσιεύσει την κριτική, στο τεύχος που κυκλοφόρησε στις 5 Απριλίου 1969. Τρεις μήνες πριν, στο τεύχος Νο.25, της 5ης Ιανουαρίου 1969,  το Rolling Stone είχε φιλοξενήσει στο εξώφυλλό του, το συγκρότημα του οποίου το ντεμπούτο ο Lester Bangs «έσκιζε» στο κείμενό του… Περί MC5 ο λόγος και του ντεμπούτου τους «Kick Out The Jams» του οποίου η αξία κεφαλαιοποιήθηκε μέσα στα χρόνια τόσο πολύ, που θεωρείται ως ένα από τα σπουδαιότερα albums όλων των εποχών. Ο Lester Bangs δε διστάζει να το «σκίσει», να το αποδομήσει και να σταθεί με «συγκεκριμένο τουπέ» απέναντί του, θυμίζοντας τι σημαίνει ζωντανό, αποφασιστικό γράψιμο… Προσπάθησα να αποδώσω κατά το δυνατόν το πνεύμα και το στιλ του Bangs εμπλουτίζοντας με κάποιες κατατοπιστικές παρενθέσεις, τις αναφορές του που σαράντα ένα χρόνια μετά δεν είναι και απαραίτητα κατανοητές απ’ όλους.

Διαβάστε πώς ντεμπούταρε ο Lester Bangs γράφοντας για το «Kick Out The Jams»:

«Ποιος το φανταζόταν ότι αυτή η βρωμίτσα το «Wild In The Streets» (σ.σ. ταινία του Barry Shear από το 1968 που έκανε αίσθηση στην εποχή της επειδή συλλάμβανε το ταραγμένο πνεύμα των ημερών εκείνων με τον Christopher Jones στο ρόλο του band leader και επαναστάτη Max Frost και κατάφερε να φτάσει στις υποψηφιότητες των Oscar) θα άφηνε τόσο έντονα το αποτύπωμά της στη σύγχρονη κουλτούρα; Πρώτα οι Doors -που, έτσι κι αλλιώς, πάντα πήγαιναν προς αυτήν την κατεύθυνση- να παιανίζουν εκείνο το περιβόητο «Αυτοί έχουν τα όπλα αλλά εμείς είμαστε πλήθος» (σ.σ. στίχος από το «Five To One» στο album «Waiting For The Sun» των Doors του 1968) στις ορδές της Εφηβοχώρας και τώρα αυτό το ιδρωμένο ανεμομάζωμα.  Ξεκάθαρα, αυτή η αντίληψη της βίαιης, μαζικής νεανικής επανάστασης και ανατροπής είναι μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της – κάτι που δεν λέει πολλά για αυτή καθ’αυτή την ιδέα αλλά για την ώρα της.

Ένα μήνα περίπου πριν (σ.σ. αναφέρεται ετεροχρονισμένα, στο τεύχος της 5ης Ιανουαρίου του Rolling Stone με εξώφυλλο τους MC5, προφανώς αναφερόμενος στον πραγματικό χρόνο που έγραφε το κείμενο αυτό και όχι στον χρόνο που δημοσιεύτηκε και κυκλοφόρησε στο τεύχος της 5ης Απριλίου 1969), οι MC5 κέρδισαν ένα κεντρικό θέμα εξωφύλλου στο Rolling Stone, όπου αναγγέλονταν ως Καινούρια Αποκάλυψη, ως ένα συγκρότημα που αψηφά όλα τα εμπόδια, «σπάζει όλα τα φρένα» (σ.σ. αναφορά στον τίτλο του album «Kick Out The Jams»), «απόλυτη ενέργεια» κ.λπ. κ.λπ.  Άσχετα από το ότι εμφανίστηκαν σαν μια χούφτα δεκαεξάχρονων μεθυσμένων πανκιών που νιώθουν παντοδύναμα – αυτά τα αγόρια, όπως λέει το κείμενο του Rolling Stone, μπορούν να παίξουν τις κιθάρες τους όπως ο John Coltrane και ο Pharoah Sanders έπαιζαν τα σαξόφωνά τους!

Λοιπόν, το album κυκλοφόρησε τώρα και μπορούμε όλοι να κρίνουμε μόνοι μας. Όσον αφορά στο δικό μου οβολό, αυτοί ακούγονται περισσότερο σαν Blue Cheer (σ.σ. αρχετυπικό blues rock συγκρότημα από το San Francisco που «συνέβαινε» ακριβώς εκείνη την εποχή στην Αμερική και σήμερα θεωρείται ένα από τα προπατορικά του hard rock) παρά σαν Coltrane και Sanders, αλλά, από την άλλη, ο δικός μου οβολός εξαφανίστηκε αγοράζοντας ένα αντίτυπο αυτού του γελοίου, αλαζονικού, υποκριτικού album και ίσως αυτό είναι το ζητούμενο, έτσι δεν είναι;

To υλικό, ηχογραφημένο ζωντανά ξεκινάει με μια εισαγωγή από τον John Sinclair, «Υπουργό Πληροφοριών» των «Λευκών Πάνθηρων» (σ.σ. ποιητής και manager των MC5 και ενεργό στέλεχος του ακτιβιστικού αντιρατσιστικού Κόμματος των Λευκών Πάνθηρων) , αν μπορείτε να το συλλάβετε αυτό. Ο λόγος του είναι κάτι ανάμεσα στο «Wild In The Streets» και στον Arthur Brown (σ.σ. ο εκκεντρικός Βρετανός rock ‘n’ roller που είχε ταράξει την επικαιρότητα της εποχής με το «Fire» και την εκκεντρική, θεατρική σκηνική παρουσία του). Το τραγούδι που ακολουθεί είναι ξενέρωμα. Μουσικά, το συγκρότημα είναι εσκεμμένα άξεστο και επιθετικά ακατέργαστο. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως δυναμική μουσική όταν δεν χρησιμοποιείται για να καλύψει την έλλειψη ιδεών, όπως εδώ. Τα περισσότερα τραγούδια δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους μέσα στις πρωτόγονες δομές τους των δύο ακόρντων. Τα έχετε ξανακούσει όλα στο παρελθόν από αξιόλογα ονόματα όπως οι Seeds, οι Blue Cheer, οι Question Mark & The Mysterians και οι Kingsmen (σ.σ. με εξαίρεση τους Blue Cheer, όλοι αυτοί θεωρούνται οι πρωτεργάτες του πρώιμου punk των 60’s). H διαφορά εδώ, η διαφορά που θα πουλήσει κάποιες χιλιάδες αντίτυπα αυτού του album, βρίσκεται στο hype, την παχιά επίστρωση της εφηβικής επανάστασης και της πλήρους ενέργειας που καλύπτει τη θέα ενός σκουπιδότοπου με κλισέ και άσχημο θόρυβο.

Το «Kick Out The Jams» ακούγεται σαν να ηχογράφησαν οι Kingsmen το «Money» του Barrett Strong. Η εισαγωγή του «Come Together» είναι κλεμμένη νότα – νότα από το «I Can See For Miles» των Who. Το «I Want You Right Now» ακούγεται ακριβώς (μέχρι και στους στίχους) σαν το «I Want You» των Troggs, ένα αγγλικό συγκρότημα που λανσαρίστηκε με μια παρόμοια εικόνα sex και ωμού ήχου, πριν κανά δύο χρόνια (θυμάστε το «Wild Thing«;) και εξαφανίστηκε αμέσως στη λήθη, από όπου φαντάζομαι, κάθονται και κοροϊδεύουν τους MC5.»

Tέσσερα χρόνια μετά την κριτική αυτή και αφού είχε ήδη δημιουργήσει τη φήμη του αδέκαστου, ειλικρινούς και αιχμηρού μουσικοκριτικού που δεν χαρίζεται, ο Lester Bangs απολύθηκε τον Ιούλιο του 1973 από τον Jann Wenner του Rolling Stone (μετά από μια εξίσου σκληρή και αποδομητική κριτική του για το «New Age» των Canned Heat) και συνέχισε να γράφει στο Creem, το Village Voice, το NME κ.λπ. Ο Bangs πέθανε στις 30 Απριλίου 1982 από υπερβολική δόση υπνωτικών. Βρέθηκε στο διαμέρισμά του, με το «Dare» των Human League να γυρίζει ατέρμονα στο πλατό του και τη βελόνα να λουπάρει στα άδεια αυλάκια της πλευράς πριν από την ετικέτα.

Άλλος ένας λόγος για να αγαπώ τον Lester Bangs.

Advertisements

6 Σχόλια to “Γιατί αγαπώ τον Lester Bangs (ενόσω 61 bloggers αποφασίζουν)”

  1. pretty visitors said

    καλημέρα… έστειλα δύο σχόλια ακόμα για να δηλώσω συμμετοχή για τα καλύτερα albums του 2010 αλλά δεν εμφανίστηκαν.
    κάνω λοιπόν άλλη μια προσπάθεια και δηλώνω την πρόθεση μας να συμμετάσχουμε… ελπίζω να τα καταφέρουμε αυτή τη φορά!!!
    http://thevisitorsarepretty.blogspot.com/

  2. Vassilis said

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, προτείνεις κάποιο βιβλίο για τον L.B.?

  3. gone4sure said

    Βασίλη,
    Πιστεύω ότι πρέπει να διαβάσεις το «Psychotic Reactions and Carburetor Dung» του Lester Bangs – περιέχει κάποια από τα πιο πύρινα, ουσιαστικά και ειλικρινή κείμενα για μεγάλα κεφάλαια της rock κουλτούρας (από Lou Reed και Lennon μέχρι Clash). Με αυτό το βιβλίο εγώ κατάλαβα γιατί ο Lester Bangs είναι ανεπανάληπτος και αναντικατάστατος – ένας δημιουργικός αμφισβητίας.
    Αν σου αρέσει αυτό πάρε και το «Mainlines, Blood Feasts and Bad Taste» – θα περάσεις πολύ ωραία με τα πραγματικά οργισμένα και τσαμπουκαλεμένα κείμενά του για τους πάντες…

  4. Vassilis said

    Thanx!
    Παλιότερα είχα ανακαλύψει από άρθρα σου ωραία πράγματα όπως το «Hang the DJ: An alternative book of music lists» κ.α.

    Αν έχεις χρόνο και διάθεση γράψε κάποια στιγμή για βιβλία, νεότερα – παλιότερα – οτιδήποτε.

  5. κρισιμο ερωτημα…
    το ‘dark night of the soul’ που πολλοι ψηφισαμε και περυσι, φετος ελεω επισημης κυκλοφοριας πιανεται; τι λετε;
    τερεζος

  6. gone4sure said

    Εγώ λέω ότι είναι ok. Ή ίσως να το αφήσουμε στη διακριτική ευχέρεια του καθένα. Αν το άκουσαν φέτος, ας περάσει (εφόσον είναι και η επίσημη κυκλοφορία του cd). Αν το άκουσαν πέρσι (που ήταν η επίσημη ψηφιακή κυκλοφορία) πάλι ok. Είναι λίγο ιδιάζουσα περίπτωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: