All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Jamiroquai – Rock Dust Light Star

Posted by gone4sure στο 30 Οκτωβρίου 2010

O Jason K αλλάζει δισκογραφική εταιρία -από την Sony μεταπήδάει στην Mercury της Universal μετά από κείνο το κολοσσιαίο συμβόλαιο των επτά δίσκων που είχε υπογράψει με την πρώτη στις αρχές των 90’s, ως παιδί – θαύμα- και γυρίζει σελίδα μετά από έξι studio albums και ένα best of ανθολόγιο των «εμπορικών» επιτευγμάτων του. Το «Rock Dust Light Star» θέλει να «νιώθει» ως ένα φρέσκο, ηλεκτρικό ξεκίνημα στο «οργανικό» disco funk rock, πλήρως μετατοπισμένο από την acid soul funk και την αστική τεχνολογική χορευτική μουσική των προηγούμενων έργων του. Οι Jamiroquai αλλάζουν πουκάμισα και «βγαίνουν» πια πιο ηλεκτρικοί και γήινοι στην επικαιρότητα, προσπαθώντας να πιάσουν το πνεύμα των ημερών που ξεκάθαρα υποδεικνύει την επιστροφή στην απλότητα της αληθινής μπάντας – ένα αρνητικό stop στις τεράστιες δυνατότητες των κουμπιών του στούντιο.

Ο τίτλος του καινούριου album είναι σημειολογικά και μαρκετίστικα ακριβής: το νέο στίγμα του Jason είναι ένα συμπίλημα από αναζητήσεις αυθεντικότητας, ανθρώπινης καλλιτεχνικής έκφρασης (σε αντίθεση με την τεχνολογική ευκολία), αξιοπιστίας αλλά και λάμψης. Ο Jason K απεγνωσμένα αναζητάει ένα προσωπικό στίγμα πλέον που μετά τους εμπορικούς θριάμβους και την καθιέρωσή του ως star θα τον επιβάλλει ως σημαντικό φορέα της soul rock παράδοσης. Τα τραγούδια που γράφει, θέλουν να επικοινωνήσουν το μεράκι και την μαστοριά ενός μουσικού που απολαμβάνει περισσότερο το groove που παράγεται στις ζωντανές εμφανίσεις του παρά την μυθική αύρα ενός στουντιακού δεξιοτέχνη. Ο Jason θέλει να κάνει το κοινό του πια να χορέψει με κείνο το gut που έκανε τους ανθρώπους να χορεύουν στα 70’s αγνοώντας τις στιλιστικές και ντιζαϊνάτες αγωνίες των «πρέπει» που ορίζουν τα trends.

Ωστόσο, το «Rock Dust Light Star» ακούγεται σαν να αγγίζει το ταβάνι των περιορισμένων δυνατοτήτων του: τα τραγούδια δεν έχουν δυναμικό πυρήνα, σε κάνουν να νιώθεις ότι γράφτηκαν συνειδητά και όχι με εκείνο το αυθαίρετο συναισθηματικό λάκτισμα εξωστρέφειας που παράγει τη σπουδαία ρυθμική μουσική. Δεν πάει τίποτα λάθος στο album. Όλα κυλούν με επαγγελματική ακρίβεια, οι ρυθμοί είναι πειθαρχημένα στη θέση τους, ελεγχόμενα λειτουργικοί και στιλπνοί και η μπάντα αναδεικνύεται εξαιρετική στην διεκπαιρέωση της ενορχηστρωτικής υποχρέωσής της. Είναι η στραγγισμένη συνθετική ικανότητα του Jason αυτή που ακούει ο ακροατής όμως. Η δυστοκία του να γράψει γενναιόδωρα και πλούσια. Οι ιδέες, τα riffs, οι μελωδίες στοιχειοθετούνται με το σταγονόμετρο, ειδικά στις στιγμές που ο Jason θέλει να «βγει» ως funk rocker (στο ομώνυμο, στο «Hurtin’«, «Goodbye To My Dancer«) ή σπουδαίος μελωδός της γαλανομάτας rock soul («Blue Skies«, «Lifeline«, «Never Gonna Be Another«). Παντού αλλού, ανακαλεί το πνεύμα εκείνο των 70’s που έκανε τους ανθρώπους να οργιάζουν στις πίστες ακούγοντας ένα pre-disco αίσθημα να παντρεύεται με τις κιθάρες του rock και τα φυλετικά τύμπανα του funk («Hey Floyd«, «All Good In The Hood«, «Two Completely Different Things«, «Smoke And Mirrors«). Το κάνει όμως σαν εγκεφαλικός στιλίστας. Όχι ως πηγαίος δημιουργός.

Έπειτα είναι και κείνη η φωνή του… Ανεξέλικτη μέσα στο χρόνο, στάσιμα «νεανική» να θυμίζει επίμονα τον Little Stevie Wonder των 60’s -όχι τον ώριμο τραγουδιστή των 70’s- και να μην θέλει με κανένα τρόπο να βγει από το «κουκούλι» του χαριτωμένου με το ινδιάνικο γούνινο καπελάκι. Η ίδια φωνή που το 1993 ακουγόταν ως ένεση φρεσκάδας στο mainstream με το «Emergency On Planet Earth«, ακούγεται σήμερα ως παλιμπαιδιστική και πεισματικά «κακομαθημένη» μέσα στο βολεμένο χαριέντισμα των δαφνών της.

5,5/10 (σκονισμένα βινύλια)

Οι προγονική καλλιτεχνική γραμμή του νέου album των Jamiroquai

Αν θέλετε να ακούσετε από πού πήρε τις ποικίλες αμπάριζές του ο Jason για να στήσει το καινούριο ηχητικό στιλ του, αναζητήστε και ακούστε τις πέντε παρακάτω πρότυπες album – προτάσεις. Υπάρχουν μάλιστα στιγμές σε αυτές που ο Jason έχει ξεσηκώσει αυτούσιες…

01.
Act: Barrabas
Album: Heart Of The City
Label: Atco
Year: 1975
Η ισπανική άποψη για το χορευτικό rock και τη σχέση του με την disco είχε ήδη εισβάλλει στο αμερικανικό κατεστημένο των «δισκοθηκών» στα μέσα των 70’s και έτσι, το «Heart Of The City» ακουγόταν ως μια «εισαγωγής» λιχουδιά φτιαγμένη από τον «πολύ» Fernando Arbex που ήταν, στην ουσία, η ψυχή της μπάντας των Barrabas. Καλογυμνασμένο funk rock και γκρουβάτη ενέργεια σε τραγούδια όπως το «Checkmate» και το «Mellow Blow» που ήδη έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.

02.
Act: Boz Scaggs
Album: Silk Degrees
Label: Columbia
Year: 1976
Το καλύτερο album του τραγουδοποιού και κιθαρίστα Boz Scaggs από τα μέσα των 70’s: λευκή γαλανομάτα soul, γυμνασμένο rhythm ‘n’ blues, προσωπικό rock στιλ της πόλης αλλά και σοφή στιχουργική φλέβα, με συνοδευτική μπάντα, μουσικούς που σύντομα θα σχημάτιζαν τους Toto… Εξαιρετικός, ιδιαίτερος τραγουδοποιός, με αιχμή του δόρατος το ανεπανάληπτο «Lowdown» που θα βρείτε εδώ.

03.
Act: Disco Rock Machine
Album: Living For The City
Label: Fleet
Year: 1978
Στην ουσία όχημα του νοτιοαφρικανού κιθαρίστα – κιμπορντίστα Trevor Rabin, οι Disco Rock Machine ήταν ένα δημιουργικό, αν και τεχνοκρατικό εγχείρημα για να συγκεραστεί η disco ενέργεια με την πληθωρική rock πρακτική. Στο album διασκευάζεται το «You Really Got Me» των Kinks και το «Living For The City» του Stevie Wonder με τρόπους που ήθελε να ακούσει ο «λευκός» ακροατής για να μπορέσει αποενοχοποιημένα να χορέψει στις disco πίστες.  Ο Trevor Rabin διατέλεσε μέλος των Yes αργότερα πριν καταλήξει συνθέτης κινηματογραφικών soundtracks στο Hollywood («Armageddon«, «Con Air«, «Deep Blue Sea«, «6th Day«).

04.
Act: Tony Joe White
Album: Real Thang
Label: Casablanca
Year: 1980
Στα τέλη των 70’s, o bluesman Tony Joe White εγκατέλειπε τον καημό του Delta και ριχνόταν στην πίστα διατηρώντας όμως, το macho αρσενικό στοιχείο του με την μπάσα, σαγηνευτική φωνή και την rock νοοτροπία του αφοσιωμένου αισθηματία. Ένας από τους ελάχιστα δοξασμένους blues rockers, o White εκσυχρόνισε τους μύθους του «βάλτου» και των λευκών blues και παραμένει ένας συνεπής χαμηλών τόνων τραγουδοποιός.

05.
Act: Stevie Wonder
Album: Hotter Than July
Label: Motown
Year: 1980
Απολαυστικό album του Stevie από την καμπή δύο δεκαετιών, στο οποίο εκτός του ότι συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα εμβληματικά αριστουργήματά του («Master Blaster«, «Happy Birthday«, «Did I Hear You Say You Love Me«, «I Ain’t Gonna Stand For It«, «Lately«…), εμπεριέχονται σχεδόν ανάγλυφα τα στοιχεία εκείνα που έκαναν τη soul να εξημερωθεί με το αλάφιασμα της disco και την ευρωστία του rock.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: