All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Άκου με προκατάληψη

Posted by gone4sure στο 1 Οκτωβρίου 2010

Belle & Sebastian
Write About Love
(Rough Trade)

Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί αυτές τις μέρες είναι να αφεθείς να… βαρεθείς με το καινούριο album των Belle & Sebastian. Πρώτη φορά κάνουν τέσσερα χρόνια να εμφανιστούν ξανά και πάνω που το προηγούμενό τους «Life Pursuit» σημείωσε μετά από μια ντουζίνα ετών ύπαρξής τους, το πιο εμπορικό κατόρθωμά τους, οι Belle & Sebastian επιμένουν στην κιτρινισμένη αθωότητα σαν ένα είδος αυτιστικής εμμονής. Νομίζω πολύ καλά κάνουν. Και ακόμα καλύτερα που πλέον τα εξώφυλλά τους μοιάζουν με branded cheesiness που φέρνει ειρωνικά χαμογελάκια για τις με στο στανιό διχρωμίες τους. Η άσπιλη pop τους μοιάζει με θαλασσινή αύρα, ή ελαφρύ χειμωνιάτικο κρύο, ή με διστακτικό ήλιο – κάτι αντιθετικό τέλος πάντων- και κερδίζουν θριαμβευτικά σε κάποια σημεία («I Want The World To Stop», «Come On Sister», «Write About Love«) και ψιλο-συμβατικά ok σε κάποια άλλα (όπως η muzak του «Little Lou, Uncle Jack, Prophet John» με καλεσμένη την Norah Jones). Album με όλα τα υποκοριστικούλια του ντουνιά (του ντουνιούλη) στην πλατουλίτσα του. Συχνά σε κάνει να βαριέσαι αλλά με κείνον τον ωραίο εσωτερικά ζεστό τρόπο που παραμένει ζητούμενο αυτές τις μέρες.

6,5/10 (στεκάκια)

Sufjan Stevens
The Age Of Adz
(Asthmatic Kitty)

Στον ένατο δίσκο του ο Sufjan έφτιαξε ένα λεπτούργημα κιμπάρικο και τόσο μα τόσο έντεχνο, που το ακούς αποκλειστικά καθιστός – δε θες να σηκωθείς να ακολουθήσεις ρυθμούς ή να γείρεις το κεφάλι, τρυφερά στις μελωδίες. Το ακούς προσηλωμένος και ακίνητος και αφήνεις τη φαντασία σου να κάνει surf στους υπερθετικούς βαθμούς του Sufjan που απέχει ένα βηματάκι μόλις από το να ακουστεί σχεδόν θριαμβευτικά… αφελής. Όπου αφέλεια, ο ρομαντισμός, μια ψυχεδελική πλουμιστή διάθεση, ένας ηδονισμός με εξαιρεμένες τις προστυχιές και ένας πολύπλευρος φιλοσοφικός στοχασμός που έχει να κάνει με πεταρίσματα βλεφάρων και πεταλούδες στο στομάχι. Α ναι, και βέβαια μια ακύρωση του μύθου τού «νεανικού». Δεν έχει σημασία η αδρεναλίνη, η ευελιξία και το σφρίγος εδώ. Μόνο τα διαχρονικά, συναρπαστικά ερεθίσματα. Αν δεν ήταν κόκκινο πανί ο όρος «progressive» θα τον τολμούσα, αλλά προτιμώ το «ελευθεριάζον». Ο πιο ιονισμένος αντι-rock ‘n’rawl δίσκος της χρονιάς μέσα σε νερά που σ’ αγκαλιάζουν σαν ζακέτα μερσεριζέ.

8/10 (μανιτάρια)

Interpol
Interpol
(Matador)

Κολοφώνας κακής μουσικής το τέταρτο ομότιτλο album των νεοϋορκέζων που ήδη τρεκλίζουν από το «Our Love To Admire» του 2007. Φορμαλιστικό, κοιμισμένο, με αρνητική ενέργεια (όχι αυτή που παράγει ο κίνδυνος αλλά η αμηχανία και η ανία), γκρινιάρικο, κακοφτιαγμένο στις γραμμές του, εκτελεσμένο σαν αγκαρία μέγιστη, με σπηλαιώδη παραγωγή από λασπωμένα τρίσβαθα και αντιπρότυπα τραγούδια, το… «ευφάνταστα» τιτλοφορημένο «Interpol» άνευ Julian Plenti ακούγεται σαν καταληψία υποσιτισμένων έγκλειστων σε mall μεγαλούπολης με τα μαγαζιά όλα κλειστά. Η απόγνωση του πληκτικού. Έχω θυμό με αυτό το album: το άκουσα δεκάδες φορές για να διαψεύσω τον εαυτό μου αλλά δεν μπορώ να ξεφύγω από την προδοσία που φοράει με ειρωνικό χαμόγελο σε όλη τη διάρκειά του. Προτιμήστε χωρίς καμία ενοχή το «Octoberon» των Barclay James Harvest. Θα αποζημιωθείτε τα μάλλα μετά την ύψιστη αυτή μαλακία.

1/10 (τσακισμένο καπάκι μπίρας)

Τhe Coral
Butterfly House
(Deltasonic)

Στον έβδομο δίσκο τους οι Coral (συνεπείς πάντα, συγκινητικά ορθοί και τίμιοι σε αυτά που γουστάρουν να ακούν και να αναπαράγουν) ακούγονται σαν ένα κινηματογραφικό Paisley παραμύθι: λαχούρια ζωντανεύουν στο δρόμο για το Shangri La και συμβολικοί σχηματισμοί ζωντανεύουν πάνω από τα παρτέρια που όχι μόνο δείχνουν το δρόμο αλλά παρέχουν και tips για την καλύτερη πορεία σας σε αυτόν. Δηλαδή, στους Byrds, στους Animals, στο mersey beat της βρετανικής εισβολής και στους Zombies, προσθέστε τώρα και τον Lee Hazlewood και ίσως τον Glenn Campbell για μια πανηγυρική επικράτηση του vintage ως μοναδική λύση στα αδιέξοδα. Ο James Skelly τραγουδάει απολαυστικά καθώς ωριμάζει μέσα στις συγχορδίες του Paul Duffy και του Lee Southall. Επίσης πουθενά δεν φαίνεται ότι έφυγε ο Bill Ryder Jones αλλά φαίνεται ευτυχέστατα παντού, ότι η παραγωγή του John Leckie κεντάει γνησιότητα στους αρμούς των τραγουδιών τους. Μοιάζουν με δωδεκάρα μπίρα Rochefort: την απολαμβάνεις όταν την πίνεις αλλά σε γιαίνει όταν τη ρεύεσαι, τρεκλίζοντας.

8/10 (φιούμπες στα πουκάμισα)

Edwyn Collins
Losing Sleep
(Heavenly)

Αν εξαιρέσεις ότι πλέον, ο καημένος δεν μπορεί να τραγουδήσει (ακούγεται σαν muppet που παριστάνει τον Edwyn Collins και αυτό παρακαλώ δεν είναι αστείο) ο Edwyn Collins ακούγεται στο καινούργιο του album σαν να πασχίζει να αποδείξει σε όσους τον τιμούν ότι το soul beat κυλάει στο αίμα του, εφαρμοσμένο σε διεκπεραιωτικά αλλά κάπως ειλικρινή τραγούδια uptempo pub περηφάνειας. Δεν ξέρω αν είναι σοφό πλέον να «βρωμίζει» τις παραγωγές του (μάλλον για να αισθανθούν οικεία οι καλεσμένοι του – Alex Kapranos των Franz Ferdinand, η παλιοσειρά του Roddy Frame των Aztec Camera από τις μέρες της Postcard, ο Johnny Marr και ο Ryan Jarman των Cribs) είναι σίγουρα όμως συγκινητικό. Έτσι, η μετριότητα στα τραγούδια του «Losing Sleep» (μια ποικιλία από ενήλικα northern soul που παριστάνουν τα νεανικά φρεσκούδια) αποκτάει μια άλλη διάσταση, γίνεται μια άγραφη συνθήκη ανοχής, ένα φιλικό πατ – πατ στην πλάτη, ένα χαμόγελο αποδοχής για έναν μουσικό πάντα αγαπητό αλλά και έναν performer που από τη μια μέρα στην άλλη μοιάζει να μεταλλάχθηκε από μάχιμος ακρίτας της Σκοτίας σε σοφό, παροπλισμένο δημογέροντα – βετεράνο που όλοι σέβονται αλλά κανένας δεν πιστεύει στο cutting edge του πια.

5/10 (σκοροφαγωμένα σκήπτρα)

Fenech Soler
Fenech Soler
(Moda)

Τετραμελείς από το Northampton, μεταμοντέρνοι electroheads με πληθωρικό μούσκουλο στον ήχο και λεπτότητα στα τραγούδια τους, με αιχμή του δόρατός τους, τον ικανό τραγουδιστή τους Ben Duffy. Ακούγονται όπως περίπου θα ακούγονταν οι Beloved αν κυκλοφορούσαν σήμερα το ντεμπούτο τους «Happiness» ή σαν Frankmusik χωρίς το gender bendering. Οι Fenech Soler οργανώνουν ωραία τον κλαμπίστικο θόρυβο της παράδοσης που τους έδωσε το κίνητρο να γίνουν group και να παίξουν μουσική: αγαπούν την αρμονία στα φωνητικά, την pop στις μελωδίες, τα big beats των Basement Jaxx και των Groove Armada, το ρίσκο στους ρυθμούς, τις αιχμηρές κλιμακώσεις, τα τεταμένα ιδρωμένα t-shirts με τις ευφυείς σαρκαστικές στάμπες, τις χορευτικές φιγούρες που καταδεικνύουν προσωπική εφευρετικότητα από τον χορευτή και τα τραγούδια που σε χτυπάνε μέσα και έξω σα χταπόδι. Κάνουν μοιραία, περισσότερο θόρυβο από όσο επιτρέπει το ύψος των τραγουδιών τους. Έχουν όμως σπουδαία υποσχόμενο knack, ακούγονται δυνατά και ο Ben Duffy είναι η πιο έξοχη drama queen της γενιάς του.

6/10 (strobe lights)

Antony & The Johsons
Swanlights
(Secretly Canadian)

Η μελαγχολία της κρεβατοκάμαρας απέχει μόλις ένα κλείσιμο διακόπτη από την ξεθωριασμένη μπορντώ μιζέρεια του λευκώματος με τις μύχιες σκέψεις ενός στερημένου παιδιού. Ο Antony στο τέταρτο album του επιβεβαιώνει τις υποψίες του δακρύβρεχτου ep του «Thank You For The Music» και φτιάχνει ένα σύνολο τραγουδιών σαν τσαλακωμένα με άχαρο τρόπο χαρτομάντηλα βασισμένος στην ψυχαναγκαστική σκέψη ότι «κανείς δεν θα κατηγορήσει κάποιον που κλαίει από την καρδιά του» λες και το θέμα εδώ είναι αν το κίνητρό του να κλάψει είναι αυθεντικό ή όχι. Το «Swanlights» μοιάζει με την σπαραξικάρδια κατάθεση της κραταιάς και αδέκαστης θείας Γλυκερίνης που αποφασίζει να κάνει τους καημούς της λεύκωμα (όντως το «Swanlights» συνοδεύεται από κολάζ «προσωπικών μικροκαλλιτεχνικών στιγμών»…) και να πει όλα αυτά που την πίκραναν. Το κλισέ κουνάει το άσχημο κεφάλι του και ο Antony αντί να αντλήσει ποικιλία από την χοάνη της αδιαμφισβήτητα πολύπαθης ψυχής του, επιμένει στη ζαχαρούχα κλάψα διεκπεραιωτικών «γλυκουλίνικων κουδουνισμάτων» ενόσω ξορκίζει φαντάσματα («φάντασμα, φύγε από την καρδιά μου και βρες το δρόμο σου» λέει στο «Ghost»…) Oh dear…

4/10 (μιξομάντηλα, έστω αρωματικά)

Royksopp
Senior
(Wall Of Sound)

Εντάξει, μετά το ξεμπούρλεμα του «Junior» (του «ανοιξιάτικου» album τους, σύμφωνα με τους ίδιους) η ισορροπία αιτεί μία «χειμωνιάτικη» (πάντα σύμφωνα με τους ίδιους) ανασυγκρότηση, έστω και αν είναι σε όλη τη διάρκειά της instrumental. Η επιτυχία είναι ότι δεν σου λείπουν πουθενά τα φωνητικά, έτσι όπως έχουν στήσει τις κλιμακώσεις των πολικών τεχνολογικών τους γραμμών. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν έχεις και πολλούς λόγους να μην κάτσεις αντ’ αυτού, να ξεσκονίσεις τη δισκογραφία του Alan Parsons (από το «Tales Of Mystery And Imagination» μέχρι και το «Stereotomy«) και να μην έχεις στο τέλος καθόλου την έλλειψη των Royksopp από τα αυτιά σου. Aν ξεπεράσεις την τυραννία του αχρείαστου που σε τρώει σαν σαράκι (ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα λόγο που χρειάζεσαι το «Senior» στο i-pod σου) ίσως και να το απολαύσεις: ένα ρηχό, ταξιδιάρικο, ελαφρύ, τεχνικά άρτιο, ηλεκτρονικό easy listening που δεν έχεις τίποτα να του προσάψεις. Απολύτως τίποτα.

5/10 (φελλοί για σημάδι στο βαρέλι του Jack Daniels)

Ariel Pink’s Haunted Graffiti
Before Today
(4AD)

Είναι ανεξήγητο το ότι το χάος που συμβαίνει στο νου του καλιφορνέζου Ariel Pink , δεν καταλήγει σε ένα κουφό «ό,τι νάναι» αλλά παίρνει σχήμα, μορφή, μια ενέργεια απολαυστική και μια δυναμική που δεν μπορεί να συνοψιστεί με τίποτα. Αλλιώς τι χάος θα ήταν; Μόνο σημειολογικά μπορεί κανείς να αποδώσει το τι συμβαίνει για μια ακόμη φορά σε δίσκο του Ariel Pink: από τη μία διασκευάζει γκαραζιέρηδες του 1966 (τους Rockin’ Ramrods και το «Right Lit Blue Skies«) και από την άλλη πατάει πάνω στο italo disco διαμάντι «For You» των ιταλών Ago από το 1982 για το «Beverly Kills«. Δεν βγαίνει κανένας κανονικός ειρμός στη μουσική του Ariel Pink και αυτή είναι η γοητεία του. Η ευφυία αυτού του τύπου είναι θαμένη κάτω από δεκάδες στρώματα ενστικτώδους έκφρασης και πρωτοβουλίας. Δεν είμαι σίγουρος ότι τον έχει ανάγκη κανένας. Είμαι όμως σχεδόν σίγουρος ότι περνάς υπέροχα ακούγοντας το freak folk, anti-A.O.R., ψυχεδελίζον, τσαλαπατημένο με ευχαρίστηση pop ίσωμά του.

8/10 (feaux βραχιολάκια)

Villa Nah
Origin
(Keys Of Life)

Ο Juho Paalosmaa και ο Tomi Hyyppa (ποτέ δεν θα καταλάβω πού διάολο τονίζονται τα φινλανδικά) και μόνο που έβαλαν στο εξώφυλλό τους μια γεωμετρική σύνθεση που θυμίζει Peter Saville, αρκεί για να τραβήξουν την προσοχή. Αν ακούσεις και το album τους, νιώθεις ότι είναι ένα θέμα το να εμπνευστείς, της προκοπής, μελωδίες από τα ακούσματά σου στα 80’s και αυτές οι μελωδίες να πιάσουν τόπο. Δηλαδή ένα album που δεν ντρέπεσαι να πεις ότι σου αρέσει. Το «Origin» έχει πανέμορφα τραγούδια που ξεκινούν από τα ζεστά έγκατα των δύο αυτών τύπων και δεν έχεις παρά να εκτιμήσεις τη στοργική electro ματιά τους στον Gary Numan, τους Ultravox και τους… εμ… Information Society. Όταν τελειώσει όμως ο δίσκος και έχεις ψιλοτραγουδήσει μαζί τους, τα καλοφτιαγμένα ρεφρέν τους, σου λείπει πολύ όλο το κίνητρο που έκανε αυτά τα τραγούδια να υπάρξουν σήμερα. Και αυτό διότι πολύ απλά το φουτουριστικό τοτέμ έχει στηθεί πριν από τριάντα χρόνια και πλέον το έχει φθείρει ή φτύσει ο χρόνος.

6,5/10 (μπλιπάκια)

Manic Street Preachers
Postcards From A Young Man
(Columbia)

Πριν από οτιδήποτε άλλο, εντυπωσιάζει πρώτα εμένα που μου αρέσουν ακόμα οι Manic Street Preachers παρότι διαθέτουν πλέον όλα τα χαρακτηριστικά που θα με προγκούσαν ταχύτατα από κοντά τους: παραγωγή του Dave Eringa, ομογενοποιημένος ήχος σαν αποπαίδι αλλοτριωμένου Μεγαλοβρετανού μπροστά στο αμερικανικό όνειρο που κομπάζει για τη γυαλιστερή πραμάτεια του, μελωδίες με τη στρογγυλή στρωτή macho σπουδαιοφάνεια των Journey και των Boston, ντε και καλά, κοινωνική ανησυχία για τα «στραβά», δευτεροεπίπεδες επιθέσεις στο αστικό τοπίο του μεγάλου αδελφού, αναπτήρες στις αρένες, κρεσέντα με κορώνες, μαντολίνο – μπουζούκι στο «I Think I’ve Found It» κ.λπ. Ωστόσο, υπάρχει κάτι ακόμα άφθαρτο στους Manics, στον James Dean Bradfield και στον Nicky Wire δηλαδή: η αίσθηση ότι γράφουν έχοντας εσένα και μόνο στο νου τους και κανέναν άλλον. Αυτό λέγεται ψηλός δείκτης ενσυναίσθησης, που μεταφράζεται εδώ σε καλό γούστο, άμεση συναισθηματική ανταπόκριση, τίμιο φωναχτό rock (έστω ενισχυμένο δραματικά με χορωδίες), παγκόσμια γλώσσα και live που τα συζητάς. Kαι ένα επιχείρημα γιατί δεν έχεις πρόβλημα να τους ακούσεις μετά τους Foghat και να απολαύσεις την μπαναλαρία αμφότερων χωρίς ενοχές.

6/10 (λεντάκια)

Advertisements

11 Σχόλια to “Άκου με προκατάληψη”

  1. depecher said

    1.Για τον (κλαψ-κλαψ)Antony την ξέρεις την άποψή μου.
    Χαίρομαι που επιτέλους μπούχτησες κι εσύ….γιατί νόμιζα πως δεν θα συνέβαινε ποτέ !(όπως π.χ με Massive Attack)
    2.Για τους Manics χωρίς να συμφωνώ, δεν μπορώ να πω ότι λες κάτι που δεν ισχύει.Η μόνη ένστασή μου, είναι για το «μπανάλ»….Όλα τ’άλλα μπορώ να τα καταλάβω.
    3.Το καινούργιο Klaxons ?
    4.Surfjan – Θεός !
    5.Μark Ronson ???
    6.Τα σέβη μου Masteeeeeer…..

  2. […] δεν πτοήθηκα απο την σκληρή κριτική του gone4sure για τον Antony and the Johnsons αλλά απο την άλλη την μέρα μου […]

  3. Jonathan said

    Geia sou,Akou to Ghost tou Antony & The Metropole Orchestra – Live in Carré , einai pio oreo apo to album

  4. Hello there! I could have sworn I’ve been to this website before but after reading through some of the post I realized it’s new to me.

    Anyhow, I’m definitely delighted I found it and I’ll be book-marking and checking back frequently!

  5. TestOBoost said

    Hey there, I think your website might be having browser compatibility issues.
    When I look at your website in Safari, it looks fine but when opening in Internet
    Explorer, it has some overlapping. I just wanted to give you a quick
    heads up! Other then that, fantastic blog!

  6. Wow, superb weblog structure! How lengthy have you been running a blog for?
    you make running a blog look easy. The overall glance of your site is wonderful, as neatly as the content!

  7. I am regular visitor, how are you everybody? This post posted at this site is actually nice.

  8. It’s fantastic that you are getting thoughts from this article as well as from our dialogue made here.

  9. Oxitamin said

    If you desire to improve your know-how just keep visiting this
    web site and be updated with the hottest information posted here.

  10. Vimax Diet said

    I seriously love your site.. Pleasant colors & theme.
    Did you build this web site yourself? Please reply back as I’m planning to create my very own blog and would like to know where you got this from or just what the theme is called. Kudos!

  11. I know this web page presents quality dependent content and additional information, is there any
    other web page which presents such data in quality?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: