All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Beach House – Teen Dream

Posted by gone4sure στο 19 Αυγούστου 2010

Έπρεπε να περάσουν επτά μήνες για να κάτσει το δισκάκι για τα καλά μέσα μου. Έπρεπε να διανυθεί μια πορεία που ξεκίνησε από μια ευφορική αμηχανία και κατέληξε σε μία βαθιά, εύγλωτη σχέση. Το «Teen Dream» πραγματικά μου έχει κάψει τον εγκέφαλο: μου είναι αδύνατον να συγκεκριμενοποιήσω το γιατί μού φαίνεται τόσο σπουδαίο και οι λυσσώδεις εκφράσεις λατρείας ενός φίλου για αυτό, δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Μάλλον με τσιτώνουν και μεγεθύνουν τη δεδομένη, ξαφνική εκφραστική μου ένδεια, η οποία μου φαίνεται λυτρωτική και υπέροχη. Αυτή η αίσθηση ότι με φιμώνει το «Teen Dream» μου φαίνεται υπέροχη.

Δεν είμαι ακόμα σίγουρος ότι μπορώ να εκφράσω την -αδιαμφισβήτητα θετικότατη- στάση μου για το «Teen Dream». Ακούγοντάς το νιώθω να «αράζει» μέσα μου αυτή η συναχωμένη ηχητική του ατμόσφαιρα που μοιάζει να έχει μια ήπια παραλυτική ιδιότητα στα σπλάχνα. Αυτό ακούγεται ζοφερό αλλά για καλό το λέω. Ακριβώς αυτό μού συμβαίνει: νιώθω ότι αν επιχειρήσω να εκφράσω με ακρίβεια το τι μου προκαλεί η ακρόασή του, θα προκύψει ένα μάλλον σκληρό, τρομακτικό αποτέλεσμα. Έλα όμως που εγώ νιώθω υπέροχα με αυτό…

Το ότι είδα ζωντανά τους Beach House επί σκηνής, μπέρδεψε ακόμα χειρότερα τα πράγματα: με μπλόκαρε εντελώς. Η Victoria Legrand -ανηψιά του πολύτιμου γάλλου συνθέτη Michel Legrand– στεκόταν στυλωμένη πίσω από τα keyboards της μέσα σε ένα φαρδύ βατοστολισμένο σταυρωτό σακάκι και με τη λιπόσαρκη φιγούρα της κατηύθυνε τα χέρια της με γωνιώδεις κινήσεις και γοητευτικά, εσωτερικά σήματα Μορς στις διαδρομές των μελωδιών της. Τα μαλλιά της, σαν μέδουσα σε ετοιμότητα, έπαιρναν το σχήμα των ώμων της (τετραγωνισμένων από τις βάτες) και των keyboards, όταν τα άπλωνε με βουτιές του κεφαλιού της πάνω στα πλήκτρα. Δίπλα της ο γλυκύτατος Alex Scally, έμοιαζε με δόκιμο shoegazer που του αρέσει η πικρή κουβερτούρα και το ντροπαλό ανεβοκατέβασμα του κεφαλιού. Έμοιαζαν σαν δραπέτες από τους Others που τους έχει απαγορευτεί να μιλήσουν για τον lost καπνό και την lost πολική αρκούδα κι έτσι αρκούνται να τα πουν κωδικά και έμμεσα. Ένιωσα σαν επιβάτης της μοιραίας πτήσης 815 αλλά όσο «ανασφαλές» και αν ακούγεται αυτό, νιώθω υπέροχα, είναι η αλήθεια.

Βλέποντας τους Beach House επί σκηνής, ένιωσα να παγώνω μέσα μου. Να γοτθίζω. Αλλά με έναν τρόπο ανυψωτικό και λυτρωτικό. Ένιωσα να γίνομαι εσωτερικό μάρμαρο, αλλά σμιλεμένο όπως το θέλω. Επιμένω, ότι ακούγονται λίγο σκιαχτικά αυτά αλλά έτσι είναι και νιώθω υπέροχα…

Συνεχίζω να μην μπορώ επ’ ακριβώς να καθορίσω με έλλογα μέσα πώς μου μοιάζουν οι Beach House. Έχουν σπιτικό ήχο. Έρχονται από την ευμάρεια του Maryland της Βαλτιμόρης. Έχουν δύο albums στην πλάτη τους με οριακά συμπαθείς εντυπώσεις – μακράν απέχουν από τον θρίαμβο του «Teen Dream». Έχουν κολλητηλίκια με τους Grizzly Bear. Έχουν μαζί τους το πάθος κάποιων hipsters που άγαρμπα τους κατατάσουν στην dream pop για να προσπαθήσουν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν με τους ομόνοούς τους. Έχουν μεγαλείο οι Beach House. Έχουν έναν τρόπο να ακούγονται εγκατελειμένοι σε μια παραλία σαν παραβατικοί Others αλλά να μετατρέπουν την μοναξιά τους σε party. Ακούγονται λίγο θλιβερά αυτά αλλά εγώ τα ζω ως υπέροχα. Αυτή τη μοναξιά τους την έχω για υπέροχη.

Και επιπλέον έχουν τις πιο αναγνωρίσιμες, καθαρές, εμπνευσμένες, συνταρακτικές μελωδίες της χρονιάς σε μια ζαλιστική αλληλουχία στο δίσκο τους που τον κάνει να ακούγεται σαν Greatest Hits. Και η Victoria τραγουδάει δωρικά. Με μια αγανακτισμένη καγκουριά δευτερολέπτων στις λήγουσες των στίχων της. Με ένα εναλλασσόμενο shaker διαθέσεων που την κάνει μοναδική παρέα για να σου γίνει ο ψυχικός κόσμος μαντάρα και να σου δώσει την αίσθηση ότι ζει… Μου έμοιασε σε στιγμές με την Johnette Napolitano. Με την Rachel Goswell. Με την Paula Frazer. Με την Hope Sandoval σε φάση υπερθυμίας. Aκύρωνα όλους αυτούς τους συσχετισμούς, στη στιγμή. Γιατί καμία από τις παραπάνω δεν είναι τόσο οικεία όσο η Virginia Legrand και καμία δεν ακούγεται τόσο απεγνωσμένα καθησυχαστική όταν τραγουδάει. Η απόγνωση στη φωνή της Virginia μοιάζει με βάλσαμο. Αντίφαση, ξέρω αλλά νιώθω υπέροχα εγώ με αυτήν.

Αν την επόμενη φορά προσπαθήσετε να εξηγήσετε την έννοια του grower, πείτε απλά «Teen Dream». Είναι η πεμπτουσία του grower. Σαν αναρριχητικό φυτό εσωτερικής ανάπτυξης. Ανεβαίνει, κυκλώνει με τα φύλλα του τα όργανα, τα σφίγγει τόσο όσο, τα αγκαλιάζει και προχωράει μέχρι να ξεφυτρώσει στο κεφάλι. Ανατριχιαστικό, μεν, αλλά έλα όμως που είναι υπέροχη αυτή η αίσθηση. Ότι φυτρώνει στο κεφάλι σου μια μελωδία αναρριχητική που ήρθε να τη φιλοξενήσεις.

Τραγούδια standouts; Θα αστειεύεστε. Όλα κατ’ επανάληψη με την κάθε φορά διαφορετική. Σε κάνει να ψιλοκλαίς από τον πόνο αλλά να σηκώνεσαι και χαμογελώντας να λες «πονάω ρε συ«. Αμήχανο, ναι, αλλά νιώθω υπέροχα με αυτό.

 

Advertisements

3 Σχόλια to “Beach House – Teen Dream”

  1. Indiefuck said

    Μμμμμμ… Όχι, όχι, διαφωνώ (χέστηκες, θα μου πεις). Τραγικά βαρετός δίσκος.

  2. depecher said

    Ωραίο τραγουδάκι Master.
    Προτείνω το επόμενό σου tribute, να έχει να κάνει με τραγούδια που έχουν σαν τίτλο το όνομα κάποιας χώρας.
    Καλό χειμώνα.

  3. μακράν ότι καλύτερο έχω διαβάσει για τους beach house.και τα άλλα δύο τους μην τα υποτιμάς.είναι και αυτά grower με τον τρόπο τους.μπαντάρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: