All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

Arcade Fire – The Suburbs

Posted by gone4sure στο 28 Ιουλίου 2010

To τρίτο album των Arcade Fire ξεκινάει με ένα τραγούδι που ορκίζεσαι ότι έχει ξεφύγει από το «The Way It Is» των Bruce Hornsby & The Range. Ανόητα χαρωπό, πρωτοεπίπεδο, με μελωδία που οι θιασώτες του alternative rock, υπό άλλες συνθήκες θα απέρριπταν ως κορπορατικά, λαϊκά, αμερικανικά 80’s… Ο Will Butler τραγουδάει με μια κρυόκωλη συστολή, διάφορα λόγια που φιλοδοξούν να ακουστούν σοφά και διδακτικά  με την ανήθικη άνεση κάποιου που ξέρει ότι βρίσκεται δώθε του μοντέρνου και του αποδεκτού, κατακρίνοντας τους από κει της όχθης ως συντηρητικούς. Ο Will Butler μας εξομολογείται εκ βαθέων ότι «μερικές φορές δεν μπορεί να το πιστέψει ότι ξεπερνάει το συναίσθημά του» αφού πρώτα μας έχει πει ότι όλα όσα «καυτά» ένιωθαν κάποτε, πνίγηκαν στην προαστειακή λήθη…

Πόσο πνιγηρά βαρετός μπορεί να γίνει κάποιος;

Στη συνέχεια, το album των Arcade Fire, με τον βαθυστόχαστο τίτλο «Τα Προάστια» (πόση πια, κριτική να σηκώσει μια κοινωνική, χωροταξική πραγματικότητα για την «ησυχία» και τον κομφορμισμό της; Έλεος!) έχοντας ντυθεί ήδη την βαρετή, αδιάφορη αύρα του από την ομότιτλη εισαγωγή του, απλώνεται σαν μια γιορτή, την οποία κανένας από τους παρεβρισκόμενούς της δεν ήθελε αλλά όλοι ένιωσαν την ανάγκη να σπεύσουν σε αυτήν, ντυμένοι με μια καλυμμένη, στραβωμένη διάθεση  – κάτι σαν δυσάρεστη υποχρέωση.

Το «Suburbs», ένας μέτριος δίσκος πνιγμένος σε μια εντεχνιζέ, στιλιζαρισμένη ατμόσφαιρα, στην οποία τα πάντα αγωνιούν να μεταδώσουν την αίσθηση του «ψαγμένου» και του συνετού, έρχεται να δώσει τροφή στο debate του κατά πόσο ένα group με δύο πραγματικά καλούς δίσκους στο ενεργητικό του έχει τη δυνατότητα να περάσει στη λίγκα των σπουδαίων… Το BBC, το Rolling Stone και το Spin σκίζουν τα ιμάτιά τους ότι πρόκειται περί αποκάλυψης ή περί φωτισμένης καλλιτεχνικότητας, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, «μεγαλύτερο από τη ζωή». Σε μένα οι συντάκτες τους φαίνονται απλά ως αποπροσανατολισμένοι hipsters που έχουν μια πολύ φιλοσοφημένη αυτοεικόνα για τον εαυτό τους, από κείνους τους τύπους που θέλουν να νιώθουν κομμάτια μιας εστέτ rock κοινότητας που συνάδει με τον Barrack

Πραγματικά, δεν συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά τα σπουδαία στο «Suburbs». Υπάρχει μόνο μια μίζερη αύρα απλωμένη παντού, θανάσιμα αντι-rock ‘n’ roll με κάποιες στιγμές πραγματικά καλές -όσον αφορά στις μελωδίες μόνο, να εξηγούμαι, και όχι ως συνολικά ολοκληρωμένα κομμάτια. To «Ready To Start» είναι συμπαθέστατο -κελαριστά ακόρντα, πλήκτρα με χρυσόσκονη πάνω τους, απλούστατη διάθεση και drive πειθαρχημένο, το «Empty Room» ακούγεται ως σανίδα σωτηρίας για τους ακροατές μιας indie αναγκαιότητας (ανεξήγητης αλλά υπάρχουσας), το punkish «Month Of May» με την τραγανή κιθαριστική ζωηράδα του… και… αυτά!

Κατά τα άλλα, τα πονηρά -όχι περήφανα και καθαρά- δάνεια από το παρελθόν, κάνουν τους Arcade Fire του τρίτου album, να ακούγονται σαν μπάντα που δοκιμάζει τα «επαγγελματικά» demos της σε ένα καλοπληρωμένο, νοικιασμένο στούντιο. Η σουίτα «Half Light» ξεκινάει με shoegazing φόρα (Slowdive) για να καταλήξει σε έπος των ιρλανδικών highlands (Big Country), το «Suburban War» είναι καρυκευμένο το «Turn Turn Turn» των Byrds με μια αναιμική ψυχεδελίζουσα απ-αξία, το «Wasted Hours» ακούγεται σαν τον Neil Young να τραγουδάει στους Silencers αλλά με ανύπαρκτη μελωδική ραχοκοκκαλιά, το «Deep Blue» έχει μια ξεχειλωμένη εμβατηριακή διάθεση από αυτήν που μάλλον λειτουργεί ως αντιπρότυπο για τους MGMT αυτού του κόσμου, το «We Used To Wait» μοιάζει να έχει δραπετεύσει από το «Crime Of The Century» των Supertramp αλλά σαν αποπαίδι, όχι σαν προκομένος γιος, η σουίτα «Sprawl» ξεκινάει σαν ξεκούρδιστος Damien Rice και καταλήγει σε βερμπαλιστικούς Dirty Vegas -με ολίγον από italo glitter- και το «Rococo» παίρνει βραβείο progressive ανοησίας λόγω συνολικού -μελωδικού και στιχουργικού concept, με τον Butler να μιλάει, φαντάζομαι συμβολικά, για τα «μοντέρνα παιδιά της πόλης που τρώνε από το χέρι σου και χρησιμοποιούν μεγάλες λέξεις που δεν καταλαβαίνουν«…

Pleeease…

Λίγο πριν τα όρια του φιάσκου και απέραντα πληκτικό, το «Suburbs» ακούγεται σαν μία μίζερη εντεχνίλα (με potential) από αυτές που με τίποτα δεν θες να ξαναβρείς μπροστά σου επειδή έχεις μαρτυρήσει με ξένες και ντόπιες έντεχνες αλλά κούφιες, κακότροπες, αγάμητες σατραπείες. Kι έχεις επίσης μαρτυρήσει από όσους πιστεύουν ότι οι James είναι το ύψιστο έμβλημα του indie ρομαντισμού…

Ό,τι είναι ο Bregovic για την Βαλκανιάδα είναι τηρουμένων των αναλογιών του στιλ και οι Arcade Fire για την Ομπαμιάδα…

Σύντομα θα ανεβάσω στο blog ένα εναλλακτικό suburb compilation ως απάντηση στο «Suburbs» των Arcade Fire για να θυμηθώ γιατί αγαπάω τα προάστεια.

Advertisements

5 Σχόλια to “Arcade Fire – The Suburbs”

  1. apostolos said

    Καλημέρα και σόρρυ που σε ενοχλώ για άσχετο λόγο.
    έχω ένα wordpress blog και μια απορία: Πώς μπορώ να γράφω άρθρα με ελληνικούς χαρακτήρες και να φαίνονται σωστά;

  2. Ο Προαστιακός said

    Περιμένεις να σε πάρει κανείς στα σοβαρά όταν η λίστα σου έχει Kelly Osbourne;;;

  3. gone4sure said

    @Apostolos: μάλλον θα πρέπει να επιλέξεις ελληνικά στο menu με τη γλώσα.

    @Proastiakos: πόσο μη σοβαρό πιστεύεις ότι είναι το Κελάκι;

  4. Marquise said

    Εμένα μου φάνηκε σαν το δίσκο ενός συγκροτήματος που βγήκε τώρα και είχε ως αγαπημένο συγκρότημα τους Arcade Fire. Προσπάθησε να τους μιμηθεί αλλά δεν τα κατάφερε. Βαρέθηκα από την πρώτη ακρόαση.

  5. Indiefuck said

    «θανάσιμα αντι-rock ‘n’ roll»… Ακριβω΄ς αυτό… Και δεν είμαστε για τέτοια με την καμία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: