All Gone

All Forgotten, All Blurred, All… Present

To hype του επόμενου εικοσάλεπτου

Posted by gone4sure στο 15 Ιουλίου 2010

Το πιθανότερο είναι ότι αυτό το post θα διαβαστεί μετά το πέρας του εικοσάλεπτου στο οποίο θα πρωταγωνιστούν οι Korallreven ως νέοι σουηδοί θεοί του hype. Όση μάταιη μελαγχολία και αν έχει όμως αυτό, έχει και μια αξία να καταγραφεί: οι Korallreven όπως τόσοι συμπατριώτες τους τα τελευταία πέντε χρόνια, παίζουν σαν να ονειρεύονται balearic ηδονές σε αργή κίνηση. Στην προκείμενη ο Marcus και ο Daniel όπως πιο πριν οι Air France, λίγο πιο πριν οι Boat Club και παλιότερα από όλους οι -όχι Σουηδοί-  Beloved γράφουν τραγούδια για την «μετα-κουρασμένη» γενιά τους, αυτήν που ακούει τα πάντα με μια υποψία παραίτησης στο βλέμμα. Ωστόσο, τα τραγούδια τους αναδίδουν αυτή την υπερβατική αίσθηση, μια ανάγκη να φτάσουν πάνω από κει που μετράει το μάτι τους. Όλη η νέα γενιά του άξονα Στοκχόλμης – Gothenburg επικοινωνεί αυτό που έλεγαν τα οπερατικά φωνητικά του «Sun Rising» των Beloved: Feather On The Breath Of God

Ανοιχτές, ευάλωτες μελωδίες. Washes από synths που ανεβοκατεβαίνουν οργασμικά στο υπόβαθρο. Θερμοκρασία ελεγχόμενη – είναι η κούραση που λέγαμε πιο πάνω, αυτή που δεν επιτρέπει τρελές κάψες. Φωνές που προδιαθέτουν – δεν διεκδικούν τίποτα. Αντηχήσεις από γκοθιές που έχουν «ξανοίξει» μέσα στα χρόνια. Νew Order σε συνύπαρξη με τους Cocteau Twins και τον Larry Heard. Και πάνω απ’ όλα μια αγωνία: τίποτα από όλα αυτά να μην είναι ντε και καλά σημαντικό. Η όποια σπουδαιότητα πρέπει να απορρέει από το πώς σε κάνει να νιώθεις. Όχι από το πόσο ηχηρά φωνάζει μέσα στα αυτιά σου.

Είναι έξυπνα ασήμαντοι οι Σουηδοί. Έχουν πιάσει γερά το νόημα ότι στη νέα pop με τα γκρεμισμένα formats και την τρεκλίζουσα μουσική βιομηχανία που προσπαθεί να στριμωχτεί στα κινητά τηλέφωνα, σημασία έχει όχι το πώς λες κάτι αλλά μόνο -ρητά και αδιαπραγμάτευτα- η συναισθηματική επίγευσή του. Γι’ αυτό δεν ανεβαίνουν στα charts, δεν είναι «μούρες» και δεν πολυδίνουν δεκάρα για την φρενίτιδα των αμερικέν pop κοστουμιών της Lady Gaga και της Rihanna. Φτιάχνουν τραγούδια που εμπεριέχουν παραλυτικά οξέα για τις αισθήσεις, τέτοια που σε κάνουν να αισθάνεσαι. Που σε κάνουν να χορεύεις χωρίς να «ακούς» χορευτική μουσική. Σαν το «Truest Faith» των Korallreven, ένα λαμπερό κόσμημα που αστράφτει για ένα εικοσάλεπτο περίπου, στο hype που του αναλογεί, πριν προλάβει να το ρουφήξει το χρονοντούλαπο του ήδη «παλιού».

Τώρα πέρασε το εικοσάλεπτο, σειρά έχουν άλλοι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: